Supreme Court dismisses appeal for delay in proceedings as the underlying case is not in the statutory list of admissible proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's complaint alleging unreasonable delay in the proceedings before the Supreme Court itself. The applicant argued that the proceedings were excessively long, but the Court found the complaint inadmissible because the specific type of proceeding was not included in the closed statutory list of cases eligible for delay complaints. Consequently, the Court ruled that the complaint could not be substantively examined as it lacked a legal basis under the relevant statute.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania; Art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania: A complaint for delay is admissible only in proceedings explicitly enumerated in the statute; proceedings for delay complaints themselves are excluded from this list and thus inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I NSP 72/22 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Janusz NiczyporukSSN Aleksander Stępkowski w sprawie ze skargi M. S.na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłokiw postępowaniu przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. I NSP 264/21,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i SprawPublicznych w dniu 27 kwietnia 2022 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Pismem datowanym na 7 lutego 2022 r. M. S. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że w sprawie o sygn. akt I NSP 264/21, toczącej się przed Sądem Najwyższym, nastąpiła przewlekłość postępowania. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł.Z akt sprawy wynika, że Sąd Najwyższy postanowieniem z 19 stycznia 2022 r. (I NSP 264/21) odrzucił skargi skarżącego na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniach przed Sądem Najwyższym w sprawach o sygn.:
I NSP 109/21, I NSP 110/21, I NSP 113/21, I NSP 148/21, I NSP 149/21, I NSP 150/21, I NSP 167/21, I NSP 168/21, I NSP 170/21, I NSP 182/21, I NSP 186/21, I NSP 187/21. Przyczyną odrzucenia tych skarg była ich niedopuszczalność, z uwagi na niedopełnienie wymogów formalnych, o których mowa w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j.
Dz.U. 2018, poz. 75, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość postępowania).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 o skardze na przewlekłość postępowania, strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).
Natomiast zgodnie z art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, dopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania, wyłącznie w sprawach postępowań wymienionych enumeratywnie w powołanym przepisie. Zawiera on katalog zamknięty, którego zakres nie może zostać poszerzony o żadne dodatkowe kategorie postępowań. W zestawieniu tym nie uwzględniono postępowania w sprawie naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jakim było postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym, pod sygn. akt I NSP 264/21.
Co za tym idzie, skarga na przewlekłość postępowania we wskazanym przypadku nie przysługuje i nie może być merytorycznie rozpoznana. Z tego względu Sąd Najwyższy na podstawie art. 397 § 3 k.p.c. i art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, orzekł jak w sentencji. a.s.