Supreme Court quashes lower court verdict for missing mandatory sexual offense ban against minor. The General Prosecutor successfully argued procedural violation. The court ruled the ban is mandatory and must be ordered.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the lower court's verdict regarding the absence of a mandatory criminal measure against minors. The General Prosecutor argued that the trial court failed to issue the required ban under Article 41 § 1a of the Criminal Code, despite the defendant's voluntary plea. The court held that this omission constitutes a serious procedural violation with significant impact on the verdict's content, necessitating a remand for the court to issue the mandatory measure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 § 1a zd. 2 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: The omission of a mandatory criminal measure prescribed by law constitutes a serious procedural violation with significant impact on the verdict, requiring the court to issue the measure upon remand.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I KK 261/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Marek PietruszyńskiSSN Paweł WilińskiProtokolant Jolanta Włostowska w sprawie T. C. skazanego z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 września 2023 r., kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II K 349/22, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia o zakazie z art. 41 § 1a zdanie drugie k.k. i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Głogowie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
T. C. uznany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II K 349/22, za winnego tego, że w okresie od 5 grudnia 2021 r. do 13 grudnia 2021 r. w N. i B., działając z krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego w postaci komunikatora internetowego gadu-gadu składał małoletniej poniżej lat 15 - osobie o nicku „A. W.” - propozycje obcowania płciowego oraz poddania się innym czynnościom seksualnym, które miały być wykonane przez wymienioną małoletnią, a także prezentował małoletniemu poniżej lat 15 treści pornograficzne poprzez przesyłanie zdjęć nagich genitaliów, a więc w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi, a następnie zmierzał do realizacji składanych propozycji, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na to, że nie był świadomy tego, że dokonanie czynu jest niemożliwe ponieważ osoba, z którą korespondował oraz umówił się na opisane wyżej obcowanie płciowe, nie była w wieku poniżej lat 15, lecz jedynie za taką osobę się podawała, to jest za winnego przestępstwa z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200a § 2 k.k. oraz art. 200 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 200 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 57b k.k. wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. wykonanie warunkowo zawieszono na okres 2 lat próby, oddając w tym okresie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego.
Sąd na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk zobowiązał oskarżonego do pisemnego informowania kuratora o przebiegu okresu próby, co 6 miesięcy, a na podstawie art. 39 pkt 2b k.k. w zw. z art. 41a § 1 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec niego na okres 4 lat środek kamy w postaci zakazu kontaktowania się osobistego oraz za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnych z małoletnimi w wieku poniżej lat 15, niebędących jego krewnymi lub powinowatymi.Sąd Rejonowy w Głogowie postanowił ponadto, aby na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (t.j.
Dz. U. z 2020 r. poz. 152) wyłączyć zamieszczenie danych T. C. w Rejestrze Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym.Wyrok powyższy nie został zaskarżony zwykłym środkiem odwoławczym. Kasację od tego wyroku wniósł natomiast na niekorzyść T. C. Prokurator Generalny, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym, w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o zakazie zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, na niekorzyść oskarżonego T.
C. i zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu przez Sąd meriti wadliwego wniosku oskarżonego T. C. o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, mimo iż wniosek ten nie zawierał propozycji obligatoryjnego - z mocy art. 41 § la zd. drugie k.k. - orzeczenia na czas określony albo dożywotnio środka karnego, w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, co skutkowało wydaniem wyroku, również z rażącą i mającą istotny wpływ na jego treść obrazą wskazanego wyżej przepisu prawa materialnego.
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Głogowie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna w stopniu umożliwiającym jej uwzględnienie na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie art. 535 § 5 k.p.k. Zgodnie z brzmieniem art. 41 § 1a zd. drugie k.k. orzeczenie przewidzianego tam środka karnego jest obligatoryjne wobec sprawców przestępstw przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.
Brak tego orzeczenia w zaskarżonym wyroku stanowi obrazę prawa materialnego i jest rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku i to bez względu na fakt, że zaskarżony kasacją wyrok został wydany na skutek złożonego przez oskarżonego wniosku na podstawie art. 387 § 1 k.p.k., a więc w trybie dobrowolnego poddania się karze. Sąd przed uwzględnieniem wniosku powinien dokonać jego kontroli pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i wskazać oskarżonemu konieczność orzeczenia środka z art. 41 § 1a k.k. Wobec tego, że tak się nie stało, uzupełnić trzeba będzie orzeczenie o obligatoryjny środek karny.
Wobec zaskarżenia wyroku w części i na niekorzyść T. C. nie ma innego rozsądnego i sprawiedliwego sposobu rozwiązania tej sytuacji procesowej.Problematyka dopuszczalności zaskarżenia a w konsekwencji uchylenia wyroku w części, obejmującej brak określonego rozstrzygnięcia o środku karnym stanowiła przedmiot rozważań pełnego składu Izby Karnej Sądu Najwyższego i została rozstrzygnięta uchwałą z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14, (OSNKW z 2016 r., z. 1, poz. 1).W toku ponownego rozpoznania sprawy we wskazanym zakresie, Sąd po wyjaśnieniu stanu prawnego T.C. wydać powinien orzeczenie odpowiadające stanowi prawnemu obowiązującemu zarówno w czasie wydania wyroku zaskarżonego kasacją, jak i w chwili powtórnego procedowania.[ms]