Supreme Court dismisses criminal retrial request as obviously unfounded due to repetition of previously rejected arguments.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the defendant's request for a retrial, ruling it was obviously unfounded under Article 545 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defendant repeated arguments from a prior rejected application without providing new facts or legal grounds required by Article 540. The court determined that the lack of substantive new evidence made the request objectively incapable of overturning the final judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.: A request for retrial is obviously unfounded when it relies on circumstances already examined and rejected in a previous retrial motion, rendering further examination unnecessary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I KO 107/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2022 r., w sprawie wniosku R. Ś., skazanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II AKa 242/19, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. postanowił: odmówić przyjęcia wniosku R. Ś. o wznowienie postępowania, wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt III K 289/16, uznał oskarżonego R. Ś. za winnego popełnienie przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 9 lat pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2017 r., sygn. akt II AKa 194/17, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymierzoną R. Ś. karę pozbawienia wolności obniżył do 7 lat, w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymując w mocy.Na skutek wniesienia kasacji przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt V KK 196/18, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu.Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II AKa 242/19, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt III K 289/16.Po rozpoznaniu wniosku skazanego R.
Ś. o wznowienie opisanego wyżej postępowania, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt V KO 18/21, stwierdził jego oczywistą bezzasadność i odmówił przyjęcia wniosku. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt V KZ 20/21.W piśmie z dnia 21 sierpnia 2022 r. (data wpływu do Sądu Okręgowego we Wrocławiu 31 sierpnia 2022 r.) skazany R. Ś. ponownie wniósł o wznowienie postępowania oraz o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Wniosek skazanego był wielokrotnie uzupełniany nadsyłanymi pismami do Sądu Najwyższego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek skazanego R.
Ś. o wznowienie postępowania karnego okazał się oczywiście bezzasadny, co w związku z treścią art. 545 § 3 k.p.k. uzasadnia odmowę przyjęcia wniosku niepochodzącego od obrońcy. O oczywistej bezzasadności można twierdzić w szczególności wówczas, gdy wniosek odwołuje się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania. Nie jest przy tym konieczne podejmowanie czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych pisma procesowego - w tym wypadku rozważenie wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, który miałby dopiero poszukiwać hipotetycznych przesłanek wznowienia postępowania.
Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15).Opisywana sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. We wniosku skazany R. Ś. nie podaje żadnych okoliczności, które w świetle art. 540 k.p.k. uzasadniałyby wznowienie postępowania. Skazany koncentruje się wyłącznie na zarysowanych przez siebie zdarzeniach, a jednocześnie nie wykazuje, jaki miałyby one mieć wpływ na przedmiotowe postępowanie karne.
Warto zauważyć, że wniosek o wznowienie postępowania sformułowany przez R. Ś. był już przedmiotem kognicji Sądu Najwyższego (zob. postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt V KO 18/21). Sąd Najwyższy stwierdził wówczas, że „Poza lakonicznym stwierdzeniem, że czuje się niewinny, a rozpoznanie go przez małoletniego pokrzywdzonego było następstwem udostępnienia mu zdjęć wykonanych przez policję, pozostała argumentacja skazanego odnosi się do zdarzeń mających miejsce w okresie izolacji związanej z pozbawieniem wolności w niniejszej sprawie”.
Można przyjąć, że bez szczególnego badania, niejako na pierwszy rzut oka widać, że okoliczności podane przez autora w obecnym wniosku oraz pismach uzupełniających są zbliżone do wcześniej przytaczanych i na pewno nie mogą prowadzić do wzruszenia orzeczenia. Tok wywodu skazanego nie prowadzi bowiem chociażby do próby wykazania przesłanek wznowienia postępowania opisanych w art. 540 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie. [as] l.n