Supreme Court dismisses appeal as identical to prior ruling and lacks procedural grounds for review.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling it identical to a previous decision on the same claim. The lower court had awarded overtime pay to an employee with moderate disability based on a dispute over working hours. The Court rejected the appeal because the legal issues were already resolved in an earlier judgment and the procedural requirements for cassation were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych; Art. 3989 § 2 k.p.c.: Semi-imperative norms on working hours for persons with moderate disability cannot be overridden by agreement, and cassation appeals must meet strict procedural requirements to be admissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 253/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa I. K. przeciwko A. Sp. z o.o. w K.o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 maja 2017 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt VII Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony skarżącej na rzecz powódki kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. po rozpoznaniu apelacji powódki I. K. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2015 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na rzecz powódki kwoty wskazane w sentencji wyroku tytułem wynagrodzenia za każdy miesiąc za okres od stycznia do października 2010 r. wraz z ustawowymi odsetkami.W sprawie tej ustalono, że powódka była zatrudniona u strony pozwanej początkowo na okres próbny od 12 maja 2008 r. do 11 sierpnia 2008 r., a następnie od 12 sierpnia 2008 r. na podstawie umowy zawartej na czas nieokreślony na stanowisku głównej księgowej w pełnym wymiarze czasu pracy, od 8.00 do 16.00.
W dniu 1 sierpnia 2008 r. powódka przedłożyła pracodawcy orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z 8 kwietnia 2008 r., stwierdzające, że została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do 30 kwietnia 2013 r. Pismem z 8 sierpnia 2008 r. pracodawca poinformował powódkę, że obowiązująca ją dobowa norma czasu pracy będzie wynosiła 8 godzin, tygodniowa 40 godzin, oraz że powódka ma prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni w roku kalendarzowym. Z ewidencji czasu pracy wynika, że w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2010 r. powódka świadczyła pracę od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 16.00.
Sporadycznie zdarzało się, że zostawała w pracy po godzinie 16.00. Dopiero 31 października 2011 r. strona pozwana poinformowała powódkę o obowiązującej ją obniżonej normie czasu pracy 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo oraz o przysługiwaniu urlopu wypoczynkowego w podwyższonym wymiarze 36 dni w roku kalendarzowym.W tym stanie faktycznym Sąd drugiej instancji uznał, że roszczenie powódki o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych było uzasadnione treścią art. 151 i art. 1511 k.p. Nie podzielił oceny Sądu pierwszej instancji, że powódka jako główna księgowa była objęta art. 1514 § 1 k.p., zgodnie z którym pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych.
Sąd Okręgowy wyraził pogląd, zgodnie z którym art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.) zawiera bezwzględnie obowiązującą normę o charakterze ochronnym w zakresie maksymalnego czasu pracy pracownika zaliczonego do osób ze znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. W przypadku powódki, która została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności normy czasu pracy wynosiły 7 godzin na dobę i 35 godzin w tygodniu.
W konsekwencji powódka pracując przez 8 godzin na dobę wykonywała przez jedną godzinę pracę w godzinach nadliczbowych w rozumieniu art. 1511 § 1 pkt 2 k.p. Dlatego Sąd drugiej instancji uznał za uzasadnione roszczenie powódki o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w części, która obejmowała powództwo nieprzekraczające kwoty obliczone na podstawie dokonanych rachunków matematycznych.W skardze kasacyjnej pozwana zarzuciła naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 18 k.p. w związku z art. 111 k.p. w związku z art. 30 Konstytucji przez uznanie, że norma chroniąca prawa osób niepełnosprawnych, stanowiąca pozytywną dyskryminację tych osób i zmierzającą do wyrównywania szans przez zmniejszenie na korzyść takich pracowników faktycznych nierówności, obowiązuje wbrew wyraźnej woli osoby niepełnosprawnej, wobec której ma być stosowana, 2/ art. 80 zdanie pierwsze k.p. w związku z art. 151 § 1 k.p. i art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych przez przyjęcie, że powódka uprawniona była uprawniona do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, której nie świadczyła, 3/ art. 8 k.p. przez przyjęcie, że powódka była uprawniona do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w sytuacji, gdy wykonywanie tej pracy było efektem nieprzestrzegania przez powódkę podstawowych obowiązków pracowniczych, tj. obowiązku dbałości o dobro zakładu pracy.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, „czy pracownik ma możliwość zrzeczenia się korzystania z uprawnień mających charakter dyskryminacji pozytywnej?”.
Ponadto twierdziła, że skarga jest oczywiście uzasadniona ze względu na naruszenie art. 80 zdania pierwszego Kodeksu pracy w związku z art. 151 § 1 k.p. i art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz naruszenie art. 8 k.p. Skarżąca wniosła o uchylenie pkt I i II wyroku w zaskarżonym zakresie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za wszystkie instancje oraz postępowanie przed Sądem Najwyższym, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
W przypadku uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty sprawy skarżąca wniosła ponadto o wydanie orzeczenia o zwrocie spełnionego na rzecz powódki świadczenia w łącznej kwocie 33.216,85 zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie jej do rozpoznania już dlatego, że w swej treści jest tożsama ze skargą, która została już rozpoznana przez najwyższą instancję w sprawie tego samego roszczenia, choć za wcześniejszy okres. Kontrowersje zawarte w skardze zostały już wyjaśnione w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2016 r., I PK 168/15 (dotychczas niepublikowany), w którym wskazano, że przepisy dotyczące norm czasu pracy osób ze stwierdzoną niepełnosprawnością (art. 15 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych) mają charakter semiimperatywny, tj. jednostronnie bezwzględnie obowiązują, co oznacza, że czas pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności nie może przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, nawet wtedy, gdy strony stosunku pracy uzgodniły w umowie dłuższy dobowy i tygodniowy czas pracy, tj. gdy niepełnosprawny pracownik wyraził dobrowolnie zgodę w sposób wyraźny lub dorozumiany, ani gdy pracodawca narzucił niepełnosprawnemu pracownikowi normy czasu pracy przekraczające maksymalną granicę czasu pracy osób niepełnosprawnych.
Semiimperatywny charakter norm czasu pracy z art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej może polegać wyłącznie na uzgodnieniu korzystniejszych dla niepełnosprawnego pracownika warunków zatrudnienia, także w zakresie czasu pracy, z respektem dla dyspozycji art. 18 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Strony stosunku pracy nie mogą zatem uzgodnić warunków mniej korzystnych dla niepełnosprawnego pracownika przez wydłużenie norm czasu pracy wbrew bezwzględnie obowiązującemu art. 15 ust. 2 tej ustawy. Nie jest to dopuszczalne nawet za zgodą niepełnosprawnego pracownika.
Takie postanowienie, zawarte w umowie lub określone przez pracodawcę jednostronnie jest nieważne z mocy prawa, a w jego miejsce wchodzą normy czasu pracy obowiązujące prawników niepełnosprawnych.Ponadto brak proceduralnych zarzutów kasacyjnych sprawiał, że w postępowaniu kasacyjnym miarodajne były ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku, a celem procedury kasacyjnej nie jest uzupełnianie materiału dowodowego ani jego ponowna ocena, które usuwają się spod rozeznania kasacyjnego w rozumieniu art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c. Tym samym wnioski o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełniały żadnych wymagań w zakresie zawartości i jakości kasacyjnej argumentacji jurydycznej, w konsekwencji skarga okazała się nie tylko oczywiście nieuzasadniona, ale oczywiście bezzasadna.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o należnych powódce kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym w zgodzie z art. 98 k.p.c.