Legislator Case Law & Legislation
I KS 34/22 AI generated

Supreme Court dismissed defense appeals claiming appellate court misinterpreted health regulations regarding home birth standards.

Case Number I KS 34/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defense appeals against the appellate court's decision to overturn the first-instance acquittal and remand the case. The defense argued that the appellate court incorrectly interpreted health regulations, imposing hospital standards on home births in violation of the principle of ne peius. The court ruled that the appellate court was legally bound by the prohibition against increasing the penalty and lacked the authority to re-evaluate evidence or substantive criminal liability.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: The appellate court cannot impose a heavier penalty than the first instance and lacks jurisdiction to re-examine evidence or substantive criminal liability when remanding a case.

Keywords

AI generated
principle of ne peius appellate review limits criminal liability assessment evidence re-evaluation healthcare regulation interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 2 k.p.k.
M., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. polegające na uchyleniu wyroku Sądu I instancji i przekazaniu sprawy temu Sadowi do ponownego rozpoznania, na podstawie art.
Art. 439 § 1 k.p.k.
590] lub też, że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Jednocześnie warto przypomnieć, że stosownie do treści art.
Art. 454 § 1 k.p.k.
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
Art. 539a § 1 k.p.k.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
i art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 11 § 2 k.k
art. 160 § 2 k.k
od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 160 § 2 k.k.
art. 437 § 2 k.p.k
M., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 454 § 1 k.p.k
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
art. 437 k.p.k
539a § 1 k.p.k., jest wykazanie (po myśli § 3 tego przepisu), że wydanie – na etapie postępowania apelacyjnego – orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt V KS 29/21
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV KS 6/16
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KS 34/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Kozielewicz na posiedzeniu w dniu 30 listopada 2022 r., w sprawie M. A. i B. M. oskarżonych z art . 160 § 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w przedmiocie skarg obrońców oskarżonych na wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 470/22, uchylający wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt III K 135/20 r., i przekazujący sprawę w tym zakresie Sądowi Okręgowemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania postanowił: oddalić skargi, a kosztami sądowymi w przedmiocie skarg obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sad Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 października 2021 r., sygn. akt III K 135/20, uniewinnił M. A. i B. M. od zarzutów popełnienia przestępstw z art. 160 § 2 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Po rozpoznaniu apelacji Prokuratora Rejonowego dla Wrocławia – Krzyki Wschód, złożonej od tego wyroku, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt II AKa 11/18, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę M. A. i B. M. przekazał Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skargi od wyroku Sądu odwoławczego złożyli obrońcy oskarżonych M.

A. i B. M., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. polegające na uchyleniu wyroku Sądu I instancji i przekazaniu sprawy temu Sadowi do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 454 § 1 k.p.k., w wyniku oparcia się przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, na wadliwej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie standardu organizacyjnego opieki okołoporodowej, i narzucenie oskarżonym obowiązku zapewnienia dziecku w warunkach porodu domowego wszystkich takich samych standardów i procedur, które obowiązują w szpitalu, co stanowi nadinterpretację wskazanych przepisów, dążąc w ten sposób do spełnienia dyspozycji art. 454 § 1 k.p.k., która jednak w przypadku prawidłowej wykładni w/w przepisów materialnoprawnych nie została spełniona.

Podnosząc ten zarzut wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na złożone skargi Prokurator Rejonowy dla Wrocławia-Krzyki Wschód wniósł o oddalenie skarg.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skargi obrońców oskarżonych nie są zasadne.Podstawą skuteczności nadzwyczajnego środka zaskarżenia uregulowanego w art. 539a § 1 k.p.k., jest wykazanie (po myśli § 3 tego przepisu), że wydanie – na etapie postępowania apelacyjnego – orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k. [w rzeczywistości chodzi o art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.

– zob. D. Świecki (w:) D. Świecki (red.): Kodeks postępowania karnego. Komentarz do zmian 2016, Warszawa 2016, s. 590] lub też, że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k. Jednocześnie warto przypomnieć, że stosownie do treści art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Analiza postawionego w obu skargach identycznego zarzutu, nie pozwala na przyjęcie w realiach sprawy, że Sąd Apelacyjny we Wrocławiu rozpoznając wniesioną na niekorzyść oskarżonych apelację oskarżyciela publicznego, naruszył unormowanie art. 454 § 1 k.p.k.W układzie procesowym, jaki wystąpił w toku przedmiotowego postępowania, Sąd odwoławczy nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż to, jakie ostatecznie zapadło, bowiem na przeszkodzie temu stał właśnie zakaz sformułowany w art. 454 § 1 k.p.k., określający jedną z reguł ne peius.

Przepis ten stanowi, że sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co, do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie. Co istotne, w takim wypadku kontrola w trybie skargi na wyrok sądu odwoławczego nie może obejmować oceny przez Sąd Najwyższy, czy zaistaniały merytoryczne podstawy określone w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego albowiem Sąd Najwyższy nie jest władny na podstawie art. 439a § 1 k.p.k. do oceniania materiału dowodowego przestawionego w sprawie, do czego uprawnione są jedynie sądy powszechne.

Co za tym idzie, kontrola Sądu Najwyższego nie może obejmować oceny, czy zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona czynu zabronionego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt V KS 29/21 oraz dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV KS 6/16).).Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do oceny, czy Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, działający w niniejszej sprawie jako sąd odwoławczy, dokonał nadinterpretacji określonych przepisów, albowiem kwestia ta jest ściśle związana z oceną przedmiotu niniejszej sprawy (kwestii odpowiedzialności oskarżonych za zarzucony im czyn) w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego.Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu. l.n