Supreme Court dismisses appeal as it concerns only factual disputes, not a legal issue requiring interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the lower court's dismissal of his claim for compensation and disability pension. The plaintiff argued that the lower court failed to apply civil code provisions regarding work capacity and social security laws, claiming a mere lack of work capacity should not be the sole criterion for liability. The court determined that the appeal did not raise a genuine legal question requiring interpretation but rather contested the factual assessment of the plaintiff's ability to work, which was clearly established by the evidence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if it does not raise a legal issue requiring interpretation or resolve conflicting case law, but instead merely disputes the factual findings of the lower court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 221/04
POSTANOWIENIE
Dnia 9 marca 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z powództwa He. K.
przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.
o odszkodowanie i rentę wyrównawczą,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w G.
z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/03,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w G. na skutek apelacji pozwanej – Kompanii Węglowej Spółki
Akcyjnej w K.
zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 31 marca 2003 r. w ten sposób, że oddalił
powództwo H. K. o odszkodowanie i rentę wyrównawczą.
Swoje roszczenia powód wywodził z faktu utraty całkowitej zdolności do
pracy zarobkowej, w związku z pracą wykonywaną u pozwanej oraz na skutek
wypadku przy pracy u pozwanej.
Kasacja
powoda
zarzuca
powyższemu
wyrokowi
naruszenie
prawa
materialnego - art. 361 i art. 444 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie i naruszenie
przepisów postępowania – art. 233 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c.
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje na potrzebę
ustalenia wzajemnej relacji pomiędzy możliwościami pracowniczymi i zarobkowymi
powoda w rozumieniu cywilistycznym w okolicznościach faktycznej utraty zdolności
do pracy na dotychczasowych stanowiskach, oraz przepisami ustawy z 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) albowiem
orzeczenie o braku niezdolności do pracy nie może stanowić jedynego kryterium
oceny podstaw odpowiedzialności za szkodę.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 10 maja 2001r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność
postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co
podlega ocenie w ramach przedsądu.
Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się
występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W
szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich
stosowania. W
sprawie
nie
występują
także
wymagające
rozstrzygnięcia
zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu
faktycznego.
Kasacja nie wykazała poza wskazaniem rzekomo błędnie zastosowanych
przez
Sąd
przepisów
prawa
materialnego
i
procesowego,
argumentów
przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie nieprawidłowego
orzeczenia.
Oceniając kasację Sąd Najwyższy miał na względzie również wielokrotnie
już zajmowane stanowisko, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, zwłaszcza z opinii
biegłych lekarzy tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadająca jej
oczekiwaniom (wyroki: z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97 – OSNAPiUS 1998 r.,
Nr 1, poz. 24 z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97 – OSNAPiUS 1998, Nr 20,
poz. 612). Ponadto wskazać trzeba, że nie jest naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c.
oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli opinie te są jednoznaczne i nie
wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z
dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00).
Biorąc powyższe pod uwagę wskazywana w kasacji potrzeba rozstrzygnięcia
zagadnienia
prawnego
polegająca
na
ocenie,
czy
w
niniejszej
sprawie
ubezpieczeniowa niezdolność do pracy może stanowić podstawę do uchylenia
odpowiedzialności za szkodę w rozumieniu art. 444 k.c., jest nieuzasadniona i
iluzoryczna – skoro z dowodów zgromadzonych w postępowaniu sądowym
bezsprzecznie wynika, że nie ma podstaw do uznania powoda za niezdolnego do
wykonywania opisanej pracy ani z przyczyn ogólnych, ani w związku z
wykonywaniem zawodu lub wypadkiem przy pracy.
Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości
naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności
postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do
rozpoznania.