Criminal appeal dismissed as inadmissible due to lack of absolute grounds for appeal under Polish Criminal Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's criminal appeal without examination, ruling it inadmissible under the Criminal Procedure Code. The defense argued for a material error in classifying the act as attempted rather than non-punishable preparation, but this did not constitute a formal or absolute ground for appeal. Since the final penalty was a fine, only absolute grounds were permissible, and the specific legal error cited failed to meet this strict threshold.
Legislator headnote
AI generatedart. 531 § 1 k.p.k.; art. 530 § 2 k.p.k.; art. 429 § 1 k.p.k.; art. 439 § 1 k.p.k.: An appeal is inadmissible and must be left unexamined if it does not cite absolute grounds for appeal, which are strictly limited when the final penalty is a fine.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KK 9/25 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie R. W.,skazanego za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k., po rozważeniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2025 r., kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 25 lipca 2024 r., IV Ka 263/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 lutego 2024 r., III K 2161/20, p o s t a n o w i ł:
1. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. obciążyć skazanego R. W. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 25 lipca 2024 r., IV Ka 263/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 22 lutego 2024 r., III K 2161/20, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa R. W., który został uznany za winnego czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 i 5 k.k., za który wymierzono mu prawomocnie karę 200 stawek dziennych grzywny, po 50 zł każda stawka. W kasacji obrońca podał zakres zaskarżenia jako „w części dotyczącej winy – na korzyść skazanego” i zarzucił „rażące naruszenie prawa materialnego, mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazę prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie normy prawnej zawartej w art. 13 § 1 KK, polegającej na zakwalifikowaniu sprawcy czynu jako udolnego usiłowania, podczas gdy należało je zakwalifikować jako niekaralne przygotowanie do popełnienia czynu”, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy, jako Sądowi odwoławczemu, do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja okazała się niedopuszczalna, dlatego też Sąd Najwyższy pozostawił ją bez rozpoznania.Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 429 § 1 k.p.k., do którego odsyła powołany art. 530 § 2 k.p.k., odmowa przyjęcia środka odwoławczego następuje m.in. jeżeli jest on niedopuszczalny z mocy ustawy. Kasacja obrońcy skazanego R. W. została przyjęta do rozpoznania zarządzeniem Przewodniczącej IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Świdnicy (k. 367).
Z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k., pomimo formalnego przyjęcia kasacji, Sąd Najwyższy nie jest zwolniony od obowiązku zbadania czy kasacja odpowiada przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k., w tym czy jest dopuszczalna w świetle obowiązującego prawa – art. 429 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 lipca 2024 r., IV KK 246/24).Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie wobec R. W. prawomocnie orzeczono karę grzywny, podstawy kasacyjne były zawężone do tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych z art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k.).
Kasacja obrońcy skazanego nie zawierała zarzutów wskazujących na uchybienia z art. 439 § 1 k.p.k. Jedyny zarzut kasacji dotyczył rażącego naruszenia prawa materialnego – błędnego zastosowania art. 13 § 1 k.k. (notabene, który jest zarzutem błędnie sformułowanym, bowiem Sąd odwoławczy nie stosował przepisów prawa materialnego utrzymując zaskarżony wyrok w mocy i jedynie kontrolując wyrok Sądu I instancji). Nie był on ani formalnie (poprzez literalne wskazanie w jego treści), ani merytorycznie zarzutem wskazującym na uchybienie o randze tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej.
Dlatego też kasację obrońcy skazanego należało uznać za niedopuszczalną, a w konsekwencji pozostawić bez rozpoznania z uwagi na treść art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 i 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. Rozstrzygnięcie o kosztach z punktu 2 uzasadnia art. 637a k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.J.] r.g.