Legislator Case Law & Legislation
I KK 94/22 AI generated

Criminal appeal withdrawal by defendant's counsel without signature deemed inadmissible for costs appeal via cassation.

Case Number I KK 94/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Inadmissible

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as inadmissible because the defendant's counsel withdrew the appeal without a signature, preventing the first-instance judgment from becoming final. The court found that the defendant's intent to avoid appeal costs was evident, but the procedural defect required correction under Article 120 of the Criminal Procedure Code. Consequently, the cassation was rejected because the proper remedy for challenging the cost ruling was a separate appeal, not a cassation based on this procedural issue.

Legislator headnote

AI generated

Art. 120 k.p.k.; Art. 426 § 2 k.p.k.: Where a defendant's counsel withdraws an appeal without a signature, rendering the first-instance judgment final, any cassation appeal solely challenging the cost ruling is inadmissible, as the correct remedy is a separate appeal under Art. 426 § 2 k.p.k.

Keywords

AI generated
cassation appeal inadmissibility withdrawal of criminal appeal unauthorized signature defect costs of criminal proceedings finality of first instance judgment separate appeal procedure procedural remedy selection

Cited Legislation

AI generated
Art. 531 § 1 k.p.k.
W takiej konfiguracji procesowej wniesiony środek zaskarżenia należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy.Z tych względów należało - na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. - pozostawić przyjętą kasację bez rozpoznania
Art. 120 k.p.k.
Obrońca oskarżonego nie wystąpił z wnioskiem w trybie art. 120 k.p.k. Po przeprowadzeniu rozprawy, w tym samym dniu, Sąd wydał wyrok, mocą którego zmieniono zaskarżony wyrok w pkt I – IV w odniesieniu do K.
Art. 426 § 2 k.p.k.
W kontekście tych rozważań należy jednak pamiętać, że na podstawie dyspozycji art. 426 § 2 k.p.k. od postanowienia w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekł sąd odwoławczy, przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego.
Art. 637 § 1 k.p.k.
Art. 635 k.p.k.
w sposób odpowiedni przepisy art. 635 i 636 k.p.k.
Art. 636 k.p.k.
Art. 8 of the Act on Fees in Criminal Cases
Co do zasadniczego zarzutu kasacji podnieść należało, że o ile rację ma skarżący, iż w przypadku pozostawienia apelacji bez rozpoznania nie wchodziłaby w grę konieczność wymierzenia opłaty na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.
art. 531§1 k.p.k
II K (…) na podstawie art. 531§1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KK 94/22 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie K. N. skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 22 marca 2022 r. kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 lipca 2021 r., sygn. IV Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 17 października 2020 r., sygn. II K (…) na podstawie art. 531§1 k.p.k. w zw. z art. 530§2 k.p.k. w zw. z art. 429§1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przyjęta kasację pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy ustawy.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 października 2020 r., sygn. II K (…) m.in. K. N. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i przy przyjęciu, ze stanowią one ciąg przestępstw wymierzono mu karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość stawki dziennej na kwotę 20 zł. Tym samym wyrokiem ten oskarżony został skazany za przestępstwo z art. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzono mu za to karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Jako karę łączną wymierzono oskarżonemu 2 lata i 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzekając nadto przepadek korzyści uzyskanych za pomocą czynu zabronionego. Wyrok ten został zaskarżony również apelacją obrońcy oskarżonego K. N.. Pismem procesowym z dnia 12 lipca 2021 r. oskarżony K. N. złożył oświadczenie o cofnięciu apelacji obrońcy, które nie zostało podpisane. Na rozprawie apelacyjnej w Sądzie Okręgowym w P. dniu 15 lipca 2021 r. Przewodniczący składu orzekającego poinformował strony o wpłynięciu tego oświadczenia, najprawdopodniej pochodzącego od oskarżonego K.

N., jednakże z uwagi na fakt jego niepodpisania przez oskarżonego, uznał że nie może ono wywołać skutków procesowych. Obrońca oskarżonego nie wystąpił z wnioskiem w trybie art. 120 k.p.k. Po przeprowadzeniu rozprawy, w tym samym dniu, Sąd wydał wyrok, mocą którego zmieniono zaskarżony wyrok w pkt I – IV w odniesieniu do K. N. przez ustalenie, że na podstawie art. 4 § 1 k.k. stosuje się przepisy obowiązujące w chwili popełnienia prze oskarżonego przypisanych mu czynów, utrzymując zaskarżony wyrok, w pozostałym zakresie, w mocy.Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego.

W kasacji zarzucił naruszenie art. 119 § 1 k.p.k. w zw. z art. 120 k.p.k. w zw. z art. 431 § 1 i 2 k.p.k. polegające na zaniechaniu przez Sąd odwoławczy wezwania skazanego do uzupełnienia braków formalnych pisma przez jego podpisanie, a pozostawieniem oświadczenia w aktach sprawy jako nie wywołującego skutków procesowych, pomimo że wolą skazanego było cofnięcie apelacji obrońcy, jak również nieponoszenie przez niego kosztów sądowych postępowania odwoławczego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Właściwe odczytanie zarzutu postawionego w kasacji oraz argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu na poparcie tego zarzutu, prowadzi do nieodpartego wniosku (wyartykułowanego również w odpowiedzi prokuratora na kasację), że w rzeczywistości zamiarem skarżącego było zakwestionowanie obciążenia skazanego kosztami postępowania odwoławczego i opłatą za drugą instancję, wobec rysującej się w sprawie, z wysokim prawdopodobieństwem, możliwości pozostawienia wniesionej apelacji bez rozpoznania, wobec złożonego przez skazanego oświadczenia o cofnięciu apelacji obrońcy, które zawierało jedynie błąd formalny, łatwy do skorygowania w trybie art. 120 k.p.k., co eliminowałoby przesłankę wyrokowania w tej sprawie przez Sąd odwoławczy co do tego oskarżonego i zasądzenia od niego kosztów procesu.

Wskazać przy tym należało, że w przypadku sporządzenia prawidłowego pod względem formalnym i prawnym oświadczenia o cofnięciu apelacji i wydania postanowienia o pozostawieniu apelacji bez rozpoznania, uprawomocniłby się wyrok Sądu pierwszej instancji, który co do meritum odpowiedzialności karnej skazanego został utrzymany w mocy przez Sąd odwoławczy, czego następstwem była również jego prawomocność. Co do zasadniczego zarzutu kasacji podnieść należało, że o ile rację ma skarżący, iż w przypadku pozostawienia apelacji bez rozpoznania nie wchodziłaby w grę konieczność wymierzenia opłaty na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tj.

Dz. U z 1983 r., Nr 49, poz. 233), który stanowi, że w razie nieuwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, zwróconej przeciwko rozstrzygnięciu o winie lub karze zasadniczej, sąd wymierza za postępowanie odwoławcze opłatę w wysokości należnej za pierwszą instancję, przy czym opłatę wymierza się od tej kary, przeciwko której zwrócona była apelacja oskarżonego, to w przypadku kosztów postępowania odwoławczego w sytuacji cofnięcia apelacji zastosowanie znalazłyby z mocy art. 637 § 1 k.p.k. w sposób odpowiedni przepisy art. 635 i 636 k.p.k.

W kontekście tych rozważań należy jednak pamiętać, że na podstawie dyspozycji art. 426 § 2 k.p.k. od postanowienia w przedmiocie kosztów procesu, o których po raz pierwszy orzekł sąd odwoławczy, przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego. Użyty zwrot „ po raz pierwszy„ nakazuje przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia o kosztach procesu może być nie tylko stricte postanowienie, jako odrębna decyzja procesowa, ale także rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w wyroku sądu odwoławczego.

Choć stanowi ono element wyroku, to jednak ma samodzielny byt, skoro może być przedmiotem odrębnego zaskarżenia w formie zażalenia (por. D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualny, LEX/el. 2022, art. 426). Biorąc zatem pod uwagę te wywody należało wskazać, że dążąc do zakwestionowania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu obrońca powinien skorzystać z procedury wskazanej w treści art. 426 § 2 k.p.k., a nie czynić tego w drodze kasacji, z podniesieniem wyłącznie zarzutu dotyczącego kosztów procesu (por. wyrok SN z 12.04.2017 r.

V KK 382/16). W takiej konfiguracji procesowej wniesiony środek zaskarżenia należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy.Z tych względów należało - na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. - pozostawić przyjętą kasację bez rozpoznania