Legislator Case Law & Legislation
I PK 55/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for reinstatement where employer fired employee after court ordered reinstatement.

Case Number I PK 55/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee seeking reinstatement after her employer terminated her contract. The lower courts had previously ordered her reinstatement following an unjustified dismissal, but the employer subsequently fired her again citing unpaid overtime work. The Court ruled that the employer's goal was to avoid the reinstatement obligation rather than sanction the employee's actions, noting that the specific location of overtime work was irrelevant to the dismissal's justification. Consequently, the appeal was rejected as obviously unfounded, and the request for costs was denied due to procedural non-compliance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 54 § 1 k.k.; Art. 54 § 2 k.k.: If an employer dismisses an employee after a final court order reinstating them, the dismissal is deemed unjustified if the employer's intent was to evade the reinstatement obligation rather than sanction the employee's conduct.

Keywords

AI generated
unjustified dismissal reinstatement obligation cassation appeal labor dispute overtime work employer intent procedural costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 54 § 1 k.k.
Art. 54 § 2 k.k.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
II PK 162/09
I PK 105/10
Supreme Court dismisses dismissal due to lack of proportionality between multiple employer reasons and the single valid cause.
III UK 45/07
postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.).
I PK 113/07
Chodzi tu o naruszenie norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., I PK 113/07).
I PK 283/05
Supreme Court dismisses appeal due to lack of separate request for admissibility under Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I PK 55/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Rączka w sprawie z powództwa I. U.‎przeciwko Przedsiębiorstwu [x] "P." Spółce Akcyjnej w Ł. ‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 października 2016 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. ‎z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt III Pa (…), 1. Odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2. Oddala wniosek o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 29 września 2014 r. powódka I.U. domagała się przywrócenia do pracy u pozwanego P. SA w Ł. w związku z nieuzasadnionym rozwiązaniem z nią stosunku pracy, dokonanym wypowiedzeniem z dnia 22 września 2014 r. W wypowiedzeniu wskazano, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniach 12 – 19 września 2014 r. stwierdzono, iż w dniach 12 i 26 sierpnia, 13 i 28 października oraz 25 listopada 2012 r. powódka nie świadczyła żadnej pracy w godzinach nadliczbowych, gdyż nie była obecna w miejscu i na stanowisku pracy.

Wiedząc o braku podstaw do wypłaty dla powódki powyższych kwot z uwagi na nieświadczenie pracy w tych dniach w godzinach nadliczbowych powódka nie poinformowała – jak wskazano w oświadczeniu – pracodawcy o tym fakcie i nie dokonała zwrotu nienależnie wypłaconych kwot. Skutkuje to całkowita utratą zaufania do powódki, ponieważ dopuściła się bezzasadnego i bezprawnego spowodowania wypłaty nienależnego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, która nie była świadczona, powodując szkodę po stronie pracodawcy. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r., IV P (…) Sąd Rejonowy w Ł. przywrócił powódkę do pracy.

Sąd Rejonowy ustalił, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z 11 września 2014 r. powódka została przywrócona do pracy po uprzednim nieuzasadnionym wypowiedzeniu jej stosunku pracy ze względu na likwidację stanowiska pracy. Oświadczeniem z dnia 15 września 2014 r. zgłosiła ona gotowość do pracy. W tym samym dniu pracodawca wystosował do niej pismo, w którym poprosił o stawienie się do pracy w dniu 22 września 2014 r. w związku z koniecznością przygotowania dla niej stanowiska pracy. We wskazanej dacie wręczono powódce wypowiedzenie opisane na wstępie.Sąd Rejonowy ustalił, że od lipca do grudnia 2012 r. w dziale personalnym pozwanego pracowały 2 z 4 pracownic (jedna nieobecna na urlopie macierzyńskim, druga niezdolna do pracy z powodu choroby).

Prezes zarządu pozwanego nie wyraził zgody na przesunięcie do pracy w dziale dodatkowych pracowników, natomiast dyrektorka pionu ustaliła z prezesem, że powódka i druga pracownica będą wykonywały pracę w godzinach nadliczbowych. Powódka wystąpiła o zgodę na pracę nadliczbową w dniach wskazanych w wypowiedzeniu i zgodę taką otrzymała. Był to okres kampanii ziemniaczanej, w którym zatrudniano – i obsługiwano dodatkowo – ok. 170 pracowników obok ok. 200 „stałych”. Dni wskazane w wypowiedzeniu – jak ustalił Sąd I instancji – to niedziele i w dniach tych powódka wykonywała pracę w domu, zabierając w tym celu potrzebne dokumenty.

Praktyki tego rodzaju potwierdzali zeznający w sprawie świadkowie. Sąd uznał, że wskazywane przez powódkę szczegółowo czynności, które w tych dniach wykonywała, znajdowały się w jej zakresie obowiązków. Zarzut, że powódka nie wykonywała pracy w zakładzie pracy uznał za nieprawdziwy o tyle, że powódka – co najistotniejsze – wykonywała pracę. Podkreślił, że działała ona w interesie pracodawcy, wykazując się dbałością o terminową realizację zadań. Nie działała zatem na szkodę pracodawcy. Apelację pozwanego od tego wyroku oddalił wyrokiem z dnia 31 lipca 2015 r., III Pa (…) Sąd Okręgowy w Ł..

Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu Rejonowego. Nie dopatrzył się wad w ocenie materiału dowodowego. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wywiódł pełnomocnik pozwanego. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), przejawiającą się w:- pominięciu, że wskazana w uzasadnieniu przyczyna wypowiedzenia – w postaci nieobecności powódki w zakładzie pracy – została wykazana i nie była kwestionowana,- błędnej ocenie, że powódka wykonywała pracę w niedziele, podczas gdy jeden z wskazanych dni – 13 października 2012 r.

– to sobota. Oznacza to, że wnioski Sądu Okręgowego dotyczące nierzeczywistości przyczyny wypowiedzenia – pracy w niedzielę – były wadliwe, albowiem za wykazane należy uznać, że w dniu 13 października 2012 r. powódka nie wykonywała pracy, - braku wykazania przez powódkę w które dni wykonywała pracę w domu, zmieniając swoje twierdzenia. To powódkę obciążał ciężar dowodu w zakresie okoliczności, na których opierała swoje powództwo, a skoro tego nie sprecyzowała, nie można było przyjąć, że w dniach wskazanych w pozwie świadczyła pracę w domu,- pominięciu, że powódka wezwała do pracy jedną z pracownic, przebywających na zwolnieniu lekarskim i dopuściła ją do pracy nie informując pracodawcy, co uzasadniało utratę do niej zaufania,- pominięciu części zarzutów apelacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania. W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić na pierwszy rzut oka bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (por. np. postanowienie SN z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, niepubl.). Chodzi tu o naruszenie norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i możliwe jest do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia 27 lipca 2007 r., I PK 113/07). Nie każde zatem naruszenie norm prawnych w wyroku sądu odwoławczego nie stanowi o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 11 maja 2006 r., I PK 283/05).

Niekiedy – nieco odmiennie – podnosi się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej stanowi przymiot, którego istnienie potwierdza jaskrawie niesprawiedliwe rozstrzygnięcie sprawy przez sąd powszechny (tak SN w postanowieniu z 6 października 2009 r., II PK 162/09).Sąd Najwyższy uznaje zaskarżone orzeczenie za oczywiście zasadne, co a limine wyklucza możliwość przyjęcia skargi kasacyjnej jako oczywiście zasadnej. Pozwany dokonał wypowiedzenia stosunku pracy powódki – co było oceniane w niniejszym postępowaniu – po jej prawomocnym przywróceniu do pracy w związku z uznaniem poprzedniego wypowiedzenia za nieuzasadnione.

Zamiast wykonania wyroku odwołał się do okoliczności faktycznych sprzed ok. 2 lat poprzedzających kolejne wypowiedzenie. Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., I PK 105/10, wprawdzie wypowiedzenie nie jest ograniczone terminem od ujawnienia przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy; jeżeli jednak okoliczność uzasadniająca wypowiedzenie na skutek upływu czasu stała się nieaktualna ze względu na cel wypowiedzenia, może być ono uznane za nieuzasadnione. W ocenie Sądu Najwyższego celem wypowiedzenia było za wszelką cenę uniknięcie obowiązku przywrócenia powódki do pracy a nie sankcjonowanie wadliwości jej działań.

Świadczy o tym treść ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, którymi Sąd Najwyższy pozostaje związany a także ocena niezasadności zarzutów przedstawionych powódce. Stopień szczegółowości, jaki prezentuje skarżący w skardze kasacyjnej w ramach zarzutów pod adresem sądu, pozwany winien był wykazać badając okoliczności pracy powódki przy formułowaniu jej wypowiedzenia. Sąd Najwyższy aprobuje bowiem ocenę, że powódka wykonywała pracę nadliczbową w domu. Twierdzenie, że stawiany jej zarzut był prawdziwy, albowiem zawierał on stwierdzenie o braku pracy „w zakładzie pracy” nie może się ostać.

Stanowi bowiem próbę pokrzywdzenia pracownicy, która wykonywała w interesie pracodawcy pracę nadliczbową, co uprzednio uzgodniła z przełożonymi. Ocena ta została dokonana co do jego całokształtu, czego skarżący nie dostrzega. Wypada przypomnieć, że powódce zarzucono działanie na szkodę pracodawcy polegające na pobraniu nienależnego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, której rzekomo nie wykonywała. Miejsce jej wykonywania schodzi w tym aspekcie co najmniej na dalszy plan. Uzasadnienie skargi sięga niekiedy poziomów absurdalnych, wskazując – dla przykładu – że skoro Sąd II instancji uznał, że powódka pracowała w niedziele a 12 października 2012 r. niedzielą nie był – lecz sobotą – to już to świadczy o oczywistej wadliwości orzeczenia.

Wywodzenie tak daleko idących wniosków z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego zmierza do absurdu. Skarżący zapomina, że celem orzeczenia sądu pracy nie jest wymierzenie kary jak w postępowaniu karnym, co uzasadniałoby szczegółowy opis zachowania wypełniającego znamiona czynu zabronionego, lecz ocena zasadności wypowiedzenia. Mając na uwadze, że wypowiedzenie było oczywiście nieuzasadnione, co potwierdziły orzekające w sprawie sądy powszechne, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. Wniosek pełnomocnika powódki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony jako wniesiony w piśmie procesowym nie stanowiącym – ze względu na termin jego wniesienia – odpowiedzi na skargę kasacyjną.