Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for failing to address specific evidence regarding self-defense.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the private prosecutor to bear the costs. The lower court upheld a first-instance acquittal where the defendant was found to have acted in necessary defense against an escalating attack. The Supreme Court ruled that the appellate court had rigorously analyzed medical evidence and witness testimony to confirm the self-defense claim, making the cassation's reliance on general legal theory without specific procedural errors invalid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court has rigorously examined the evidence and the appellant fails to point out specific procedural errors or substantive flaws in the reasoning.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KK 282/25 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 listopada 2025 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy M.S. uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 239/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej we Wrocławiu z dnia 28 października 2024 r, sygn. akt XII K 595/22, p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżyciela prywatnego S.P. kosztami postępowania kasacyjnego. [WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 28 października 2024 r., sygn. akt XII K 595/22, Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu uniewinnił oskarżonego M.S. od zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 9 § 1 k.k., polegającego na tym, że w dniu 16 sierpnia 2021 roku w W., działając w zamiarze bezpośrednim, spowodował naruszenie czynności narządu ciała oraz roztrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni u S.P. poprzez uderzenie go kilkanaście razy w głowę, policzek oraz nos pięścią lewej ręki.Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego S.P., zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości i zarzucając mu w szczególności obrazę prawa materialnego, tj. art. 25 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie.Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV Ka 239/25, Sąd Okręgowy we Wrocławiu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego S.P., zaskarżając orzeczenie w całości na niekorzyść M.S. Autor kasacji, na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:„rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie należytego rozważenia przez Sąd II instancji podniesionych w apelacji zarzutów, a mianowicie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 25 § 1 k.k. oraz zaniechanie konkretnego i rzetelnego odniesienia się do tego zarzutu w uzasadnieniu wyroku, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu ad quem.”Podnosząc powyższy zarzut, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wskazał, że Sąd drugiej instancji w sposób nienależyty wywiązał się z obowiązku rzetelnej kontroli instancyjnej.
Podniósł on, iż sformułowane w apelacji zarzuty dotyczące błędnego przyjęcia przez Sąd Rejonowy, że oskarżony działał w ramach obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.), zostały potraktowane przez Sąd Okręgowy w sposób ogólnikowy i powierzchowny. Zdaniem pełnomocnika, uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego nie zawiera konkretnej i wyczerpującej odpowiedzi na argumentację skarżącego, co stanowi rażące naruszenie standardów rzetelnego procesu i miało decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy wyrok uniewinniający.Oskarżony wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Okręgowy we Wrocławiu w sposób ponadstandardowy wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd odwoławczy poddał zaskarżone orzeczenie Sądu pierwszej instancji niezwykle wnikliwej i kompleksowej kontroli instancyjnej. Należy podkreślić, że Sąd ad quem poruszył każdy istotny wątek zdarzenia, odnosząc się merytorycznie i wyczerpująco do każdego z zarzutów apelacji, mimo że ta ostatnia sformułowana została w sposób ogólnikowy i opierała się w znacznej mierze na subiektywnej polemice z ustaleniami faktycznymi.Sąd Okręgowy trafnie przyjął, że skarżący nie przedstawił racjonalnych argumentów, które mogłyby podważyć dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów przez pryzmat art. 7 k.p.k.
W uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji słusznie wskazano, iż samo niezadowolenie strony z oceny dowodów nie jest tożsame z wykazaniem naruszenia zasady swobodnej oceny. Sąd odwoławczy szczegółowo przeanalizował relacje świadków, w tym osób obcych dla stron (funkcjonariuszy Policji oraz świadków P. T. i M. S.), a także skrupulatnie zweryfikował dokumentację medyczną oskarżyciela prywatnego. Prawidłowo skonstatowano, że wyniki badań fizykalnych, TK głowy oraz konsultacji specjalistycznych (okulistycznej i laryngologicznej) nie potwierdziły wersji o wielokrotnym, brutalnym biciu pokrzywdzonego, a jedynie wykazały dwa niewielkie obrzęki, co w pełni koresponduje z wyjaśnieniami oskarżyciela o działaniu podjętym w celu odparcia ataku na matkę.W tym kontekście, Sąd odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy ustalenia dotyczące działania oskarżonego w ramach obrony koniecznej (art. 25 § 1 k.k.).
Sąd ten trafnie uznał, iż M.S. zaingerował w zdarzenie dopiero w fazie eskalacji agresji S.P. wobec E.P., stosując sposób obrony współmierny do niebezpieczeństwa zamachu.Odnosząc się do treści wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy zauważa, że skarżący praktycznie nie przedstawia w niej argumentów ściśle nawiązujących do realiów dowodowych niniejszej sprawy. Skarga kasacyjna stanowi w przeważającej mierze rekapitulację orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz poglądów doktryny dotyczących teoretycznej istoty i granic obrony koniecznej.
Tak sformułowany środek zaskarżenia, abstrahujący od poczynionych w sprawie i rzetelnie skontrolowanych ustaleń faktycznych, nie jest wystarczający dla skutecznego zakwestionowania prawomocnego wyroku uniewinniającego. Kasacja nie może ograniczać się do teoretycznych rozważań prawnych w oderwaniu od konkretnych dowodów, które w niniejszej sprawie legły u podstaw uznania, że oskarżony odpierał bezpośredni i bezprawny zamach na zdrowie i życie innej osoby. Reasumując, skoro Sąd odwoławczy rzetelnie i rygorystycznie ocenił zasadność zastosowania art. 25 § 1 k.k. w świetle zgromadzonego materiału, to powielanie w kasacji ogólnych definicji obrony koniecznej bez wskazania konkretnych uchybień w procesie kontroli odwoławczej czyni ten środek zaskarżenia bezzasadnym. [WB][r.g.]