Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit due to factual discrepancy with cited precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the claim lacked obvious merit under Article 3989 § 1(4) of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that a deep analysis of evidence would prove the employer's wrongful dismissal, citing a previous Supreme Court decision. The Court rejected this because the appellant's actual conduct—leaving work without permission to undergo a sobriety test—contradicted the facts in the cited precedent, rendering the appeal's legal basis invalid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not obviously meritorious if the appellant's factual version contradicts established facts, preventing the application of the 'obvious merit' standard which requires prima facie validity without deep factual re-examination.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 53/15 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa M. P. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w B. - O. w R.o przywrócenie do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 listopada 2015 r.,skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskimz dnia 23 września 2014 r., sygn. akt V Pa 70/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 23 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie z powództwa M. P. przeciwko P. Spółce Akcyjnej w B. – O. w R. o przywrócenie do pracy, oddalił apelację powoda i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego.Powód zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód, powołując się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 52 § 1 pkt 1 oraz art. 56 § 1 k.p.), jak i procesowego (art. 382 i art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 232 k.p.c.).
W ocenie powoda prawidłowa i dogłębna analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nie bezkrytyczne przyjęcie ustaleń Sądu pierwszej instancji, doprowadziłaby do prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych i prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co do kwestii braku bezprawności działania powoda, braku w jego działaniu winy lub niedbalstwa czy wreszcie możliwości przywrócenia do pracy. W ocenie powoda jego argumentacja znajduje w całości potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z 4 października 2011 r., I PK 55/11, LEX nr 1109370, i jego uzasadnieniu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.
Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). W sprawie brak jest oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przedstawionej przez powoda w skardze wersji wydarzeń, zgodnie z którą powód opuścił stanowisko pracy w celu udania się do przyzakładowej poradni lekarskiej.
Tymczasem z niezaprzeczonych okoliczności faktycznych wynika, że powód nie opuścił stanowiska pracy z powodu urazu kolana w celu udania się do lekarza, lecz został wezwany do pomieszczenia socjalnego, w drodze do którego po uzyskaniu informacji o celu wezwania, jakim było przeprowadzenie badania trzeźwości, samowolnie bez uzyskania zgody przełożonego oddalił się, a dopiero następnie udał do przychodni lekarskiej. Powyższy stan faktyczny różni się zatem od stanu faktycznego w sprawie rozstrzygniętej wyrokiem Sądu Najwyższego z 4 października 2011 r., I PK 55/11, LEX nr 1109370, na który powołuje się skarżący, gdzie tego rodzaju okoliczności nie wystąpiły.
Logiczne i spójne wyjaśnienie przez Sąd konsekwencji prawnych takiego zachowania powoduje, że skarga nie jest oczywiście zasadna.Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).