Legislator Case Law & Legislation
I KK 92/23 AI generated

Supreme Court dismisses appeal requests to suspend execution of final criminal judgment due to lack of obvious error.

Case Number I KK 92/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the defense requests to suspend the execution of the final criminal judgment in a case involving three defendants. The defendants argued that the first-instance trial was flawed and the sentences were excessively harsh, but failed to provide concrete evidence of an obvious error. The court ruled that suspension requires a near-certainty of the Supreme Court's acceptance of the appeal, which was not met here.

Legislator headnote

AI generated

Art. 9 § 1, 2 k.k.w.; Art. 532 § 1 k.p.k.: Suspension of execution of a final judgment in cassation proceedings is exceptional and requires prima facie evidence of an obvious error that would likely lead to acquittal.

Keywords

AI generated
suspension of execution cassation proceedings final judgment obvious error res iudicata criminal appeal execution of sentence

Cited Legislation

AI generated
Art. 9 § 1, 2 k.k.w.
Wyrok posiadający atrybut prawomocności podlega bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.).
Art. 532 § 1 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r., sygn.
Art. 439 § 1 pkt 1, 2 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
skazanych z art. 286 § 1 k.k.
art. 532 § 3 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r., sygn.
art. 532 § 1 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r., sygn.
art. 439 § 1 k.p.k
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21) i prowadzić do wniosku o potrzebie uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18).
V KK 129/21
Supreme Court dismisses appeals for drug trafficking and recidivism as obviously unfounded, upholding lower court convictions.
II KK 23/18
Supreme Court dismisses cassation regarding defendant's right to defense in appeal proceedings as non-substantial.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 92/23 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk w sprawie A. K., P. S. i M. K. skazanych z art. 286 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2023 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.), wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II AKa 183/20, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. III K 108/16, p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

W złożonych przez obrońców skazanych A. K., P. S. i M. K. kasacjach od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r., sygn. II AKa 183/20, ich autorzy sformułowali wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami orzeczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wnioski obrońców skazanych A. K., P. S. i M. K. o wstrzymanie wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją nie zasługiwały na uwzględnienie. Suspensywność zaskarżonego orzeczenia w postępowaniu kasacyjnym ma charakter wyjątkowy, jedynie w szczególnych przypadkach dopuszczalne jest wstrzymanie zaskarżonego kasacją rozstrzygnięcia.

Wyrok posiadający atrybut prawomocności podlega bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 i 2 k.k.w.). Regulacja ta bazuje na przyjęciu, że rozstrzygnięcie to korzysta z domniemania prawidłowości (res iudicata pro veritate habetur). Z kolei implikacją tego założenia dla postępowania zainicjowanego wniesieniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia ⎯ którego przedmiot stanowi weryfikacja prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego kończącego postępowanie, którym poddano kontroli wyrok sądu I-szej instancji ⎯ jest to, że wniesienie kasacji nie wstrzymuje w sposób automatyczny wykonania prawomocnego rozstrzygnięcia.Przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie precyzuje przesłanek skutkujących wstrzymaniem wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia (lub innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji).

W judykaturze przyjmuje się jednak, że wstrzymanie wykonania orzeczenia możliwe jest co do zasady w razie kumulatywnego zmaterializowania się dwóch kryteriów.Po pierwsze chodzi o to, że ocena zarzutów wyartykułowanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia (dokonana, co wypada podkreślić, wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia i wydania rozstrzygnięcia o charakterze incydentalnym, a zatem mająca charakter przedwstępny) pozwala już prima facie na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa ich zasadności oraz postawienia - w miarę kategorycznej - prognozy co do możliwości uwzględnienia zarzutów kasacyjnych przez Sąd Najwyższy.

Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) w kasacji dają asumpt do przyjęcia poglądu o ewidentnej, niejako "rzucającej się w oczy" wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego. Po wtóre zaś, konieczne jest wykazanie przez autora wniosku, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla skazanego.Przy analizie potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji posiłkowo należy posługiwać się także rezultatem oceny, czy ewentualne wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia zarzutu bądź zarzutów sformułowanych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia doprowadziłoby do wydania przez najwyższą instancję sądową orzeczenia skutkującego potrzebą odstąpienia od dalszego wykonywania wobec skazanego orzeczonej w stosunku do niego kary (czy środka karnego).

Rzecz w tym, że nie w każdym bowiem przypadku stwierdzenia istnienia wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia zarzutów kasacyjnych nieodzowne stanie się wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia - także z uwagi na uwarunkowania wynikające z innych zaszłości współkształtujących aktualny status prawny skazanego w płaszczyźnie wykonywania orzeczonych wobec niego (innych) kar.Nie przesądzając obecnie treści rozstrzygnięcia, które po merytorycznym rozpoznaniu kasacji zapadnie w niniejszej sprawie i finalnej oceny zaprezentowanych w niej zarzutów, należy stwierdzić, że zupełnie wstępna analiza zarzutów postawionych w kasacjach obrońców skazanych A.

K., P. S. i M. K. ⎯ dokonana przez Sąd Najwyższy jedynie w ograniczonym zakresie, bo tylko w płaszczyźnie niezbędnej dla rozpoznania wniosków o wstrzymanie wykonania orzeczenia i wyłącznie na użytek rozpoznania tych wniosków ⎯ nie upoważnia do wyrażenia poglądu, iżby zarzuty te były zasadne w stopniu oczywistym ("rzucającym się w oczy") czy formułowania stanowczej prognozy o istnieniu szczególnego, wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia tych zarzutów w wyniku rozpoznania kasacji wniesionych przez obrońców skazanych.

Tymczasem ⎯ jak już powiedziano wyżej – to wyłącznie stwierdzenie zaistnienia tych okoliczności otwiera drogę do rozważenia potrzeby wstrzymania wykonania orzeczenia zaskarżonego kasacją.Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że obrońca skazanego P. S. formułując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia w żaden sposób go nie uzasadnił zaś obrońcy skazanych A. K. i M. K. wskazali jedynie na charakter zarzutów kasacyjnych, wskazujących głównie na wadliwie przeprowadzoną kontrolę odwoławczą wyroku sądu pierwszej instancji oraz surowość orzeczonych kar, stanowiącą o „znacznej dolegliwości” dla skazanych.

Należy zauważyć, że poza wyrażeniem subiektywnego zapatrywania co do charakteru zarzutów kasacyjnych obrońcy tych skazanych nie wskazali jednak dokładniej, w jaki sposób "zasadność" i "doniosłość" zarzutów postawionych w kasacjach miałaby się przełożyć na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Obrońcy wprawdzie sformułowali również zarzuty zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., bezspornie istotne, jednak sam fakt podniesienia zarzutu odnoszącego się do wystąpienia kwalifikowanej wady prawnej nie oznacza per se w każdej konfiguracji procesowej zmaterializowania się podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku.

Zarówno w odniesieniu do zarzutów sugerujących wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k., jak i wszystkich pozostałych, trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (konkretnego zarzutu wyartykułowanego w kasacji) musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21) i prowadzić do wniosku o potrzebie uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18).

Obecnie, dokonując li tylko przedwstępnej oceny sformułowanych w kasacjach zarzutów nawiązujących do wystąpienia w sprawie uchybień kwalifikowanych jako bezwzględne przyczyny odwoławcze z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wolno wyrazić obecnie pogląd, że na obecnym etapie postępowania niewątpliwie nie zachodzi sytuacja oczywistej zasadności uchybień sygnalizowanych w kasacjach obrońców skazanych A. K. i M. K. opartych na wskazaniu naruszenia przy art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Nieuprawnione jest również twierdzenie obrońcy skazanego A.

K. jakoby surowość orzeczonych kar stanowiła o „znacznej dolegliwości” dla skazanego, skoro nie zostały one choćby wskazane.Sumując należy zatem stwierdzić, że brak było podstaw do uwzględnienia sformułowanych w kasacjach obrońców skazanych A. K., P. S. i M. K. wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonego przez ww. obrońców wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2022 r.AG