Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I PKN 10/97 AI generated

Supreme Court dismissed cassation; salary adjustment for role change does not violate labor law.

Case Number I PKN 10/97
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal regarding a salary adjustment. The plaintiff argued that reducing her pay below that of other department heads violated social principles and labor law, citing her previous higher salary while temporarily replacing the plant director. The court ruled that the salary reduction was lawful because it resulted from the cessation of her temporary director role, which was the specific justification for her previously higher compensation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 42 § 1 KP; Art. 45 § 1 KP; Art. 8 KP; Art. 78 KP; Art. 233 § 1 KPC: Adjusting an employee's salary to match similar work conditions following a change in job responsibilities does not constitute a violation of labor law or social principles.

Keywords

AI generated
labor law cassation salary adjustment temporary director role social principles equal pay dispute labor code provisions cassation appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 42 § 1 KP
przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie warunków płacy (art. 42 § 1 w związku z art.
Art. 45 § 1 KP
42 § 1 w związku z art. 45 § 1
Art. 8 KP
Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie art. 8 i 78 § 1 KP przez przyjęcie, że
Art. 78 KP
w prawie pracy do tezy jakoby z przepisu art. 78 KP wynikało prawo pracownika do
Art. 233 § 1 KPC
także naruszenie art. 233 § 1 KPC przez nieuwzględnienie okoliczności przyznania jej
Art. 393 § 12 KPC
Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 21 lutego 1997 r.

I PKN 10/97

Wypowiedzenie pracownikowi warunków płacy w celu zbliżenia wysokości jego

wynagrodzenia do wynagrodzeń pracowników wykonujących podobną pracę nie

narusza art. 42 § 1 KP.

Przewodniczący SSN:Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN; Józef

Iwulski, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 1997 r. sprawy z powództwa Anny

M. przeciwko Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B.P. o przywrócenie

warunków płacy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 17 października 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Powódka Anna M. wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 17 października 1996 r. [...], w sprawie

przeciwko Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B.P. o przywrócenie

warunków płacy. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie art. 8 i 78 § 1 KP przez przyjęcie, że

pozostawienie jej wynagrodzenia wyższego niż mają inni kierownicy działów jest sprzeczne

ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa oraz zasadami współżycia społecznego, a

także naruszenie art. 233 § 1 KPC przez nieuwzględnienie okoliczności przyznania jej

wynagrodzenia w wysokości wyższej od innych kierowników działów.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd drugiej instancji oddalił rewizję powódki od wyroku

Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Białej Podlaskiej z dnia 16 kwietnia 1996 r. [...]. Sąd

Wojewódzki uznał, że powódka, która była uprzednio Państwowym Wojewódzkim

Inspektorem Sanitarnym w B.P. i Dyrektorem Wojewódzkiej Stacji SanitarnoEpidemiologicznej, a od dnia 1 września 1995 r. została kierownikiem działu epidemiologii u

pozwanej, nie może zasadnie twierdzić, iż ma prawo do znacznie wyższego wynagrodzenia

niż inni kierownicy działów. Żądanie swoje powódka wywiodła z faktu, iż do dnia 31 grudnia

1995 r. częściowo zastępowała kierownika pozwanego zakładu pracy, który był wówczas

zatrudniony w połowie wymiaru czasu pracy i otrzymywała wówczas wynagrodzenie wyższe

niż pozostali kierownicy działów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Wypowiedzenie powódce dnia 5 marca 1996 r.

warunków płacy, po przeprowadzeniu konsultacji ze związkami zawodowymi w trybie art.

38 KP, było zgodne z prawem. Do tego czasu powódka otrzymywała wynagrodzenie

znacznie wyższe niż inni kierownicy działów. Miało to uzasadnienie z tego względu, że

okresowo zastępowała kierownika zakładu pracy. Zaprzestanie wykonywania tej funkcji jest

przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie warunków płacy (art. 42 § 1 w związku z art. 45 § 1

KP). Wynagrodzenie zaproponowane powódce było zgodnie z przepisami płacowymi i nie

miało znamion szykany, jako że inni kierownicy działów nadal zarabiali mniej. Nie jest

zatem uzasadniony zarzut naruszenia art. 8 i 78 KP. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw

w prawie pracy do tezy jakoby z przepisu art. 78 KP wynikało prawo pracownika do

wynagrodzenia w takiej wysokości, jaką on uważa za stosowną.

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC nie został uzasadniony w kasacji, a zatem podlega

oddaleniu.

Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.