Criminal appeal dismissed; appellate court remanded case due to insufficient evidence for summary judgment under Art. 437 § 2 K.P.K.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal against the appellate court's decision to remand the criminal case for retrial. The prosecutor argued that the remand violated procedural rules, but the court found the appellate court correctly identified a need for a full new trial due to significant evidentiary gaps. The Supreme Court upheld the remand as legally sound under Article 437 § 2 of the Criminal Procedure Code, noting the appellate court's proper assessment of the evidence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.: The appellate court's decision to revoke a judgment and remand the case for a new trial is valid if the case requires a complete new trial, as the appellate court may recognize that evidentiary deficiencies exceed its competence to remedy.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KS 41/24 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie M. K. oskarżonej za popełnienie czynu z art. 160 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 539e § 1 k.p.k.), w dniu 18 grudnia 2024 r. skargi prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań - Wilda w Poznaniu od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt IV Ka 385/24, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2023 r., sygn. akt VI K 386/21, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, p o s t a n o w i ł:
I. oddalić skargę; II. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania skargowego. UZASADNIENIESąd Rejonowy Poznań Nowe Miasto o Wilda w Poznaniu, wyrokiem z 18 grudnia 2023 r., uznał M. K. za winną popełnienia przestępstwa z art. 160 § 2 k.k. i skazał ją na karę grzywny. Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z 25 lipca 2024 r., po rozpoznaniu czterech apelacji: obrońcy, oskarżonej, oskarżyciela publicznego i kuratora oskarżycielki posiłkowej uchylił zaskarżony wyrok pierwszoinstancyjny i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Od orzeczenia Sądu odwoławczego skargę wniósł prokurator Prokuratury Rejonowej Poznań - Wilda w Poznaniu, w trybie art. 539a k.p.k. i art. 539b § 1 k.p.k. Zarzucił w niej zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisu postępowania karnego tj. art. 437 § 2 k.p.k., przez uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy brak było podstaw do wydania wyroku kasatoryjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga okazała się niezasadna.Jak wynika z treści art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Sąd Najwyższy, przeprowadzając kontrolę skargową, ogranicza się do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem pierwszej lub drugiej instancji, zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 k.p.k.) albo czy sąd odwoławczy zasadnie uznał, że ma miejsce wypadek wskazany w art. 454 k.p.k. albo konieczne jest przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu wynikało jednoznacznie, że podstawą uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania był przepis art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k., jako że zachodziła konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego.
Silnie trzeba zaakcentować, że procedowanie Sądu Okręgowego w Poznaniu w zakresie, w którym wykazał, że braki w materiale dowodowym były na tyle istotne, iż ich uzupełnienie nie mieściło się już w kompetencji Sądu odwoławczego, zasługiwało na pełną aprobatę. Uznanie zasadności podniesionego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, nie musi być jednoznaczne z wydaniem orzeczenia reformatoryjnego. Sąd ad quem poświęcił zresztą temu zagadnieniu znaczną część swego uzasadnienia, z którego dobitnie wynika, że wydając wyrok kasatoryjny, kierował się przekonaniem ugruntowanym po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, że oparcie skazania w zasadniczej mierze na przeprowadzonych przez Sąd meriti opiniach biegłych, godziło w zasady swobodnej oceny dowodów i obiektywizmu.W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że orzeczenie Sądu odwoławczego znajdowało podstawy w art. 437 § 2 k.p.k. in fine k.p.k., i stwierdzając poprawność zastosowania tego przepisu, Sąd Najwyższy oddalił skargę oskarżyciela publicznego (art. 539e § 2 k.p.k.). [J.J.][a.ł.]