Legislator Case Law & Legislation
I PK 6/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal in labor dispute over minimum wage calculation and procedural defects.

Case Number I PK 6/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the regional court's decision to reject the claim for wage equalization. The plaintiff argued procedural violations and material law breaches regarding minimum wage rules, but the court found no clear legal error. The court ruled that the lower court correctly applied existing precedents and that the plaintiff was not deprived of defense rights.

Legislator headnote

AI generated

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the lower court's decision does not involve a significant legal issue or if the procedural defect does not amount to a deprivation of the party's right to defense.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility minimum wage calculation deprivation of defense rights labor dispute equalization clearly justified appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 398 § 1 k.p.c.
Także oczywista zasadność skargi powinna zostać wykazana.Tymczasem zawarty w skardze wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania w istocie nie został uzasadniony w odniesieniu do żadnej z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 379 pkt 4 i 5 k.p.c.
z art. 379 pkt 4 i 5 k.p.c. i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
i art. 391 § 1 k.p.c.; art.
Art. 231 i art. 232 zd. 2 k.p.c.
391 § 1 k.p.c.; art. 231 i art. 232 zd. 2 k.p.c. w zw.
Art. 233 § 1 k.p.c.
473 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art.
Art. 234 i art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c.
233 § 1 k.p.c., art. 234 i art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., art.
Art. 390 § 1 k.p.c.
382 k.p.c., art. 390 § 1 k.p.c. i art.
§ 5 ust. 2 i 4 Regulaminu wynagradzania
Zarzucił on także naruszenie prawa materialnego, a to: § 5 ust. 2 i 4 Regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego w zw.
art. 8, art. 9 § 1-3 k.p.
z art. 8, art. 9 § 1-3 k.p., art.
art. 18 § 1 i 2 k.p.
9 § 1-3 k.p., art. 18 § 1 i 2 k.p., art.
art. 239 § 1 k.p.
18 § 1 i 2 k.p., art. 239 § 1 k.p., art.
art. 240 § 1 i 2 i art. 2416 k.p.
239 § 1 k.p., art. 240 § 1 i 2 i art. 2416 k.p. oraz art.
art. 2 ust. 1, 2, 4,5 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę
391 § 1 k.p.c.; art. 231 i art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I PK 6/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: Pierwszy Prezes SN Małgorzata Gersdorf w sprawie z powództwa I. D.‎przeciwko C. w T.‎o wynagrodzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 maja 2014 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G.‎z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt VIII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. VIII Pa (…) Sąd Okręgowy w G. w sprawie I. D. przeciwko C. w T. o wyrównanie wynagrodzenia za okres od 1 kwietnia 2009 r. do 31 sierpnia 2012 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 września 2012 r., sygn. IV P (…), oddalającego powództwo w całości.Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł pełnomocnik powódki z urzędu, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie prawa procesowego, a to: art. 49 w zw. z art. 379 pkt 4 i 5 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.; art. 231 i art. 232 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 473 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 234 i art. 244 § 1 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c., art. 390 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., co w ocenie skarżącego miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzucił on także naruszenie prawa materialnego, a to: § 5 ust. 2 i 4 Regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego w zw. z art. 8, art. 9 § 1-3 k.p., art. 18 § 1 i 2 k.p., art. 239 § 1 k.p., art. 240 § 1 i 2 i art. 2416 k.p. oraz art. 2 ust. 1, 2, 4,5 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał skarżący:1/ występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego rozstrzygnięcia w powiększonym składzie Sądu Najwyższego,2/ potrzebę wykładni przepisów, budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów,3/ konieczność przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją i dyrektywą Unii Europejskiej,4/ konieczność wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości,5/ nieważność postępowania,6/ naruszenie konstytucyjnych i międzynarodowych standardów demokratycznego państwa prawna urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej,7/ konieczność przywrócenia utraconego zaufania obywateli do władzy sądowniczej,8/ wymóg przeprowadzenia nadzoru przez Sąd Najwyższy nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania w sporach z zakresu prawa pracy, w tym załatwiania newralgicznych problemów płacowych,9/ fakt, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna odwołującej się nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1/ w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2/ istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3/ zachodzi nieważność postępowania lub 4/ skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżąca sformułowała w skardze szereg okoliczności, z których jedynie część spełnia wymienione wymagania. Nie negując generalnej potrzeby przywracania utraconego przez obywateli zaufania do państwa, możliwości występowania do innych organów sądowniczych o interwencję stosownie do ich właściwości etc., Sąd Najwyższy podkreśla, że jest to możliwe jedynie w przypadku, gdy skarga kasacyjna podlega przyjęciu do rozpoznania w ramach okoliczności, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.Okoliczności te wymagają nie tylko wskazania, ale także uzasadnienia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone zostały standardy, odnoszące się do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tytułem przypomnienia można wymienić postanowienie z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. II UK 37/08, w którym wyraźnie podkreśla się obowiązek wskazania okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi i wskazanie, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Stanowisko takie wynika także z innych orzeczeń. I tak uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania występowaniem zagadnienia prawnego polega na wskazaniu, na kanwie jakich norm (przepisów) zagadnienie powstało, jakie są możliwe interpretacje problemu i jakie jego rozstrzygnięcie proponuje skarżący – wszystko za pomocą wywodu prawnego (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2009 r., sygn.

II 66/09). Gdy istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości, wskazać należy owe wątpliwości albo rozbieżności w orzecznictwie sądów (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. II PK 220/08). Także oczywista zasadność skargi powinna zostać wykazana.Tymczasem zawarty w skardze wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania w istocie nie został uzasadniony w odniesieniu do żadnej z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. I tak skarżąca twierdzi, że w sprawie występuje szereg istotnych zagadnień prawnych a to pytań, czy: 1/ sąd powszechny, a zwłaszcza sąd pracy, może interpretować odmiennie – niż strony – przepisy układu zbiorowego pracy (regulaminu wynagradzania) i kształtować nową treść stosunku pracy; 2/ czy sąd pracy, rozpoznając sprawę o wyrównanie wynagrodzenia z tytułu naruszenia przez pracodawcę, może oceniać przydatność tego systemu i kwestionować wysokość stawek płacowych ustalonych w układach zbiorowych z wyjątkiem sytuacji, gdy pracodawca zaniżył wynagrodzenie; 3/ czy sąd pracy II instancji może odstąpić od postępowania dowodowego.

W ramach uzasadnienia skarżąca ogranicza się do stwierdzenia, że od rozstrzygnięcia tych kwestii zależy wynik sprawy a ich rozstrzygnięcie powinno przyczynić się do rozwoju prawa. Innego wywodu prawnego skarga w tym zakresie skarga nie zawiera. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że w sprawie występują zagadnienia prawne. Należy także stwierdzić, że zagadnienia wymienione jako pierwsze i drugie odrywają się od stanu faktycznego sprawy. Po pierwsze, w sprawie nie występuje konieczność oceny postanowień układu zbiorowego pracy, a regulaminu wynagradzania, którego unormowanie w Kodeksie pracy znajduje się nie w art. 238 i nast., a w art. 772 k.p. Naruszenia tego ostatniego przepisu nie ujmuje zaś skarżąca w granicach skargi.

Po drugie nieprawdziwe jest twierdzenie, że sąd zinterpretował regulamin wynagradzania inaczej niż strony. W sprawie problem stanowiła interpretacja regulaminu wynagradzania, który przez każdą ze stron oceniany był odmiennie w zakresie uprawnień powódki. Nie tylko zatem brak uzasadnienia, ale także treść rzekomych wątpliwości prawnych nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania.Skarżąca nie uzasadnia także wniosku opartego na art. 3988 § 1 pkt 2 k.p.c. ograniczając się do wymienienia rzekomo wątpliwych lub rozbieżnie interpretowanych przepisów (§ 5 ust. 2 i 4 Regulaminu wynagradzania, art. 2 ust. 1, 2, 4, 5 i art. 4 ust. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, art. 9 § 2 k.p.).

Nie wskazuje na czym polegają te wątpliwości, czy i w jakim zakresie na tle tych norm występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów. Argumentuje jedynie, że Sąd Okręgowy błędnie uznał, iż raz ustalone wynagrodzenie minimalne nie ulega zmianie, a zatem te podstawowe kwestie nie zostały poprawnie rozstrzygnięte.Nie został także, wbrew stanowisku skarżącej, uzasadniony zarzut nieważności postępowania. W ramach uzasadnienia podstaw skargi ograniczono się do przytoczenia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., sygn.

I CK 226/04, w którym Sąd Najwyższy dopatruje się możności uznania, że nastąpiło pozbawienie prawa strony do obrony mimo jej obecności na rozprawie. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca zarzuca Sądowi Okręgowemu nie rozpatrzenie istoty sprawy, co pozbawiło powódkę możliwości obrony jej praw.Kierowanie zarzutu nieważności postępowania w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. w niniejszej sprawie w tego rodzaju okolicznościach nie znajduje w sposób oczywisty racji bytu. Zawarte w tym przepisie pojęcie pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw definiowane jest w judykaturze jako sytuacja, gdy na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących wynikiem naruszenia konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, których nie można było usunąć do momentu wydania orzeczenia w danej instancji, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub w istotnej jego części ani osobiście, ani za pośrednictwem swojego pełnomocnika procesowego, przedstawiciela ustawowego bądź kuratora i to bez względu na to, czy opisane pozbawienie strony możności działania mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sporu (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 1974 r., II CR 155/74, z dnia 17 października 2003 r., IV CK 76/02, z dnia 7 października 2009 r., III CSK 35/09, z dnia 8 października 2009 r., II CSK 156/09, z dnia 3 lutego 2010 r., II CSK 404/09, z dnia 15 lipca 2010 r., IV CSK 84/10).

Tego rodzaju sytuacja nie zaszła w niniejszej sprawie. Strona powodowa nie została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Przedstawiała argumenty, przemawiające za zasadnością powództwa oraz wnioski dowodowe. To, w jakim zakresie owe działania przełożyły się na rozstrzygnięcie, nie podlega ocenie z perspektywy nieważności postępowania.Skarga nie jest także, wbrew twierdzeniom skarżącej, oczywiście uzasadniona. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. np. postanowienie z dnia 2 sierpnia 2007 r., sygn.

III UK 45/07, niepubl.). Niezależnie od tego warto zwrócić uwagę, że samo z siebie naruszenie prawa materialnego w wyroku sądu odwoławczego nie stanowi o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 11 maja 2006 r., sygn. I PK 283/05). Przyjęte jest także, że oczywista zasadność skargi powinna polegać na takim naruszeniu norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., sygn. I PK 113/07).

W stanie faktycznym sprawy trudno w ogóle doszukać się naruszenia prawa materialnego, nie mówiąc o naruszeniu, które dałoby się stwierdzić przy wykorzystaniu podstawowego instrumentarium prawniczego.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.