Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds, ruling no new legal issue exists regarding missed filing deadline.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal, ordering the plaintiff to pay the defendant 240 PLN in costs. The court held that the appeal did not raise a new legal issue under Article 3989 § 1(1) of the Code of Civil Procedure because the factual circumstances were already clearly established by lower courts. Consequently, the court determined that the plaintiff's argument regarding the employee's physical state failing to justify the missed deadline was unsupported by the proven facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a new, unresolved legal issue of general importance, which is absent when the facts are already clearly determined and the legal question is merely hypothetical.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 69/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa R. K.przeciwko G. Spółce z o.o. w S. o odszkodowanie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2016 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt IX Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 października 2015 r. oddalono apelację powoda R. K. od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 kwietnia 2015 r., oddalającego powództwo o odszkodowanie.Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, w szczególności fakt złożenia powództwa do sądu powszechnego po upływie terminu przewidzianego w art. 264 § 2 k.p.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego złożył R. K.. Zaskarżył rozstrzygnięcie w całości i zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 265 § 1 k.p. przez jego niezastosowanie i zaniechanie przywrócenia powodowi terminu do wniesienia powództwa, podczas gdy uchybienie tej czynności nie nosi znamion zawinionego działania powoda.Mając powyższe na uwadze domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na podstawę wymienioną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne), a mianowicie czy stan psychofizyczny, w którym znajdował się pracownik w trakcie próby wręczenia mu przez pracodawcę pisemnego oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę może mieć wpływ na ocenę winy (jej braku) w uchybieniu terminu do wniesienia powództwa.
W szczególności, czy stan po pobiciu, a przed udzieleniem pierwszej pomocy medycznej może zostać zakwalifikowany jako okoliczność usprawiedliwiająca opóźnienie wniesienia pozwu.W odpowiedzi na skargę strona pozwana wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest zasadny. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o szczególnym charakterze. Przede wszystkim zmierza do ochrony interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Natomiast jej zadanie nie polega na ponownej ocenie sprawy z perspektywy niezadowolonej z rozstrzygnięcia strony. Przytoczone spostrzeżenie obliguje do wstępnej oceny sprawy w ramach tzw.
„przedsądu”. Jego zakres jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wyartykułowanie podstawy uzasadniającej jej przyjęcie. Skarżący ów obowiązek zrealizował i ulokował w treści art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W ten sposób wyznaczył ramy badawcze przedsądu.W judykaturze rozstrzygnięto już jakie cechy powinna ujawniać podstawa z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przede wszystkim chodzi o zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.
W orzecznictwie ugruntował się także pogląd, zgodnie z którym skarżący, powołując się na wystąpienie w sprawie zagadnienia prawnego, powinien je sformułować, wskazać przepisy prawne, na tle stosowania których ono się wyłoniło, podać argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen, a nadto wykazać, że jego rozwiązane jest istotne nie tylko w rozpoznawanej sprawie, ale także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, Nr 12, poz. 151).Tymczasem lektura uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest zilustrowana licznymi przykładami orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1986 r., III PZP 8/86, OSNC 1986, Nr 12, poz. 194; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 maja 1994 r., I PRN 21/94, LEX nr 11824; z dnia 7 września 1994 r., I PRN 55/94, LEX nr 11915; z dnia 25 sierpnia 1998 r., I PKN 270/98, LEX nr 37263).
Oznacza to, że zagadnienie formułowane przez autora skargi zostało dostatecznie wyjaśnione w praktyce sądowej. Nie można więc mówić o zagadnieniu nowym, skoro powołany przepis nie był w ostatnich latach nowelizowany. Na jego tle istnieją dostatecznie silne ugruntowane reguły postępowania. Walor dotychczasowej działalności judykatury wyraża się uniwersalnością tego rodzaju, że ustalony w sprawie stan faktyczny pozwala na wybór określonego schematu postępowania. Skarżący formułując istotę problemu odbiega od okoliczności faktycznych, które wiążą obecnie Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Po pierwsze, sądy a meriti ustaliły, że doszło do wręczenia oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy w dniu 3 października 2014 r., a nie próby wręczenia oświadczenia woli, co błędnie zakłada skarga kasacyjna. Po wtóre, Sądy w sposób jednoznaczny ustaliły, że powód – mimo dolegliwości bólowych – wiedział, z jakim pismem ma do czynienia i jakie są jego skutki. Stąd też druga część skonstruowanego pytania (zagadnienia prawnego) ma charakter hipotetyczny i w żaden sposób nie konweniuje z faktycznymi okolicznościami sprawy.
W tym układzie sam wymiar opóźnienia w złożeniu powództwa (3 dni) nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej z uwagi na istotne zagadnienie prawne.Mając powyższe na uwadze orzeczono w myśl art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).