Legislator Case Law & Legislation
I NO 13/20 AI generated

Supreme Court dismisses retrial request for procedural ruling based on ECJ judgment not addressing case merits.

Case Number I NO 13/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected a retrial request filed by a prosecutor against a final judgment dismissing her appeal regarding her retirement. The applicant argued that a subsequent European Court of Justice judgment should have influenced the outcome. The court ruled that the original decision was procedural in nature and that EU law does not automatically mandate retrials for such formal rulings. Consequently, the request for retrial was deemed inadmissible under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 399 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4011 k.p.c.: A retrial request against a final procedural ruling is inadmissible unless based on a specific constitutional or international treaty violation, and EU Court judgments do not generally require retrials for formal decisions unless they directly address the case's substantive basis.

Keywords

AI generated
retrial request inadmissibility procedural ruling formal European Court of Justice civil procedure code legal certainty principle

Cited Legislation

AI generated
art. 399 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.
art. 399 § 2 k.p.c.
Ponieważ postępowanie nie zostało zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym, to skarga o wznowienie postępowania jest, co do zasady, niedopuszczalna.Wyjątek w tym zakresie wprowadza art. 399 § 2 k.p.c., który przewiduje, że na podstawie określonej w art.
art. 4011 k.p.c.
399 § 2 k.p.c., który przewiduje, że na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c. postępowanie może być wznowione także w razie zakończenia go postanowieniem.
art. 410 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie postępowania.
art. 3532 k.p.c.
W postępowaniu procesowym takimi orzeczeniami są wyroki i nakazy zapłaty (art. 3532 k.p.c.).Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że o rodzaju orzeczenia – w tym także w kontekście skargi o wznowienie postępowania – decyduje nie forma, jaką nadał swemu orzeczeniu sąd, ale przedmiot rozstrzygnięcia.
art. 354 k.p.c.
Wydał więc orzeczenie formalne (nie odnoszące się do istoty sprawy), dla którego właściwa była forma postanowienia (art. 354 k.p.c.).
art. 399 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c.
art. 3532 k.p.c
W postępowaniu procesowym takimi orzeczeniami są wyroki i nakazy zapłaty (art. 3532 k.p.c.).Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że o rodzaju orzeczenia – w tym także w kontekście skargi o wznowienie postępowania – decyduje nie forma, jaką nadał swemu orzeczeniu sąd, ale przedmiot rozstrzygnięcia.
art. 354 k.p.c
Wydał więc orzeczenie formalne (nie odnoszące się do istoty sprawy), dla którego właściwa była forma postanowienia (art. 354 k.p.c.).
art. 399 § 2 k.p.c
Ponieważ postępowanie nie zostało zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym, to skarga o wznowienie postępowania jest, co do zasady, niedopuszczalna.Wyjątek w tym zakresie wprowadza art. 399 § 2 k.p.c., który przewiduje, że na podstawie określonej w art.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 13 stycznia 2004 r., C-453/00, Kühne & Heitz
wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 1 czerwca 1999 r., C-126/97, Eco Swiss
wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 marca 2006 r., C-234/04, Kapferer
wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2 września 2009 r., C-2/08, Fallimento Olimpiclub
wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 18 lipca 2007 r., C-119/05, Lucchini
uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższy z 6 marca 1972 r., III CZP 27/71
postanowienie Sądu Najwyższy z 9 kwietnia 2015 r., II CZ 3/15
III CZP 51/2006
uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2006 r., III CZP 51/2006, postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2015 r., II CZ 3/15).
III CZP 27/71
uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 6 marca 1972 r., III CZP 27/71).Sąd Najwyższy orzeczeniem z 10 stycznia 2019 r., I NO 32/18 odrzucił odwołanie skarżącej, jako niedopuszczalne.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I NO 13/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie ze skargi K. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I NO 32/18, wydanym w sprawie z odwołania K. K. od pisma Prokuratora Generalnego z dnia 16 maja 2018 r., nr PK IX K (…) i pisma Zastępcy Dyrektora Biura Kadr Prokuratury Krajowej z dnia 16 maja 2018 r., nr PK IX K (…)w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 6 maja 2020 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 10 stycznia 2019 r., I NO 32/18, Sąd Najwyższy odrzucił odwołanie K. K. od pisma Prokuratora Generalnego z 16 maja 2018 r., nr PK IX K (…) i pisma Zastępcy Dyrektora Biura Kadr Prokuratury Krajowej z 16 maja 2018 r. nr PK IX K (…) w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska prokuratora po ukończeniu sześćdziesiątego roku życia. Sąd Najwyższy przyjął, że odwołanie skarżącej jest niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione od pisma niebędącego decyzją co do przejścia w stan spoczynku w rozumieniu art. 127 § 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.

– Prawo o prokuraturze (Dz.U. 2017, poz. 1767 ze zm.) i niepochodzącego od Prokuratora Generalnego, a od takiego aktu odwołanie nie przysługuje.Skargą z 6 lutego 2020 r. K. K. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2019 r., I NO 32/18 oraz uchylenie tego wyroku w całości. Skarżąca wskazała, że 5 listopada 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-192/18 wydał wyrok, dotyczący tego samego stosunku prawnego, okoliczności faktycznych i dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Przepis ten, regulując możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, daje wyraz ogólnej zasadzie, że skarga o wznowienie przysługuje tylko od prawomocnych orzeczeń co do istoty sprawy (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2006 r., III CZP 51/2006, postanowienie Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2015 r., II CZ 3/15).

W postępowaniu procesowym takimi orzeczeniami są wyroki i nakazy zapłaty (art. 3532 k.p.c.).Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że o rodzaju orzeczenia – w tym także w kontekście skargi o wznowienie postępowania – decyduje nie forma, jaką nadał swemu orzeczeniu sąd, ale przedmiot rozstrzygnięcia. Dlatego też orzeczenie rozstrzygające o kwestiach natury proceduralnej pozostaje w rzeczywistości postanowieniem, chociażby sąd nazwał je wyrokiem (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 6 marca 1972 r., III CZP 27/71).Sąd Najwyższy orzeczeniem z 10 stycznia 2019 r., I NO 32/18 odrzucił odwołanie skarżącej, jako niedopuszczalne.

Wydał więc orzeczenie formalne (nie odnoszące się do istoty sprawy), dla którego właściwa była forma postanowienia (art. 354 k.p.c.). Ponieważ postępowanie nie zostało zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym, to skarga o wznowienie postępowania jest, co do zasady, niedopuszczalna.Wyjątek w tym zakresie wprowadza art. 399 § 2 k.p.c., który przewiduje, że na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c. postępowanie może być wznowione także w razie zakończenia go postanowieniem. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania może być wniesiona w wypadku, gdy zakończono je prawomocnym postanowieniem, tj. orzeczeniem, które nie rozstrzyga w procesie co do istoty, tylko wtedy, gdy skarżący opiera skargę na twierdzeniu, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie aktu normatywnego, co do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o jego niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą.

W przepisach k.p.c. brak natomiast regulacji przewidującej dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie wyroku TSUE.Przy czym, inaczej niż to jest w odniesieniu do decyzji administracyjnych (wyrok TSUE z 13 stycznia 2004 r., C-453/00, Kühne & Heitz) prawo Unii nie wymaga wzruszenia prawomocnego wyroku sądu krajowego, nawet jeśli opiera się na błędnej wykładni prawa Unii, jeżeli wymaga tego zasada pewności prawa – potrzeba ochrony stabilności obrotu prawnego (wyroki TSUE: z 1 czerwca 1999 r., C-126/97, Eco Swiss pkt 46-47, z 16 marca 2006 r., C-234/04, Kapferer, z 3 września 2009 r., C-2/08 Fallimento Olimpiclub, por. jednak wyrok TSUE z 18 lipca 2007 r., C-119/05 Lucchini dotyczący sfery, gdzie kompetencja Unii ma charakter wyłączny).

Brak zatem podstaw do konstruowania na podstawie art. 4011 k.p.c. ogólnej zasady dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zakończonego orzeczeniem formalnym, opierającym się na błędnej wykładni prawa Unii, z uwagi na późniejsze wydanie przez TSUE wyroku w tym samym przedmiocie.Nawet, gdyby przyjąć odmienne stanowisko i uznać, że wyrok TSUE może stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie cywilnej w razie zakończenia go orzeczeniem opartym na odmiennej wykładni prawa Unii, to nie ulega wątpliwości, iż taka możliwość istniałaby tylko wówczas, gdyby wyrok TSUE odnosił się wprost do podstawy rozstrzygnięcia kontestowanego skargą.

W niniejszej sprawie oznaczałoby to, że powołany przez skarżącą wyrok TSUE z 5 listopada 2019 r., C-192/18 musiałby dotyczyć dopuszczalności wniesienia odwołania w sprawie I NO 32/18. Wyrok TSUE nie porusza jednak w ogóle tej kwestii.Skoro zatem K. K. wniosła skargę o wznowienie postępowania od orzeczenia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2019 r., I NO 32/18, którym odrzucono jej odwołanie (a więc orzeczenia formalnego) i nie oparła tej skargi na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c., ani nie wskazała na takie okoliczności wynikające z wyroku TSUE z 5 listopada 2019 r., C-192/18, które odnosiłyby się do podstawy rozstrzygnięcia w sprawie I NO 32/18, to skarga ta w świetle art. 399 § 1 i 2 k.p.c. jest niedopuszczalna.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie postępowania.