Legislator Case Law & Legislation
I KK 481/22 AI generated

Supreme Court quashes criminal appeal verdict due to improper single-judge composition requiring three judges for aggravated offenses.

Case Number I KK 481/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the District Court's appeal verdict in a tax fraud case because it was rendered by a single judge instead of the required panel of three. The defense argued that the first-instance court's qualification of the acts as a continuous offense with aggravated penalties mandated a three-judge composition for the appeal under Article 29 § 1 of the Code of Criminal Procedure. The Court agreed, ruling that the procedural error constituted an absolute ground for appeal under Article 439 § 1 item 2, necessitating a retrial by a properly constituted three-judge panel.

Legislator headnote

AI generated

Art. 29 § 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; If the first-instance judgment qualifies acts as a continuous offense with aggravated penalties, the appeal must be heard by a three-judge panel, and a single-judge composition constitutes an absolute ground for appeal.

Keywords

AI generated
continuous offense qualification aggravated penalty composition absolute ground for appeal single judge composition tax fraud proceedings procedural error quashing three-judge panel requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 535 § 5 k.p.k.
w trybie art. 535 § 5 k.p.k. sprawy M.
Art. 107 § 1 k.k.s.
skazanej z art. 107 § 1 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 lipca 2022 r., sygn.
Art. 9 § 3 k.k.s.
z art. 9 § 3 k.k.s. przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art.
Art. 37 § 1 pkt 3 k.k.s.
przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 3 k.k.s. – i za to, na podstawie art.
Art. 37 § 4 k.k.s.
z art. 37 § 4 k.k.s. w zw.
Art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s.
z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s., wymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;II.na podstawie art.
Art. 69 § 1 i 2 k.k.
38 § 1 pkt 3 k.k.s., wymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;II.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art.
Art. 70 § 1 k.k.
i art. 70 § 1 k.k. w zw.
Art. 20 § 2 k.k.s.
z art. 20 § 2 k.k.s. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej M.
Art. 72 § 1 k.k.
w pkt I kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lat;III.na podstawie art. 72 § 1 k.k. w zw.
Art. 34 § 2 i 4 k.k.s.
V.na podstawie art. 34 § 2 i 4 k.k.s. orzekł wobec oskarżonej M.
Art. 29 § 1 k.p.k.
z art. 29 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Skarżący zarzucił obrazę art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 481/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Bojańczyk (przewodniczący)‎SSN Marek Motuk (sprawozdawca)‎SSN Ryszard Witkowski po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 marca 2023 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. sprawy M. T. skazanej z art. 107 § 1 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt VI Ka 200/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II K 29/20 uchyla zaskarżony wyrok w całości i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w Zgorzelcu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II K 29/20:I.oskarżoną M. T. uznał za winną popełnienia dwóch występków z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 3 k.k.s. – i za to, na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 4 k.k.s. w zw. z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s., wymierzył jej karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;II.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej M.

T. w pkt I kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lat;III.na podstawie art. 72 § 1 k.k. w zw. z art. 20 § 2 k.k.s. zobowiązał oskarżoną M. T. w okresie próby do informowania kuratora o przebiegu okresu próby; IV.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa oznaczonych przedmiotów, dokumentu umowy oraz kwot pieniężnych. V.na podstawie art. 34 § 2 i 4 k.k.s. orzekł wobec oskarżonej M. T. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej i wykonywania zawodu, związanych z prowadzeniem i urządzaniem gier hazardowych na okres 3 lat;VI.orzekł o kosztach procesu.

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze – po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonej – wyrokiem z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt VI Ka 200/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu. Przedmiotowy wyrok wydany został w składzie jednoosobowym.Kasację od ww. wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze wniósł obrońca M. T. zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżący zarzucił obrazę art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 29 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegającą na rozpoznaniu apelacji w składzie jednoosobowym, a więc przez sąd odwoławczy nienależycie obsadzony, albowiem przyjęta przez sąd I instancji kwalifikacja prawna zarzucanego czynu, tj. zawierająca nadzwyczajne obostrzenie kary z art. 37 § 1 pkt 3 k.k.s., obligowała sąd II instancji, zgodnie z art. 29 § 1 k.p.k., do orzekania w składzie trzech sędziów.Zarzucając powyższe, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania.

Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu w pisemnej odpowiedzi na zaprezentowane przez obrońcę stanowisko, wniósł o oddalenie wniesionej kasacji podnosząc, iż cyt.: „[a]utor kasacji pominął treść przepisu art. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1023). Na mocy tej regulacji, do ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.

U. poz. 1842, z późn. zm. 3), dodano art. 14fa, który w ust. 1 stanowi: w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie roku po ich odwołaniu w sprawach rozpoznawanych według przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica nie przekracza 5 lat, na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie jednego sędziego, jeżeli w pierwszej instancji sąd orzekał w takim samym składzie.

Przepis ujęty w ust. 2 tego artykułu wskazuje z kolei, że sąd orzeka na rozprawie apelacyjnej w składzie jednego sędziego również po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli przewód sądowy na tej rozprawie rozpoczęto przed upływem tego okresu. W związku z tym, że art. 14fa wszedł w życie w dniu 22 czerwca 2021 r., nie budzi wątpliwości, iż jego treść wyznaczała skład sądu na rozprawie odwoławczej w przedmiotowej sprawie”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest oczywiście zasadna, dlatego też została uwzględnienia na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.Na wstępie należy wyjaśnić, że do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu zostały wniesione dwa akty oskarżenia przeciwko skazanej M.

T. . Każdy z tych aktów obejmował odrębne zdarzenie historyczne, które Naczelnik […] Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu zakwalifikował jako przestępstwa skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. Postępowanie przygotowawcze w obu tych sprawach prowadzone było w formie dochodzenia. Sprawa dotycząca pierwszego z tych aktów oskarżenia (datowanego na dzień 16 stycznia 2020 r. [k.575-576] i obejmującego zdarzenie opisane w pkt 1 części wstępnej wyroku sądu a quo) została zarejestrowana w ww. sądzie pod sygn. akt II K 29/20, natomiast sprawa zainicjowana drugim aktem oskarżenia (datowanym na dzień 13 maja 2020 r. [k.1137-1139v.] i dotyczącym zdarzenia opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku sądu a quo) – pod sygn. akt II KK 261/20.

W tym stanie rzeczy, Sąd Rejonowy w Zgorzelcu postanowieniem z dnia 19 maja 2020 r. – wobec tożsamości oskarżonej – połączył powyższe sprawy do wspólnego rozpoznania, prowadząc dalej jedną sprawę pod sygn. akt II K 29/20 (k.1142). Jak już wcześniej zasygnalizowano, postępowanie przygotowawcze w przypadku każdej z połączonych i wymienionych wyżej spraw było prowadzone i zakończyło się w formie dochodzenia, a więc zgodnie z zasadną określną w art. 151a § 1 i 2 k.k.s., bowiem w obu tych sprawach, w których M. T. zarzucono czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., nie zachodziły warunki do prowadzania śledztwa.

Rzecz jednak tym, że na skutek wspólnego rozpoznania tych spaw, Sąd Rejonowy w Zgorzelcu w wydanym wyroku skazującym uznał oskarżoną M. T. za winną popełnienia dwóch występków z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., przyjmując że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 3 k.k.s. Stwierdzić więc trzeba, że sąd pierwszej instancji przyjął taką kwalifikację prawną zarzuconych oskarżonej czynów, która w sprawie objętej wyrokiem nie uzasadniałaby prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia, bowiem z przepisu art. 151a § 2 pkt 1 k.k.s. jasno wynika, że w sprawach o przestępstwa skarbowe popełnione w warunkach określonych m.in. w art. 37 § 1 k.k.s., należy obligatoryjnie prowadzić śledztwo.

Zarysowana problematyka ma istotne znaczenia dla kwestii ustalenia prawidłowego składu sądu odwoławczego, a to z uwagi na przepis art. 449 § 2 k.p.k., który stanowi wyjątek od ogólnej zasady przewidzianej w art. 29 § 1 k.p.k., że na rozprawie apelacyjnej sąd orzeka w składzie trzech sędziów zawodowych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Tak jest w przypadku art. 449 § 2 k.p.k., który przewiduje, że sąd odwoławczy orzeka na rozprawie jednoosobowo, jeżeli postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia oraz w sprawach z oskarżenia prywatnego, chyba że zaskarżone orzeczenie sąd pierwszej instancji wydał w innym składzie niż w składzie jednego sędziego.

W kontekście tego unormowania w orzecznictwie Sądu Najwyższego sformułowano trafny pogląd (zob. wyrok z dnia 20 lutego 2019 r., III KK 624/17, Legalis nr 1875513), że w wypadku przyjęcia w wyroku sądu pierwszej instancji kwalifikacji prawnej przypisanego czynu, która nie uzasadniałaby prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia, apelację od takiego orzeczenia rozpoznaje sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów (art. 29 § 1 in principio k.p.k.), nawet jeżeli postępowanie przygotowawcze, w świetle kwalifikacji czynu przyjętej w akcie oskarżenia, mogło toczyć się w formie dochodzenia (arg. z art. 449 § 2 k.p.k.).

Stanowisko to znajduje punkt odniesienia do oceny prawidłowości składu sądu odwoławczego orzekającego w niniejszej sprawie. W zasiniałym układzie procesowym nie można bowiem zarzucić, by w każdej z wymienionych spraw – prowadzonych odrębnie – przyjęto niewłaściwą formę postępowania przygotowawczego. Samo jednak ustalenie, że postępowanie przygotowawcze w obu tych sprawach zakończyło się w formie dochodzenia, nie może automatycznie determinować składu sądu odwoławczego w aspekcie art. 449 § 2 k.p.k. Wychodząc od trafnego stanowiska orzeczniczego, że obowiązkiem sądu jest badanie legalności postępowania przygotowawczego co do jego formy (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2004 r., I KZP 43/03, OSNKW 2004, nr 4, poz.

36) podzielić należy również pogląd, że cyt.: „ (…) owo badanie nie powinno ograniczać się do oceny procedowania z czasu postępowania przygotowawczego określonej przez treść stawianych oskarżonemu na tym etapie zarzutów; powinno bowiem uwzględniać także rzeczywisty charakter przypisanego mu w wyroku sądu pierwszej instancji, nieprawomocnie, przestępstwa i przez ten pryzmat, mimo legalności dochodzenia, prowadzić do ukształtowania, jako właściwego, trzyosobowego składu sądu odwoławczego. W przekonaniu Sądu Najwyższego, w takiej, szczególnej sytuacji procesowej, pomimo legalności prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia, powstaje jednak sytuacja procesowa analogiczna do sytuacji, w której postępowanie to byłoby prowadzone w formie nielegalnej, skutkująca obowiązkiem rozpoznania apelacji przez sąd odwoławczy w składzie trzyosobowym” (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2019 r., III KK 624/17, Legalis nr 1875513).

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie sąd rejonowy w wyroku skazującym przyjął kwalifikację prawną zachowań M. T. w postaci, która nie uzasadniałaby prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia, to apelację od tego orzeczenia powinien rozpoznać sąd odwoławczy w składzie trzech sędziów, albowiem to właśnie wyrok sądu pierwszej instancji (nie zaś wniesione akty oskarżenia) podlega kontroli instancyjnej. Odnosząc się natomiast do argumentacji Naczelnika […] Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu, którą ten zawarł w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy, ostatecznie podzielić należy stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2022 r., II KK 310/22, OSNK 2022, nr 11-12, poz. 46), że przepis art. 14fa ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.:

Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), nie ma zastosowania do składu sądu na rozprawie apelacyjnej w sprawach o przestępstwa skarbowe. Argumenty przemawiające za taką wykładnią prawa zostały przedstawione w uzasadnieniu rzeczonego wyroku, stąd też nie ma potrzeby ponownego ich powielania w niniejszych rozważaniach. Nie ulega zatem wątpliwości, że apelacja obrońcy oskarżonej M. T. – zgodnie z art. 29 § 1 k.p.k. – winna zostać rozpoznana przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w składzie trzech sędziów, podczas gdy zaskarżony kasacją wyrok wydany został przez sąd odwoławczy w składzie jednoosobowym.

Rację ma zatem autor kasacji, że opisane wyżej uchybienie proceduralne, polegające na rozpoznaniu apelacji obrońcy przez sąd w składzie jednoosobowym (zamiast w składzie trzech sędziów), skutkowało zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Ta konkluzja musi skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Okręgowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Sąd ten uwzględni przedstawione wyżej uwagi, a w przypadku wydania rozstrzygnięcia o treści określonej w art. 538 § 3 k.p.k., także dyspozycję zawartą w tym przepisie.

Wobec powyższego kasację należało uznać za zasadną w stopniu oczywistym i orzec jak w wyroku. [SOP][ms]