Legislator Case Law & Legislation
I NSP 151/24 AI generated

Supreme Court dismisses delay complaint filed after appellate court judgment was already rendered.

Case Number I NSP 151/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the applicant's complaint alleging procedural delay in both first and second instance proceedings. The applicant argued for a finding of excessive length, damages, and state compensation due to the prolonged absence of contact with their child. The court ruled the complaint inadmissible because it was submitted after the appellate court had already issued its final judgment on April 15, 2024.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania; Art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania: A complaint for procedural delay must be filed during the proceedings; complaints submitted after the final judgment is rendered are inadmissible.

Keywords

AI generated
procedural delay complaint inadmissibility of late filing final judgment timing state compensation claim procedural length

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.
Art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
Skargę na przewlekłość postępowania można wnieść jedynie w jego toku (art. 5 ust.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł jak w sentencji. ZG[ms] ‎
Art. 39821 k.p.c.
3941 § 3, art. 39821 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., art.
Art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł jak w sentencji. ZG[ms] ‎
art. 391 § 1 k.p.c
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., art.
art. 373 § 1 k.p.c
391 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I ACa 1102/23
‎I ACa 1102/23, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 5 czerwca 2024 r., odrzuca skargę.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I NSP 151/24 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wiak w sprawie ze skargi M.D. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki ‎w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. ‎I ACa 1102/23, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych ‎w dniu 5 czerwca 2024 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Pismem z 18 kwietnia 2024 r. M.D. (dalej: „skarżąca”) wniosła skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Okręgowym w Siedlcach (I C 608/18), a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie (I ACa 1102/23). Sąd Apelacyjny w Lublinie przekazał Sądowi Najwyższemu skargę w zakresie postępowania w sprawie I ACa 1102/23.Skarżąca wniosła o:1.stwierdzenie przewlekłości postępowania w sądzie I i II instancji w sprawach o powyższych sygnaturach;2.ukaranie sądów obydwu instancji i przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kwoty w najwyższej wysokości tytułem przewlekłości postępowania i kosztów z tym związanych, odszkodowania za utracone zdrowie oraz stres związany z brakiem kontaktu z córką spowodowany przewlekłością postępowania, a także tytułem zwrotu kosztów leczenia dziecka i skarżącej;3.zasądzenie od Skarbu Państwa – od sądów obu instancji na rzecz skarżącej kosztów tego postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość postępowania”), strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

Skargę na przewlekłość postępowania można wnieść jedynie w jego toku (art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania). W przeciwnym razie musi ona zostać uznana za niedopuszczalną z mocy prawa i z tych względów podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny w Lublinie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt I ACa 1102/23 w dniu 15 kwietnia 2024 r. Skarga na przewlekłość tego postępowania została natomiast przesłana przez skarżącą listem poleconym dopiero 19 kwietnia 2024 r., a więc już po jego zakończeniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., art. 373 § 1 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł jak w sentencji. ZG[ms] ‎