Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to lack of mandatory lawyer representation under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected a petition challenging the legality of a lower court ruling because it was filed personally by the petitioner without a lawyer. The petitioner argued that the judge who issued the original decision was unconstitutional, but the court noted that civil proceedings before the Supreme Court require mandatory representation by an advocate or attorney. Since the petitioner failed to meet this procedural requirement and no exceptions applied, the court deemed the filing inadmissible and dismissed the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 26 § 4, Art. 871 § 1 k.p.c.: The Supreme Court's Chamber for Extraordinary Control and Public Affairs has jurisdiction over appeals challenging the legality of final judgments where the illegality concerns the status of the judge; however, parties must be represented by an advocate or attorney, making personal filings without counsel inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I NP 1/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawy – Pragi Południe w Warszawiez udziałem P. N. i A. B. o ustanowienie kuratora dla małoletniego na skutek skargi P. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2024 r., odrzuca skargę.[SOP]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie. postanowieniem z 15 marca 2023 r., sygn. V Nsm 1108/22 przekazał sprawę ze sporządzonej osobiście przez P. N. (dalej: „skarżący”) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie. z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22.W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia skarżący zarzucił, że: „sprawę rozpoznawał sędzia nominowany dnia 2019.07.10 przez KRS, który został uznany za niekonstytucyjny”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 26 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 825 z późn. zm., dalej także jako: u.SN) do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów wojskowych oraz sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli niezgodność z prawem polega na podważeniu statusu osoby powołanej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, która wydała orzeczenie w sprawie.
Z mocy art. 26 § 5 u.SN do postępowania w sprawach, o których mowa w artykule 26 § 4 u.SN, stosuje się odpowiednie przepisy o stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, a w sprawach karnych przepisy o wznowieniu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W realiach niniejszej sprawy odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy Działu VIII k.p.c. (art. 4241-42412 k.p.c.). Jak wynika z art. 4246 § 3 zd. 1 k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesioną z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. (przymus radcowsko-adwokacki) sąd odrzuca.W postępowaniu cywilnym obowiązuje bowiem przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.), co dotyczy również postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12).Skarga wniesiona przez P. N. została złożona do Sądu Najwyższego osobiście przez niego samego, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art. 871 § 2 k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Zgodnie z przywołanym przepisem, Sąd Najwyższy odrzuca bowiem skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną.
Wskazany brak formalny skargi powinien zostać uzupełniony na etapie kontroli dokonywanej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie, a w razie jego nieuzupełniania, skarga powinna zostać odrzucona przez ten sąd (art. 4246 k.p.c.).Wobec tego, że skarga została przekazana do Sądu Najwyższego z brakiem formalnym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. s.h.[ał]