Legislator Case Law & Legislation
I PK 281/04 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-acceptance due to lack of obvious legal error in labor dispute.

Case Number I PK 281/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the District Court's dismissal of a labor dispute regarding wrongful termination. The plaintiff argued that lower courts committed obvious errors in interpreting the employment contract and the legal basis for dismissal, claiming a violation of freedom of contract and procedural rules. The court rejected these claims, ruling that the Supreme Court cannot independently re-evaluate evidence and that the lower courts' assessment of facts did not constitute an obvious legal violation warranting cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 30 § 4 k.p.; Art. 65 k.c.; Art. 45 § 1 k.p.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 1 k.p.c.: The Supreme Court is not empowered to independently assess evidence; cassation is only accepted if there is an obvious violation of substantive or procedural law, which requires a clear error in legal interpretation or application without needing deep factual analysis.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious legal violation freedom of contract labor dispute supreme court jurisdiction evidence assessment dismissal of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 30 § 4 k.p.
oczywiste naruszenie art. 30 § 4 k.p. w związku z art.
Art. 65 k.c.
w związku z art. 65 k.c., polegające na
Art. 45 § 1 k.p.
§ 4 i art. 45 § 1 k.p. oraz art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
procesowego przez oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., polegające na
Art. 393 § 1 k.p.c.
sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.); nie
Art. 393 § 2 k.p.c.
nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.).
art. 30 § 4 k.p
oczywiste naruszenie art. 30 § 4 k.p.
art. 65 k.c
w związku z art. 65 k.c., polegające na
art. 233 § 1 k.p.c
procesowego przez oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., polegające na
art. 65 k.p
błędną wykładnię treści wypowiedzenia umowy o pracę w związku z art. 65 k.p.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I PK 281/04

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa P.K.

przeciwko Urzędowi Miasta C.

o odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 kwietnia 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w C.

z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt IV Pa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie.

Sąd Rejonowy w C. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 2

lutego 2004 r., VII P …/03, oddalił powództwo P.K. przeciwko Urzędowi Miasta C. w

sprawie o odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę.

Sąd Okręgowy w C. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 26

maja 2004 r., IV Pa …/04, oddalił apelację powoda od powyższego wyroku Sądu

Rejonowego.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł powód zaskarżając wyrok ten

w całości. Kasację oparto na podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez

oczywiste naruszenie art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 65 k.c., polegające na

naruszeniu zasady swobody umów, a także oczywiste naruszenie art. 30 § 4 i art.

45 § 1 k.p., przez bezzasadne uznanie, że przyczyna podana w wypowiedzeniu

istniała w chwili wypowiedzenia umowy o pracę; 2) naruszenia przepisów prawa

procesowego przez oczywiste naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., polegające na

sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału.

Wniosek o rozpoznanie kasacji skarżący uzasadnił tym, że orzeczenia –

wyroki Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego oczywiście naruszają prawo przez:

1) błędną wykładnię treści oświadczenia woli w postaci zmiany umowy o pracę z

dnia 2 stycznia 2003 r. poprzez przyjęcie, że powód będąc pracownikiem Wydziału

Organizacyjnego w Urzędzie Miasta pełnił równocześnie funkcję zastępcy

naczelnika nieistniejącego Wydziału Organizacji i Nadzoru; przy dokonaniu

wykładni zmiany umowy o pracę sądy obu instancji nie wzięły, według skarżącego,

pod uwagę właściwej treści oświadczenia, pominęły stanowiska stron w tej mierze,

nie uwzględniły interesów obu stron, a jedynie pozwanego, nie uwzględniły

różnorodności sformułowań używanych w określaniu stanowisk pracy, a także nie

badały, jaki był zgodny zamiar i cel umowy – co stanowi naruszenie art. 65 k.c. w

związku z art. 30 § 4 k.p. i stanowi uzasadnioną podstawę kasacji;

2) błędną wykładnię treści wypowiedzenia umowy o pracę w związku z art. 65 k.p.

w zakresie treści wypowiedzenia umowy przez przyjęcie, że „Sąd nie jest związany

podstawą prawną wypowiedzenia wskazaną przez pracodawcę, albowiem żaden

przepis prawa nie wymaga, aby pracodawca wskazał w wypowiedzeniu jego

podstawy prawnej”; według skarżącego uzewnętrznione oświadczenie woli

pracodawcy, który określa podstawę prawną wypowiedzenia z własnej woli,

wskazując, że podstawą wypowiedzenia jest art. 10 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1

ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. wskazuje

jednoznacznie, że podstawą wypowiedzenia jest reorganizacja połączona z

redukcją zatrudnienia, jest istotną częścią oświadczenia woli i nie może być przez

sąd pomijane jako niewymagane przez przepisy, skoro jest i stanowi o intencji

pracodawcy, motywach jego działania oraz stanowi istotną okoliczność podnoszoną

przez pozwanego – co stanowi naruszenie art. 65 k.c. w związku z art. 30 § 4 k.p. i

stanowi uzasadnioną podstawę kasacji;

3) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału

poprzez:

a) przyjęcie, że z treści zarządzenia prezydenta miasta w sprawie nowego

regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta C. wynika, że doszło do połączenia

Wydziałów Organizacji i Nadzoru z Administracyjno - Gospodarczym i utworzenia

jednego Wydziału Organizacyjnego;

b) pominięcie dowodu w postaci zeznań A. P. na rozprawie w dniu 2 grudnia 2003

r., która stwierdziła, że: „obecnie p. J. O. wykonuje obowiązki, które uprzednio były

wykonywane przez powoda”;

c) błędne ustalenie zakresu wykonywanych czynności przez powoda po 1 stycznia

2003 r. – powód wykonywał bowiem te same czynności, które należały do

obowiązków zastępcy naczelnika Wydziału Organizacyjnego;

d) błędne ustalenie treści zakresów czynności powoda i

J. O. prowadzące do

wniosku, że „nie można mówić o prostym przekształceniu stanowiska zastępcy

naczelnika Wydziału Organizacji i Nadzoru w stanowisko zastępcy naczelnika

Wydziału Organizacyjnego” – co stanowi naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. i

uzasadnioną podstawę kasacji;

4) przyjęcie, że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu ma charakter rzeczywisty;

pozwany bowiem w wypowiedzeniu wskazał, że „przyczyną wypowiedzenia umowy

o pracę jest wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2003 r. nowego regulaminu

organizacyjnego Urzędu Miasta C. łączącego Wydział Organizacji i Nadzoru z

Wydziałem Administracyjno-Gospodarczym. W wyniku tego zostało zlikwidowane

stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Organizacji i Nadzoru”; według

skarżącego przyczyna w postaci połączenia dwóch wydziałów nigdy nie zaistniała,

stąd też błędne jest twierdzenie, że nastąpiła likwidacja stanowiska pracy powoda –

co stanowi naruszenie art. 30 § 4 k.p.

Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz

wydanego w tej sprawie wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy

Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznanie kasacji, będącej środkiem odwoławczym sytuującym się poza

wymaganym przepisami art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji modelem postępowania

dwuinstancyjnego, następuje tylko z przyczyn wykraczających ponad toczący się

między stronami spór prywatnoprawny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22 lub postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, niepublikowane).

Publicznoprawny charakter kasacji implikuje jej podstawowy cel, polegający na

zapewnieniu jednolitości wykładni oraz na wkładzie w rozwój prawa i orzecznictwa

sądowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). W związku z tym Sąd Najwyższy przed

rozpoznaniem sprawy dokonuje, zgodnie z art. 393 k.p.c., wstępnego badania

kasacji i może odmówić przyjęcia jej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje

istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.); nie

może natomiast odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania tylko wówczas, gdy

zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo albo gdy zachodzi

nieważność postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.).

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji w niniejszej sprawie

powód wskazał, że wyroki Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego oczywiście

naruszają prawo, przy czym naruszenie zostało odniesione do przepisów

wskazanych w podstawach kasacji: art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 65 k.c., art. 30

§ 4 i art. 45 § 1 k.p. oraz art. 233 § 1 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego

przesłanka oczywistego naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie nie istnieje, a

innych przesłanek skarżący nie konstruuje.

Oczywiste naruszenie prawa miałoby miejsce wówczas, gdyby błąd w

interpretacji lub stosowaniu określonego przepisu nie budził wątpliwości, był

widoczny na pierwszy rzut oka, bez głębszej analizy wchodzących w grę przepisów.

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. powinna być

rozumiana jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub

stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami

interpretacji ( por. postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS

2002, nr 20, poz. 494); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest

możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego

prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8

czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie

może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II

1532/34, Zb. Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i

nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30

stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963, nr 11, poz. 286). Istnienia takich

okoliczności skarżący w kasacji nie wykazał.

Należy zwrócić uwagę, iż Sąd Najwyższy jest sądem prawa. Nie jest ani

powołany, ani uprawniony do samodzielnej oceny materiału dowodowego w celu

dokonania własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od poczynionych przez Sąd

drugiej instancji. Ustalenia stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia

zawartego w zaskarżonym kasacją wyroku podlegają wprawdzie kontroli Sądu

Najwyższego, ale tylko poprzez ocenę zasadności prawidłowo sformułowanego

zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, dotyczących prowadzenia

postępowania dowodowego, dokonywania ustaleń faktycznych i oceny zebranego

materiału. Sąd Najwyższy nie jest też powołany do rozstrzygania kwestii

szczegółowych, podlegających ocenie w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym

przez sądy dokonujące ustaleń faktycznych w oparciu o swobodną ocenę

zebranych dowodów. Sposób oceny przez Sąd Rejonowy i Sąd Okręgowy w C.

zebranych w sprawie dowodów nie nasuwa zastrzeżeń, które można byłoby

potraktować w kategoriach oczywistego naruszenia prawa procesowego. Oczywiste

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. jako przesłanka kasacji może wystąpić zupełnie

wyjątkowo, wówczas gdy brak wszechstronnej oceny zebranego materiału albo

naruszenie reguł swobodnej oceny dowodów są widoczne bez dokonania przez

Sąd Najwyższy szczegółowej analizy zgromadzonych i poddanych ocenie

dowodów. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Kwestionowany wyrok nie narusza również prawa materialnego (art. 30 § 4

k.p. w związku z art. 65 k.c. i art. 45 § 1 k.p.) w sposób oczywisty. Przedmiotem

rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności dokonanego powodowi jako

pracownikowi Urzędu Miasta C. wypowiedzenia umowy o pracę. Podniesione przez

skarżącego, w ramach przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji, zarzuty oczywistego naruszenia art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 65 k.c. i

art. 45 § 1 k.p i ich uzasadnienie sprowadzają się w istocie do kwestionowania

sędziowskiej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji nie uzasadnia

rozpoznania kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w

motywach zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w wykładni prawa

lub jego zastosowaniu w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego, bez

potrzeby dokonywania pogłębionej analizy podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Nie

można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie prawa materialnego w

sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej - niż to uczynił

Sąd - ocenie dowodów.

W sprawie tej nie występują również okoliczności, które z urzędu

uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku, mimo niewykazania

przez skarżącego istnienia przesłanek kasacji wskazanych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2

a contrario oraz w § 2 k.p.c., ponieważ w sprawie nie zachodzi nieważność

postępowania. Kasacja wniesiona przez powoda nie zasługiwała w takiej sytuacji

na przyjęcie jej do rozpoznania.

Skoro w rozpoznawanej sprawie istnieją pozytywne przesłanki odmowy

przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie występują

negatywne przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy,

stosownie do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.