Supreme Court dismisses appeal against rejection of cassation for suspended sentence cases under Polish Criminal Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's order rejecting the filing of a cassation appeal. The appellant, convicted of a suspended prison sentence, argued that a subsequent execution proceeding should have allowed the appeal, but the court found this reasoning flawed. The decision rests on the statutory rule that appeals for suspended sentences are inadmissible unless specific procedural errors are raised, which were not present here.
Legislator headnote
AI generatedArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 k.p.k.: In cases where a defendant is sentenced to a suspended prison term, a defense attorney cannot file a cassation appeal on their behalf unless they identify specific procedural violations listed in Art. 439 § 1 k.p.k.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I KZ 49/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie M. G.skazanego za czyn z art. 190a § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 lipca 2022 r. zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępy Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ś.z dnia 26 kwietnia 2022 r., odmawiające przyjęcia kasacji na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt IV Ka […], utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt IIK […], którym M. G. został skazany za czyn z art. 190a § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat. Reprezentujący skazanego obrońca wniósł kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego, w której w dwóch punktach zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, mogącą mieć istotny wpływ na treść wyroku, każdorazowo wskazując na obrazę art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.k. (w pierwszym punkcie dodatkowo wymienił art. 410 k.p.k.).
Zastępca Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ś. zarządzeniem z dnia z dnia 26 kwietnia 2022 r. (na zarządzeniu brak wskazania sygnatury sprawy) na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 2 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji. W uzasadnieniu wskazał, że „w myśl art. 523 § 2 k.p.k. kasacja na korzyść skazanego nie może być wniesiona w razie skazania oskarżonego na karę inną niż kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 523 § 4 k.p.k., który umożliwia m.in. wniesienie kasacji przez obrońcę w razie wskazania uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.” W dalszej części uzasadnienia przypomniano, że M.
G. został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz zwrócono uwagę, że „jak wynika z analizy wniesionej kasacji, jej autor sformułował jedynie zarzuty obrazy przepisów postępowania: art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. nie objęte katalogiem przesłanek bezwzględnych, zdefiniowanych w art. 439 § 1 k.p.k.”. W konkluzji wydający zarządzenie stwierdził, że kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co obliguje do odmowy jej przyjęcia. Powyższe zarządzenie zaskarżył zażaleniem skazany M.
G.. Wskazał, iż jego zdaniem kasacja jest dopuszczalna „w związku z podjęciem przez Sąd Rejonowy w K. postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary”. Wniósł o uchylenie zarządzenia i przyjęcie kasacji do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jego treść świadczy o niezrozumieniu przez skarżącego podstawowych reguł postępowania kasacyjnego, przy czym nasuwa się uwaga, że zapewne nie skonsultował celowości wniesienia zażalenia z ustanowionym przez siebie obrońcą (podmiotem fachowym), jakkolwiek i ten przed sporządzeniem kasacji najwyraźniej nie zapoznał się z unormowaniami zawartymi w rozdziale 55 k.p.k., zwłaszcza w art. 523.
Jednak znając treść zarządzenia, po analizie przepisów powołanych jako podstawa prawna wydanej decyzji, niewątpliwie byłby w stanie udzielić skazanemu stosownej rady. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie, jako oparte na mających zastosowanie przepisach prawa, nie może zostać podważone. Wypada powtórzyć, że z przepisu art. 523 § 2 k.p.k. jednoznacznie wynika, że skoro M. G. został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to obrońca nie mógł wnieść kasacji na jego korzyść, chyba że podniósłby zaistnienie któregoś z uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (zob. art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
Obrońca M. G. w złożonej kasacji nie sygnalizował tego rodzaju uchybienia, zatem stwierdzenie niedopuszczalności kasacji i w konsekwencji odmowa jej przyjęcia były w pełni prawidłowe. Bez znaczenia jest okoliczność wskazywana przez autora zażalenia, polegająca na wszczęciu na wniosek pełnomocnika pokrzywdzonych postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania kary, bowiem nie zmienia to faktu, że kara orzeczona wyrokiem nie była bezwzględną karą pozbawienia wolności, a żaden przepis nie stanowi, że wspomniana okoliczność znosi ograniczenie wskazane w art. 523 § 2 k.p.k.
Inną kwestią jest brak pewności, że wspomniany wniosek zostanie uwzględniony, tym bardziej, że należy się spodziewać, iż skazany podejmie starania w celu wykazania jego niezasadności. By lepiej unaocznić skarżącemu niezasadność zażalenia można dodatkowo wskazać, że art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k. stanowi, iż termin do wniesienia kasacji dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia sądu odwoławczego z uzasadnieniem. Gdyby przyjąć, że wszczęcie postępowania w przedmiocie zarządzenia wykonania kary uprawnia do wniesienia kasacji (bardziej logiczne byłoby wskazanie na fakt wydania przez sąd prawomocnego postanowienia o zarządzeniu wykonania kary, gdyby tak się stało), problematyczna byłaby możliwość stosowania tego przepisu w opisanej sytuacji, jako że w praktyce zapewne nie zdarza się wszczęcie wspomnianego postępowania przed upływem 30 dni od daty doręczenia stronie orzeczenia sądu odwoławczego z uzasadnieniem.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. [as]