Legislator Case Law & Legislation
I KS 41/23 AI generated

Supreme Court dismissed defense appeal against appellate court's remand due to lack of statutory grounds under Criminal Procedure Code.

Case Number I KS 41/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to remand specific charges for retrial. The defense argued the remand violated procedural norms, but the court found the appeal lacked substantive arguments justifying such a reversal. The court ruled that the appellate court correctly identified flaws in the first-instance evidence evaluation, making the remand legally sound and the defense's arguments inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 539a § 3 k.p.k.; Art. 437 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: An appeal against a cassation judgment remanding a case to the first instance is admissible only for violations of Art. 437 k.p.k. or errors under Art. 439 § 1 k.p.k., limited to reviewing the appellate court's decision to remand, not re-evaluating the appeal itself.

Keywords

AI generated
Criminal Procedure Code appellate cassation remand for retrial evidence evaluation supervisory review procedural error defense appeal

Cited Legislation

AI generated
art. 539a § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k.
art. 437 k.p.k.
skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art.
art. 439 § 1 k.p.k.
lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art.
art. 7 k.p.k.
art. 454 k.p.k.
Świadczy to o przekonaniu sądu II instancji, że uniewinnienie było zdecydowanie przedwczesne, a z uwagi na uregulowania art. 454 k.p.k. nie jest możliwe wydanie wyroku skazującego.
art. 437 § 2 k.p.k
, w której zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 437 k.p.k
skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 454 k.p.k
Świadczy to o przekonaniu sądu II instancji, że uniewinnienie było zdecydowanie przedwczesne, a z uwagi na uregulowania art. 454 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I KS 11/24
uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 20 września 2018 r., sygn. I KZP 10/18
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KS 41/23 POSTANOWIENIE Dnia 5 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek sprawie D. Z. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 czerwca 2024 r. skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 14 lipca 2023 r., sygn. VII Ka 584/23, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze z 28 grudnia 2022 r., sygn. akt VII K 987/21 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania na podstawie art. 539 e § 2 k.p.k. postanowił 1. oddalić skargę;

2. kosztami postępowania skargowego obciążyć oskarżonego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Zielonej Górze w sprawie o sygn. akt VII K 987/21 skazał D. Z. za popełnienie czynów opisanych w pkt od 1 do 13 części dyspozytywnej wyroku, wymienionych w pkt. II, VI, IX, XIII, XXXIIII, XIX, XXI. XXIII, XXVIII, XXIII, XXXV, I, XVI, XX, XXVII, XL, III, VII, XI, XIV, XV, XXV, XLII, XVIII, XXII, IV, XXVI, XXIX, XXXI, XXXVII, XLIV części wstępnej wyroku, zaś w zakresie czynów z pkt od 19 do 24 części rozstrzygającej orzeczenia, wymienionych w pkt. V, VIII, XV, XXIV, XXX, XXXIX części wstępnej wyroku, sąd uznał, iż czyny te stanowią wykroczenia z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i wobec przedawnienia ich karalności, umorzył postępowanie w tym zakresie.

W zakresie zaś czynów wymienionych w pkt 25 i 26 część dyspozytywnej wyroku, a zawartych w pkt. XII i XXXVI części wstępnej wyroku sąd uniewinnił oskarżonego.Na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, prokuratora i obrońcy, wyrokiem z 14 lipca 2023 r., Sąd Okręgowy w Zielonej Górze, sygn. akt VII Ka 584/23 uchylił rozstrzygnięcia z pkt 20,21,22,23,24,25 i 26 części dyspozytywnej wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zielonej Górze.Skargę na wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 14 lipca 2023 roku, sygn.

VII Ka 584/23, złożył obrońca skazanego D. Z. , w której zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku, w części dotyczącej czynów zarzuconych oskarżonemu w pkt. XII, XXXVI, VII, XV, XXX i XXXIX części wstępnej wyroku (pkt. od 20 do 26 części rozstrzygającej) i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, mimo braku ku temu przesłanek. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator wniósł o oddalenie wniesionej skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k. Wynikający art. 539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie zasadności samego środka odwoławczego (apelacji).

Skarga na wyrok sądu odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.Z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego wynika, że sąd ten wydając wyrok kasatoryjny w zakresie czynów w pkt. 20-26 części dyspozytywnej rozstrzygnięcia, mimo iż wprost nie wskazał na konieczność powtórzenia w całości postępowania dowodowego, uzasadnił uchylenie zaskarżonego wyroku tak daleko posuniętą wadliwością postępowania dowodowego, która uniemożliwiała wydanie w sprawie wyroku uniewinniającego.

Stanowisko sądu odwoławczego było więc prawidłowe (por: postanowienie Sądy Najwyższego z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I KS 11/24 oraz uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 20 września 2018 r., sygn. I KZP 10/18).Odnosząc się bowiem do wadliwie przeprowadzonego przez sąd I instancji postępowania dowodowego, w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy wskazał w jakich aspektach dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów była całkowicie błędna, odwołując się do konkretnych treści zeznań poszczególnych pokrzywdzonych, ocenionych niezgodnie z dyspozycją art. 7 k.p.k. oraz powodów z jakich postępowanie dowodowe prowadzone w zakresie czynów ‎z pkt. 20-24 części dyspozytywnej, zakwalifikowanych przez sąd I instancji w części rozstrzygającej wyroku jako wykroczenia z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie może być uznane za prawidłowo przeprowadzone.

Świadczy to o przekonaniu sądu II instancji, że uniewinnienie było zdecydowanie przedwczesne, a z uwagi na uregulowania art. 454 k.p.k. nie jest możliwe wydanie wyroku skazującego. Wyrażona natomiast w treści uzasadnienia skargi argumentacja obrońcy ‎w przeważającej swej części stanowi polemikę z treścią rozstrzygnięcia sądu odwoławczego w zakresie czynów z art. 208 k.k., co na obecnym etapie pozostaje poza kognicją Sądu Najwyższego.Mając powyższe okoliczności na uwadze oddalenie skargi było uzasadnione – o czym postanowiono jak w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia co skutkowało, że kosztami postępowania skargowego obciążono oskarżonego.[J.J.][ms] ‎