Legislator Case Law & Legislation
I KK 376/22 AI generated

Supreme Court quashes lower court dismissal of appeal due to incorrect calculation of service date and extended deadline.

Case Number I KK 376/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed a previous ruling that dismissed an appeal filed by the Public Defender on time. The lower court had incorrectly accepted a mailing date as the service date, whereas evidence proved the document was actually received later, extending the statutory deadline. The court held that a procedural error based on incorrect facts regarding service dates constitutes a serious violation of the Code of Criminal Procedure, necessitating the remittal of the case for proper adjudication.

Legislator headnote

AI generated

Art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k.; Art. 123 § 1, 3 k.p.k.: The court must ascertain the actual date of service of the judgment to calculate the appeal period; an appeal filed within the extended period due to delayed service is admissible, and a dismissal based on an incorrect service date constitutes a serious violation of the Code of Criminal Procedure.

Keywords

AI generated
Code of Criminal Procedure service of judgment appeal period calculation Public Defender serious violation of law remittal for trial procedural error

Cited Legislation

AI generated
Art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k.
W świetle takiego stanu rzeczy uzasadnionym był wniosek, iż termin do wniesienia kasacji określony w art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k. upłynął z dniem 6 lutego 2020 r., co zgodnie z art.
Art. 524 § 3 k.p.k.
W uzasadnieniu Sąd Najwyższy motywował, iż po myśli art. 524 § 1 zd.
Art. 531 § 1 k.p.k.
Podstawą rzeczonego rozstrzygnięcia był art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy motywował, iż po myśli art.
Art. 123 § 1 k.p.k.
Mając na względzie zasady obliczania i zachowania terminów z art. 123 § 1 k.p.k., termin do wniesienia kasacji, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi oskarżycielki posiłkowej wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem, upłynął dnia 6 lutego 2020 r.
Art. 123 § 3 k.p.k.
(ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał na sobotę 8 lutego 2020 r., tym samym zgodnie z art. 123 § 3 k.p.k. uległ on wydłużeniu).
art. 270 § 2 k.k
R.uniewinnionego od czynu z art. 270 § 2 k.k.
art. 12 k.k
Mając na względzie zasady obliczania i zachowania terminów z art. 123 § 1 k.p.k., termin do wniesienia kasacji, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi oskarżycielki posiłkowej wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem, upłynął dnia 6 lutego 2020 r.
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 376/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dariusz Kala‎SSN Zbigniew Kapiński w sprawie A. R.uniewinnionego od czynu z art. 270 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 9 maja 2023 r., kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na niekorzyść uniewinnionego od prawomocnego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt V KK 400/20 pozostawiającego bez rozpoznania kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt IV Ka 489/19, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI K 48/17 uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje Sądowi Najwyższemu kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej do rozpoznania.

UZASADNIENIEPostanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt V KK 400/20 pozostawiono bez rozpoznania kasację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt IV Ka 489/19, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt VI K 48/17. Podstawą rzeczonego rozstrzygnięcia był art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy motywował, iż po myśli art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k. termin do wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem.

Jak ustalono, odpis wyroku sądu odwoławczego wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi oskarżyciela posiłkowego w dniu 7 stycznia 2020 r. Natomiast kasacja została wniesiona w dniu 7 lutego 2020 r. Mając na względzie zasady obliczania i zachowania terminów z art. 123 § 1 k.p.k., termin do wniesienia kasacji, liczony od dnia doręczenia pełnomocnikowi oskarżycielki posiłkowej wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem, upłynął dnia 6 lutego 2020 r. Tym samym Sąd Najwyższy stwierdził, że wniesienie kasacji w dniu 7 lutego 2020 r. było czynnością dokonaną po terminie (k. 19-20 akt sprawy V KK 400/20).Powyższe postanowienie w trybie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył kasacją Rzecznik Praw Obywatelskich, w całości na niekorzyść uniewinnionego A.

R., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów postępowania tj. art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k. poprzez ich zastosowanie na skutek błędnego uznania, iż kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej D. D. na niekorzyść A. R. od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 listopada 2019 r., o sygn. akt IV Ka 489/19 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 2 kwietnia 2019 r., o sygn. akt VI K 48/17 została wniesiona po terminie, o którym mowa w art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k. i wobec tego nie podlega rozpoznaniu, w sytuacji gdy kasacja została wniesiona przez tego pełnomocnika w terminie przewidzianym w powyższym przepisie i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Podnosząc tak sformułowany zarzut Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt V KK 400/22 i przekazanie sprawy temu sądowi do rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym (k. 4-6v akt sprawy I KK 376/22). Rzeczona kasacja wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 21 września 2022 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Oczyszczając przedpole do dalszych rozważań podkreślić należy, że rozpoznaniu przedmiotowej sprawy nie stoi na przeszkodzie treść art. 539 k.p.k.

Postanowienie Sądu Najwyższego o pozostawieniu kasacji bez rozpoznania nie stanowi bowiem orzeczenia „zapadłego w następstwie rozpoznania kasacji”, zatem może być ono zaskarżone w trybie kasacji (zob. postanowienie SN(7) z dnia 26 września 1996 r., II KKN 87/96, OSNKW 1997, nr 1-2, poz. 2; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2006 r., II KK 156/06, OSNwSK 2006, nr 1, poz. 2484).Kluczową kwestią okazało się zbadanie kiedy w istocie doręczono pełnomocnikowi oskarżycielki posiłkowej D. D. wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt IV Ka 489/19 wraz z jego uzasadnieniem, co determinuje ocenę zasadności zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy na posiedzeniu w dniu 23 września 2021 r. dysponował aktami sprawy, z których jednoznacznie wynikało, że wskazany wyrok wraz z uzasadnieniem został odebrany przez adw. A. T. w dniu 7 stycznia 2020 r. (dokument elektronicznego pokwitowania odbioru znajdujący się na k. 1746 akt sprawy VI K 48/17). Z kolei kasację nadano w dniu 7 lutego 2020 r. (data stempla pocztowego k. 1573v). W świetle takiego stanu rzeczy uzasadnionym był wniosek, iż termin do wniesienia kasacji określony w art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k. upłynął z dniem 6 lutego 2020 r., co zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. implikowało rozstrzygnięcie o pozostawieniu bez rozpoznania wywiedzionego nadzwyczajnego środka odwoławczego.

Ocena ta musi jednak ulec rewizji w świetle okoliczności ujawnionych już po dacie zaskarżonego orzeczenia. Jak bowiem wynika z akt sprawy V KK 400/20, w dniu 15 listopada 2021 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, w którym zwrócił on uwagę, iż w rzeczywistości odbiór korespondencji zawierającej wyrok sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem nastąpił nie 7 stycznia 2020 r., a w dniu 9 stycznia 2020 r., co winno skutkować przyjęciem, iż wywiedziona przez niego kasacja została wniesiona w terminie (k. 28-29 akt sprawy V KK 400/20).

Potwierdzeniem powyższych okoliczności było załączone pismo P. S.A. z dnia 26 października 2021 r., znak [...], które stwierdza uchybienie na etapie oddawczym przesyłki rejestrowanej o nr [...] (zawierającej wyrok sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem), polegające na zaznaczeniu daty 7 stycznia 2020 r. jako daty wydania przesyłki pomimo, iż fizycznie czynność ta nie miała miejsca, a jej rzeczywiste wydanie adresatowi nastąpiło w dniu 9 stycznia 2020 r. (k. 30 akt sprawy V KK 400/20). Przewodniczący Wydziału V Izby Karnej Sądu Najwyższego w odpowiedzi na powyższe pismo poinformował pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, że nie jest możliwe uchylenie z urzędu rzeczonego postanowienia Sądu Najwyższego, a jego zaskarżenie może nastąpić w trybie art. 521 § 1 k.p.k. (k. 33 akt sprawy V KK 400/20).

Wynikiem opisanych zdarzeń jest niniejsza kasacja nadzwyczajna.W świetle przedstawionego stanu faktycznego należało przyznać walor słuszności zarzutowi podniesionemu przez Rzecznika Praw Obywatelskich, gdyż kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nadana w dniu 7 lutego 2020 r. w rzeczywistości została wniesiona z zachowaniem terminu do dokonania tej czynności prawnej, w związku z czym winna zostać merytorycznie rozpoznana. Skoro jak ustalono odbiór korespondencji zawierającej wyrok sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem nastąpił w dniu 9 stycznia 2020 r., to termin do wniesienia kasacji upływał w dniu 10 lutego 2020 r. (ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał na sobotę 8 lutego 2020 r., tym samym zgodnie z art. 123 § 3 k.p.k. uległ on wydłużeniu).

Z tych też powodów należało uznać, że postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt V KK 400/20 cechuje rażąca obraza przepisów postępowania wskazanych przez skarżącego, która beż żadnych wątpliwości miała istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, bowiem skutkowała pozostawieniem wniesionej kasacji bez rozpoznania, pomimo tego, że w rzeczywistości została wniesiona z zachowaniem wymogu ustawowego określonego w art. 524 § 1 zd. 1 k.p.k.Nie można uznać za zawinione przyjęcie przez Sąd Najwyższy daty odbioru wyroku sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem w dniu 7 stycznia 2020 r., a w konsekwencji stwierdzenie, że kasacja została wniesiona po terminie, albowiem okoliczności te wynikały z materiałów akt sprawy.

Niemniej jednak brak wiedzy sądu co do rzeczywistej daty doręczenia wyroku sądu drugiej instancji nie może skutkować pozostawieniem w obrocie prawnym orzeczenia wydanego z rażącym naruszeniem przepisów art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 524 § 1 zd. pierwsze k.p.k. Uchybienie ma charakter obiektywy, dlatego też konieczne było uwzględnienie kasacji jako oczywiście zasadnej, a tym samym uchylenie zaskarżonego nią postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Najwyższemu do rozpoznania w postępowaniu kasacyjnym.Uwzględnienie kasacji na niekorzyść A.

R. było możliwe z uwagi na jej wniesienie przez Rzecznika Praw Obywatelskich przed upływem roku od uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia (art. 524 § 3 a contrario k.p.k.).Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.