Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious merit.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal against the lower court's judgment regarding labor claims and statute of limitations. The plaintiff argued that the lower court incorrectly applied the statute of limitations and raised a significant legal issue concerning the validity of claims during restorative proceedings. The court rejected these arguments, finding that the alleged legal issue lacked the necessary weight for the system and that the appeal was obviously unfounded.
Legislator headnote
AI generatedArt. 389 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 pkt 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue of systemic importance or if it is obviously unfounded without prima facie evidence of a clear legal error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 239/14 POSTANOWIENIE Dnia 1 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa K. K.przeciwko Zakładom Przemysłu […] "J." Spółce z o.o. w C.o sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 kwietnia 2015 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B.z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt VI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik powódki wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 marca 2014 r. Zarzucono naruszenie art. 8 k.p. w zw. z art. 291 § 1 k.p. oraz art. 295 k.p.Jako przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego w zakresie wymagalności roszczeń ze stosunku pracy, w przypadku gdy pomiędzy stronami toczyło się postępowanie restytucyjne, po którego prawomocnym zakończeniu powódka wystąpiła z dalszymi roszczeniami. Ponadto, na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, argumentując, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął, iż w sprawie doszło do przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powódkę.Pozwany, reprezentowany przez prokurenta, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną powódki wraz z wnioskiem o zasądzenie od powoda kosztów procesu według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, że ujęte w skardze przesłanki przedsądu wzajemnie się wykluczają. Nie można jednocześnie twierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu oczywiście błędnego przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że doszło do przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powódkę oraz, iż w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w zakresie wymagalności roszczeń ze stosunku pracy, w sytuacji gdy z ustaleniem momentu wymagalności roszczeń wiąże się początek biegu okresu ich przedawnienia (art. 291 § 1 k.p.).Skarga nie spełniała wymagań stawianych temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia, dotyczy to w szczególności sformułowania przez pełnomocnika skarżącej rzekomego zagadnienia prawnego.
Istotne zagadnienie prawne występuje, gdy wskazywana kwestia prawna ma niemałe znaczenie dla systemu i rozwoju prawa. Chodzi więc nie tylko o określoną staranność i wysiłek w jego zredagowaniu, ale przede wszystkim o jurydyczne przedstawienie analizy stanu prawnego, orzecznictwa i wynikającego z tego problemu prawnego o takiej wadze, który może być uznany za istotne zagadnienie prawne (postanowienie SN z 15 listopada 2007 r., II PK 159/07, LEX nr 863976). Wskazany przez pełnomocnika problem prawny nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3899 § 1 pkt 1 k.p.c. Powódka dochodziła zasądzenia ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy za 2007 r., ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy z tytułu posiadania statusu osoby niepełnosprawnej za 2007 r., premii kwartalnej za I kwartał 2007 r. wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 31 marca 2007 r., odprawy z tytułu likwidacji stanowiska pracy oraz odszkodowania z tytułu nadpłaty świadczeń chorobowych z odsetkami ustawowymi od dnia 31 grudnia 2007 r.
Powództwo o zapłatę ww. roszczeń powódka wniosła dopiero w grudniu 2012 r. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi, w oparciu, o które wydano zaskarżony wyrok, a które wiążą Sąd Najwyższy, stosunek pracy powódki ustał w dniu 13 marca 2007 r. Jednocześnie nie ustalono, aby wystąpiły jakiekolwiek okoliczności, z którymi ustawodawca związał przesunięcie terminu rozpoczęcia biegu przedawnienia roszczeń dochodzonych przez powódkę czy przerwanie biegu ich przedawnienia, a także nie ustalono okoliczności przemawiających za nieuwzględnieniem zarzutu przedawnienia na podstawie art. 8 k.p. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił również argumentów prawnych na poparcie twierdzenia, że odwołanie powódki do sądu pracy od złożonego jej oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno mieć wpływ na termin wymagalności roszczeń dochodzonych przez nią w tej sprawie, odpowiednio na ustalenie początku biegu przedawnienia tych roszczeń.
Wskazany w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wyrok Sądu Najwyższego z 4 marca 2010 r., PK 186/09 (najprawdopodobniej chodziło o wyrok wydany w sprawie o sygn. akt I PK 186/09, OSNP 2011 nr 17-18, poz. 224) nie jest adekwatny do okoliczności tej sprawy. Wyrok ten został wydany w sprawie, w której powód dochodził m.in. wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy. Niezależnie od tego, warto dokładnie przytoczyć fragmenty z uzasadnienia tego wyroku. Sąd stwierdził, że „Możliwość żądania zaspokojenia roszczenia oznacza potencjalny stan o charakterze obiektywnym, którego początek następuje w chwili, w której wierzytelność zostaje uaktywniona.
Moment ten przypada w dniu oznaczonym w umowie lub w przepisach prawa pracy. Wymagalność roszczenia może przy tym nastąpić niezwłocznie po jego powstaniu lub łączyć się z ustaniem stosunku zatrudnienia. Pretensje odszkodowawcze pracownika z tytułu rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy stają się zaś wymagalne najpóźniej w dacie orzeczenia przez sąd o ich zasadności”. Pełnomocnik skarżącej formułując zagadnienie prawne oraz nawiązując w tym zakresie do wyroku Sądu Najwyższego z 4 marca 2010 r. nie dostrzega zasadniczej różnicy pomiędzy roszczeniami pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy, a roszczenia dochodzonymi przez powódkę w tej sprawie.Odnosząc się do drugiej wskazanej przez pełnomocnika przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania, z przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi.
W judykaturze wskazuje się, że oczywistość skargi kasacyjnej należy wykazać przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (postanowienia SN z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, LEX nr 560541; z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, LEX nr 898318; z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109). W kontekście wskazanych wyżej okoliczności, skarga jest oczywiście bezzasadna.W sprawie wniosku pozwanego o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.
Przepisu tego nie stosuje się w sytuacji gdy stroną, jej organem, przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz, profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.). Odpowiedź na skargę kasacyjną w imieniu pozwanego złożył prokurent. Jednocześnie pozwany nie wykazał, aby zachodziła którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. W związku z tym odpowiedź na skargę kasacyjną, zgodnie z art. 130 § 5 k.p.c. w zw. z art. 871 k.p.c., powinna podlegać zwrotowi bez wezwania do usunięcia braków.
Tym samym nie jest możliwe uwzględnienie wniosku o zasądzenie na rzecz pozwanego od powoda kosztów postępowania kasacyjnego. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. [l.n]