Criminal appeal dismissed; late request for defendant's presence rejected; defense by counsel sufficient.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the lower court correctly refused to bring the defendant to the hearing due to a missed deadline. The defendant argued for personal presence to contest procedural errors and sentencing, but the court found that an appointed defense attorney adequately represented his interests. Consequently, the appeal was rejected, and the defendant was ordered to bear the costs of the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 451 § 1 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: The requirement to bring a defendant to an appeal hearing is relative; if the request is filed late or other reasons exist, the court may proceed with an appointed defense attorney instead.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I KK 33/20 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz na posiedzeniu w dniu 18 marca 2020 r., sprawy M. Ł.w przedmiocie wyroku łącznego z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.z dnia 2 października 2019 r., sygn. akt II Ka (…) utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II K (…) I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. C. C. – Kancelaria Adwokacka w Ł. , kwotę 442 zł i 80 gr. (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji jako obrońcy z urzędu skazanego M.
Ł. ; III. obciąża skazanego M. Ł. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEW ocenie Sądu Najwyższego zarzuty kasacji są niezasadne w stopniu oczywistym.Sąd Okręgowy w Ł. postanowieniem z dnia 25 września 2019 r. (k. 120 akt sprawy) nie uwzględnił wniosku skazanego o doprowadzenia go na rozprawę odwoławcza. W uzasadnieniu podkreślił, że wniosek został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 451 § 1 k.p.k. Nadto wskazał, powołując się na notatkę urzędową z ustaleń z Wydziałem Konwojowym KWP w B., że doprowadzenie skazanego na rozprawę apelacyjną nie było możliwe.
W tej sytuacji Sąd zasadnie uznał, że wystarczająca będzie obecność ustanowionego z urzędu obrońcy. Jedynie na marginesie można dodać, że obligatoryjność sprowadzenia oskarżonego na rozprawę apelacyjną w wypadku, gdy o to wnosi, ma charakter względny. W myśl art. 451 k.p.k. Sąd odwoławczy, po rozważeniu przyczyn, na które oskarżony powołał się w swoim wniosku, może nie zarządzić sprowadzenia na rozprawę odwoławczą. Wprawdzie w niniejszym wypadku istotne znaczenie miał fakt przekroczenia terminu przewidzianego w art. 451 § 1 k.p.k. dla złożenia wniosku o doprowadzenie na rozprawę apelacyjną, niemniej należy mieć na względzie również treść sporządzonej osobiście przez skazanego apelacji.
Trzeba bowiem zauważyć, że skazany w apelacji stawiał zarzut wadliwego procedowania sądu orzekającego, polegającego na niewydaniu wyroku przed zakończeniem odbywania przez skazanego jednej z orzeczonych wobec niego kar pozbawienia wolności. Kwestionował także wymiar kary. W tym stanie rzeczy decyzja procesowa Sądu odwoławczego o niesprowadzaniu oskarżonego na rozprawę nie naruszała przepisu art. 451 k.p.k., skoro łączyła się, zgodnie z jego wymogiem, z wyznaczeniem mu obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym. W sytuacji, gdy oskarżony nie kwestionował poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, zasadniczym przedmiotem postępowania apelacyjnego były kwestie natury procesowej oraz te dotyczące wymiaru kary.
W tym zakresie dla zapewnienia prawidłowego reprezentowania interesów procesowych oskarżonego wystarczający był udział obrońcy w rozprawie apelacyjnej. Przewidziany w ustawie standard obrony w postępowaniu apelacyjnym oskarżonego pozbawionego wolności został zapewniony. Nie doszło do naruszenia art. 451 k.p.k. ani art. 6 k.p.k., a tym bardziej do rażącego naruszenia tych przepisów.Całkowicie nietrafny jest także zarzut obrazy art. 571 k.p.k. W myśl tego przepisu. Sąd Okręgowy nie był zobligowany do zwrócenia się do zakładów karnych, w których skazany przebywał, o nadesłanie o nadesłanie opinii o jego zachowaniu w trakcie odbywania kary.
Tym bardziej, że Sąd nie zakwestionował względnie dobrej opinii nadesłanej z zakładu karnego, w której wskazano na umiarkowany stopień realizacji zadań z indywidualnego programu oddziaływania i umiarkowany krytycyzm do popełnionych przestępstw.Nie jest również zasadny ostatni z prezentowanych w kasacji zarzutów dotyczący rzekomego wadliwego procedowania sądu orzekającego, polegającego na niewydaniu wyroku przed zakończeniem odbywania przez skazanego jednej z orzeczonych wobec niego kar pozbawienia wolności. Trzeba podkreślić, że identyczny zarzut stawiany był już w apelacji skazanego.
Sąd Najwyższy w pełni akceptując, prezentowaną w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego, ocenę prawną tego zarzutu, nie widzi potrzeby jej przytaczania w uzasadnieniu niniejszego postanowienia.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.