Supreme Court dismisses transfer request as lower court wrongly challenged appellate jurisdiction decision.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Wrocław District Court's request to transfer the case to the Zamość court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court had attempted to transfer the matter by challenging the Lublin Court of Appeal's prior jurisdictional decision under Article 36, rather than demonstrating a need for transfer based on the good administration of justice. The Supreme Court ruled that questioning the appellate court's jurisdictional ruling was inappropriate and found no factual or legal grounds to support the transfer request.
Legislator headnote
AI generatedArt. 36 k.p.k.; Art. 37 k.p.k.: A lower court cannot initiate a transfer of proceedings to another court of equal rank by challenging the jurisdictional decision of a higher appellate court; such a challenge is inadmissible, and a transfer requires independent proof of necessity for the good administration of justice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KO 85/24 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 3 września 2024 r. w sprawie G. M., oskarżonej z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. i innych, wniosku Sądu Okręgowego we Wrocławiu o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIESąd Okręgowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 lipca 2024 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt III K 187/24, do rozpoznania Sądowi Okręgowemu z Zamościu - z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
We wniosku wskazano, że na wniosek Sądu Okręgowego w Zamościu, Sąd Apelacyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. II AKo 82/24 przekazał niniejszą sprawę w trybie art. 36 k.p.k. do rozpoznania przez obecnie wnioskujący Sąd Okręgowy we Wrocławiu. W uzasadnieniu wniosku zaakcentowano, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym w Zamościu, albowiem jest to sąd właściwy rzeczowo i miejscowo, a żadne względy natury faktycznej ani prawnej nie dają podstaw do kwestionowania zdolności tegoż Sądu do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, a nadto ustalenia właściwości delegacyjnej Sądu Okręgowego we Wrocławiu dokonano na podstawie nierzetelnie przedstawionych danych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przytoczone we wniosku argumenty nie wskazują, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, co w tej sprawie jest jednoznaczne ze zwrotem sprawy Sądowi Okręgowemu w Zamościu.
Zauważyć należy, że Sąd Okręgowy we Wrocławiu całe uzasadnienie postanowienia z 18 lipca 2024 r. poświęcił w istocie nie wykazaniu konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, a wskazaniu na błędność decyzji Sądu Apelacyjnego w Lublinie, który na mocy art. 36 k.p.k. ustalił właściwość delegacyjną tego sądu do rozpoznania sprawy. W takiej sytuacji Sąd Najwyższy stwierdza jedynie, że nie ma jakichkolwiek podstaw faktycznych czy też prawnych bo badania zasadności wydanego w trybie art. 36 k.p.k. postanowienia, natomiast kwestionowanie decyzji Sądu Apelacyjnego w Lublinie, w taki sposób jak to uczynił Sąd Okręgowy we Wrocławiu, jest co najmniej niestosowne.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.[PGW] [ms]