Legislator Case Law & Legislation
I KK 84/20 AI generated

Supreme Court quashes criminal order for approaching victim without specifying duration, violating mandatory time limits.

Case Number I KK 84/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the lower court's criminal order prohibiting the defendant from approaching the victim within 100 meters because it failed to specify the duration of the ban. The defendant argued this omission violated statutory requirements mandating a term between one and fifteen years for such orders. The court ruled that the lack of a time limit constituted a serious legal error rendering the order ineffective, necessitating a retrial to establish the required duration.

Legislator headnote

AI generated

Art. 43 § 1 k.k.; Art. 39 pkt 2b k.k.: Criminal orders restricting proximity to a victim must specify a duration; failure to do so constitutes a serious legal error requiring retrial.

Keywords

AI generated
criminal order duration approach prohibition statutory time limits serious legal error retrial necessity Art. 43 k.k. Art. 39 k.k.

Cited Legislation

AI generated
Art. 43 § 1 k.k.
Tymczasem stosownie do treści art. 43 § 1 k.k., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakazy wymienione m.in.
Art. 39 pkt 2b k.k.
i art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec B.
Art. 41a § 1 k.k.
za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu odstępując od wymierzenia kary; na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec B.
Art. 13 § 1 k.k.w.
Przepis art. 13 § 1 k.k.w. daje bowiem możliwość rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania niewadliwego pod względem prawnym orzeczenia, a nie naprawienia uchybienia, którym jest dotknięte to orzeczenie.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Art. 535 § 5 k.p.k.
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O.
art. 190 § 1 k.k
K.skazanego za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.
art. 31 § 2 k.k
z art. 31 § 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2020 r.
art. 535 § 5 k.p.k
w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 521 § 1 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KK 84/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSN Andrzej StępkaProtokolant Anna Kuras w sprawie B. K.skazanego za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2020 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanego od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w O. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w O., po rozpoznaniu sprawy B. K., oskarżonego o to, że w dniu 2 grudnia 2017 r. na VI Oddziale Wojewódzkiego Zespołu Lecznictwa Psychiatrycznego w O., przy ul. W. kierował groźby karalne pozbawienia życia i zdrowia wobec B. W. S., które wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym w czasie popełnienia tego czynu jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., uznał oskarżonego B.

K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu odstępując od wymierzenia kary; na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec B. K. środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego W. S. na odległość mniejszą niż 100 metrów; zwolnił oskarżonego od kosztów procesu i opłaty i zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu stosowne wynagrodzenie.Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się z dniem 9 marca 2019 r.Przedmiotowy wyrok zaskarżył, w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, na podstawie art. 521 § 1 k.p.k.

Prokurator Generalny, kierując kasację na korzyść skazanego. Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 § 1 k.k. i art. 39 pkt 2b k.k., polegające na orzeczeniu wobec B. K., na podstawie art. 41a § 1 k.k., środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego W. S. na odległość mniejszą niż 100 metrów bez wskazania okresu, na jaki zakaz ten orzeczono, w sytuacji gdy pierwszy z wymienionych przepisów przewiduje możliwość jego orzeczenia na okres od roku do lat 15.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w O..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiało jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Bezspornie bowiem, orzekając wobec b.

K., na podstawie art. 41a § 1 k.k., środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego W. S. na odległość mniejszą niż 100 metrów, Sąd Rejonowy w O. zaniechał wskazania okresu, na jaki zakaz ten orzeczono. Tymczasem stosownie do treści art. 43 § 1 k.k., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zakazy wymienione m.in. w art. 39 pkt 2b k.k. orzeka się w latach, od roku do lat 15.Brak określenia w wyroku czasu trwania środka karnego potwierdza rażące naruszenie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k., które miało istotny wpływ na treść tego wyroku powodując, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zawiera koniecznego, merytorycznego elementu, bez którego nie wiadomo, jak długo zakaz ten ma obowiązywać i sprawia, iż środek ten obowiązuje bez żadnych ograniczeń czasowych.Nie było możliwe doprecyzowanie tego okresu w postępowaniu wykonawczym.

Przepis art. 13 § 1 k.k.w. daje bowiem możliwość rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania niewadliwego pod względem prawnym orzeczenia, a nie naprawienia uchybienia, którym jest dotknięte to orzeczenie. Jedynym sposobem wyeliminowania zaistniałej nieprawidłowości jest ponowne rozpoznanie i orzeczenie w tym zakresie przez właściwy Sąd (zob. m.in. następujące wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 2017 r., IV KK 5/17; z dnia 17 września 2015 r. III KK 299/15; z dnia 14 października 2014 r., III KK 125/14; z dnia 14 listopada 2008 r., V KK 256/08).Dlatego należało orzec jak w części dyspozytywnej wyroku.