Supreme Court dismisses appeal for delay due to lack of mandatory lawyer representation and procedural circularity.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's complaint regarding excessive delay in appellate proceedings. The applicant filed the complaint personally without a lawyer, violating the mandatory representation rule for Supreme Court appeals, and the complaint itself concerned a delay complaint, creating a procedural circularity. The court ruled that personal actions by the applicant were void and that such complaints are inadmissible when they target the delay of a delay complaint itself.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość: In proceedings before the Supreme Court, the party's capacity to perform procedural acts personally is excluded; acts performed personally are void, and complaints regarding delay in delay proceedings are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I NSP 73/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie ze skargi D. S.na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. VI S […], po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 20 kwietnia 2022 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
D. S. wniósł do Sądu Apelacyjnego w […] skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w […] pod sygn. VI S […].
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. 2018, poz. 75; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym – właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy. W postępowaniu cywilnym obowiązuje przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), co dotyczy też postępowania ze skargi na przewlekłość postępowania sądowego (art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).
Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12; 18 października 2018 r., I NSP 75/18; 24 maja 2019 r., I NSP 27/19; 2 lutego 2021 r., I NSP 167/20).Skarga wniesiona przez D.
S. została złożona osobiście przez niego samego, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie stosowanych odpowiednio przepisów o postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym (art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).Niezależnie od powyższego, skarga dotyczy postępowań, których przedmiotem jest ocena naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – tymczasem niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość takiego postępowania, które samo dotyczy skargi na przewlekłość postępowania (postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 lipca 2010 r., III SPP 16/10; 14 lipca 2011 r., III SPP 16/11; 3 października 2013 r., III SPP 209/13; 12 marca 2019 r., I NSP 100/18; 28 października 2020 r., I NSP 140/20).
Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. a.s.