Legislator Case Law & Legislation
I PK 221/04 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as it concerns only factual disputes, not a legal issue requiring interpretation.

Case Number I PK 221/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against the lower court's dismissal of his claim for compensation and disability pension. The plaintiff argued that the lower court failed to apply civil code provisions regarding work capacity and social security laws, claiming a mere lack of work capacity should not be the sole criterion for liability. The court determined that the appeal did not raise a genuine legal question requiring interpretation but rather contested the factual assessment of the plaintiff's ability to work, which was clearly established by the evidence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may reject a cassation appeal if it does not raise a legal issue requiring interpretation or resolve conflicting case law, but instead merely disputes the factual findings of the lower court.

Keywords

AI generated
cassation appeal rejection legal issue requirement factual dispute dismissal work capacity assessment social security liability Supreme Court procedure civil code application

Cited Legislation

AI generated
art. 361 k.c.
materialnego - art. 361 i art.
art. 444 § 2 k.c.
361 i art. 444 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie i naruszenie
art. 233 k.p.c.
przepisów postępowania – art. 233 k.p.c., art.
art. 386 § 1 k.p.c.
233 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c., art.
art. 385 k.p.c.
386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c.
art. 393 § 1 k.p.c.
Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c.
art. 393 § 2 k.p.c.
Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c.
art. 393 § 7 k.p.c.
Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c.
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
art. 444 § 2 k.c
materialnego - art. 361 i art. 444 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie i naruszenie

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I PK 221/04

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa He. K.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o odszkodowanie i rentę wyrównawczą,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G.

z dnia 26 maja 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/03,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 maja 2004 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w G. na skutek apelacji pozwanej – Kompanii Węglowej Spółki

Akcyjnej w K.

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 31 marca 2003 r. w ten sposób, że oddalił

powództwo H. K. o odszkodowanie i rentę wyrównawczą.

Swoje roszczenia powód wywodził z faktu utraty całkowitej zdolności do

pracy zarobkowej, w związku z pracą wykonywaną u pozwanej oraz na skutek

wypadku przy pracy u pozwanej.

Kasacja

powoda

zarzuca

powyższemu

wyrokowi

naruszenie

prawa

materialnego - art. 361 i art. 444 § 2 k.c. przez ich niezastosowanie i naruszenie

przepisów postępowania – art. 233 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c., art. 385 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje na potrzebę

ustalenia wzajemnej relacji pomiędzy możliwościami pracowniczymi i zarobkowymi

powoda w rozumieniu cywilistycznym w okolicznościach faktycznej utraty zdolności

do pracy na dotychczasowych stanowiskach, oraz przepisami ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zm.) albowiem

orzeczenie o braku niezdolności do pracy nie może stanowić jedynego kryterium

oceny podstaw odpowiedzialności za szkodę.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 393 3 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a

mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na

przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły

prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 10 maja 2001r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także

potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je

wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze

sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone

orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się

jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy

sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie

przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność

postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze

pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co

podlega ocenie w ramach przedsądu.

Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się

występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W

szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki

oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią

wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich

stosowania. W

sprawie

nie

występują

także

wymagające

rozstrzygnięcia

zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu

faktycznego.

Kasacja nie wykazała poza wskazaniem rzekomo błędnie zastosowanych

przez

Sąd

przepisów

prawa

materialnego

i

procesowego,

argumentów

przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie nieprawidłowego

orzeczenia.

Oceniając kasację Sąd Najwyższy miał na względzie również wielokrotnie

już zajmowane stanowisko, że sąd orzekający w sprawach z zakresu ubezpieczeń

społecznych nie ma obowiązku dopuszczania dowodów, zwłaszcza z opinii

biegłych lekarzy tak długo, aż strona uzyska opinię odpowiadająca jej

oczekiwaniom (wyroki: z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97 – OSNAPiUS 1998 r.,

Nr 1, poz. 24 z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97 – OSNAPiUS 1998, Nr 20,

poz. 612). Ponadto wskazać trzeba, że nie jest naruszeniem art. 233 par. 1 k.p.c.

oparcie ustaleń na opinii biegłych lekarzy jeżeli opinie te są jednoznaczne i nie

wymagają uzupełnienia ani dalszego wyjaśnienia. (por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 19 lipca 2001 r., II UKN 497/00).

Biorąc powyższe pod uwagę wskazywana w kasacji potrzeba rozstrzygnięcia

zagadnienia

prawnego

polegająca

na

ocenie,

czy

w

niniejszej

sprawie

ubezpieczeniowa niezdolność do pracy może stanowić podstawę do uchylenia

odpowiedzialności za szkodę w rozumieniu art. 444 k.c., jest nieuzasadniona i

iluzoryczna – skoro z dowodów zgromadzonych w postępowaniu sądowym

bezsprzecznie wynika, że nie ma podstaw do uznania powoda za niezdolnego do

wykonywania opisanej pracy ani z przyczyn ogólnych, ani w związku z

wykonywaniem zawodu lub wypadkiem przy pracy.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości

naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności

postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do

rozpoznania.