Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal interpretation need and failure to raise procedural defects.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that no genuine legal interpretation was required. The appellant challenged the lower court's finding of a mutual agreement to terminate the employment contract but failed to cite specific conflicting case law or procedural violations. Consequently, the court determined the appeal was inadmissible because the appellant did not demonstrate the necessary legal uncertainty or procedural error to warrant Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 30 § 1 pkt 1 k.p.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to demonstrate significant legal uncertainty, conflicting judicial interpretations, or procedural invalidity, as the Supreme Court does not serve as a fact-finding body.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 99/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa E. M.przeciwko B. Spółce Akcyjnej z siedzibą w B. o ustalenie istnienia stosunku pracy, dopuszczenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 października 2014 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt IV Pa (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Kasa Sądu Rejonowego w B. na rzecz rady prawnego W. L. 1020 (jeden tysiąc dwadzieścia) zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 20 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie z powództwa E.M. przeciwko B. S.A. z siedzibą w B. o ustalenie istnienia stosunku pracy, dopuszczenie do pracy i zasądzenie wynagrodzenia, na skutek apelacji powódki, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, który oddalił wszystkie roszczenia w całości (pkt 1), nie obciążył stron kosztami postępowania (pkt 2), przyznał pełnomocnikowi z urzędu 1.860 zł brutto (pkt 3), w ten sposób, że zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 3 w ten tylko sposób, że zastąpił wyraz „brutto” zapisem „oraz 23% tej kwoty jako podatek od towarów i usług”, w pozostałej części apelację oddalił oraz zasądził wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu.Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, w zakresie w jakim apelacja powódki została oddalona.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka wskazała na potrzebę wykładni art. 30 § 1 pkt 1 k.p., budzącego w jej ocenie poważne wątpliwości i wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów. Potrzeba wykładni dotyczy zdaniem skarżącej zdefiniowania przesłanek wymaganych dla przyjęcia, że łącząca strony umowa o pracę na czas nieokreślony uległa rozwiązaniu na mocy porozumienia stron przez czynności konkludentne. W szczególności z uwzględnieniem sytuacji, że jedna ze stron umowy, w chwili przyjętej przez sąd jako chwila złożenia w sposób konkludentny oświadczeń woli nie miała pewności odnośnie do podstawy swojego zatrudnienia, jak również sytuacji, gdy żadna ze stron postępowania nie formułuje żądania, aby umowa łącząca strony uległa rozwiązaniu w sposób ustalony przez sąd, to jest na mocy porozumienia stron przez czynności konludentne.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazuje na potrzebę wykładni art. 30 § 1 pkt 1 k.p. Powołanie się w skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez autora skargi, że na podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują przekonującego uzasadnienia w różnicach wynikających z ustaleń sądu dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach.
Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02, LEX nr 1130960; z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). Skarżąca nie uzasadnia, dlaczego jej wątpliwości są poważne, ani nie wykazuje istniejących w orzecznictwie rozbieżności. Ponadto nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, jeżeli Sąd Najwyższy we wcześniejszym orzecznictwie wyraził swój pogląd, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające jego zmianę (postanowienie Sądu Najwyższego z 12 sierpnia 2014 r., I UK 64/14, niepublikowane).
W sprawie nie ma potrzeby wykładni art. 30 § 1 pkt 1 k.p. wskazanej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Podniesiona potrzeba wykładni ma charakter pozorny. W istocie rzeczy skarżąca kwestionuje ustalenie Sądu Okręgowego, że zostały złożone skutecznie oświadczenia woli stron w kwestii rozwiązania za porozumieniem stosunku pracy z dniem 30 czerwca 2012 r. Jednakże w braku podniesienia zarzutów procesowych w skardze kasacyjnej ustalenie to nie może być podważone. Nie jest też możliwe kwestionowanie skuteczności konkludentnego zawarcia porozumienia o rozwiązaniu stosunku pracy, skoro w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p. Brak podniesienia wskazanego zarzutu powoduje, że Sąd Najwyższy nie może wskazanej przez skarżącą we wniosku kwestii poddać kontroli.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 15 i § 16 w związku z § 2 ust. 3 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).