Legislator Case Law & Legislation
I KK 252/22 AI generated

Supreme Court quashes lower court's fine for drunk driving below statutory minimum of 2,500 PLN.

Case Number I KK 252/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's decision imposing a 600 PLN fine on the defendant for drunk driving. The prosecution argued that the fine violated the material law by falling below the statutory minimum of 2,500 PLN established by a 2021 amendment. The court agreed, ruling that the specific provision for drunk driving overrides the general fine range, necessitating a remand for a new sentence within the correct limits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 87 § 1a k.w.; Art. 87 § 1 k.w.; Art. 9 § 2 k.w.; Art. 24 § 1 k.w.: When a specific provision sets a higher minimum fine than the general provision, the specific minimum prevails, and a sentence below that minimum constitutes a material law violation.

Keywords

AI generated
drunk driving penalty statutory minimum fine specific vs general provision material law violation remand for retrial criminal fine structure road traffic offenses

Cited Legislation

AI generated
Art. 87 § 1a k.w.
obwinionego z art. 87 § 1a k.w. i art.
Art. 87 § 1 k.w.
z art. 87 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu za wykroczenie popełnione w dniu 25 stycznia 2022 r., na podstawie powołanych przepisów w zw.
Art. 9 § 2 k.w.
z art. 9 § 2 k.w., kary grzywny w wysokości 600 zł, podczas gdy zgodnie z treścią art.
Art. 24 § 1 k.w.
Wprawdzie zgodnie z art. 24 § 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 zł, jednak zasada ta obowiązuje, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 24 ust. 1 k.w.
Wprawdzie zgodnie z art. 24 § 1 k.w.
Art. 535 § 5 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kędzierzynie – Koźlu z dnia 17 lutego 2022 r., sygn.
Ustawa z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym
art. 535 § 5 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KK 252/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie B. B. obwinionego z art. 87 § 1a k.w. i art. 88 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kędzierzynie – Koźlu z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II W 83/22 uchyla wyrok w zaskarżonej części, tj. w jego punkcie 1 co do rozstrzygnięcia o karze grzywny i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kędzierzynie – Koźlu.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w Kędzierzynie – Koźlu wyrokiem nakazowym z 17 lutego 2022 r., sygn. akt II W 83/22, uznał B. B. za winnego popełnienia wykroczeń z art. 87 § 1a k.w. oraz z art. 88 k.w., za które to czyny wymierzył obwinionemu karę 600 zł grzywny (pkt 1). Na podstawie art. 87 § 4 k.w. w zw. z art. 29 § 1, 2, 3 k.w., orzekł także wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 8 miesięcy (pkt 2), rozstrzygając jednocześnie w przedmiocie wydatków postępowania (pkt 3).Wyrok Sądu Rejonowego nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się 16 marca 2022 r.Kasację od tego orzeczenia, w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść obwinionego, wniósł Prokurator Generalny, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 87 § 1a k.w. w zw. z art. 87 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu za wykroczenie popełnione w dniu 25 stycznia 2022 r., na podstawie powołanych przepisów w zw. z art. 9 § 2 k.w., kary grzywny w wysokości 600 zł, podczas gdy zgodnie z treścią art. 87 § 1a k. w. z art. 87 § 1 k.w., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., kara grzywny mogła być wymierzona w wysokości nie niższej niż 2 500 zł.

Skarżący wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylnie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Kędzierzynie-Koźlu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna, dlatego należało ją uwzględnić na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.). Trafnie podniósł skarżący, że Sąd Rejonowy wymierzając obwianemu B. B. za przypisane mu wykroczenia karę grzywny, rażąco naruszył wskazane w petitum kasacji przepisy prawa materialnego.

Z dniem 1 stycznia 2022 r., na mocy art. 3 ustawy z 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328), zaostrzeniu uległ zakres odpowiedzialności wobec sprawców wykroczeń z art. 87 § 1 k.w. Sprawca dopuszczający się opisanego w tym przepisie zachowania, podlega aktualnie karze aresztu albo grzywny nie niższej jednak niż 2500 zł. Tej samej karze podlega również ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w sferze zamieszkania lub w sferze ruchu inny pojazd niż określony § 1 (art. 87 § 1a k.w.).

B. B. przypisano czyny z art. 87 § 1a k.w. oraz art. 88 k.w. (zagrożone karą grzywny) przyjmując, że stanowią one zbieg wykroczeń o jakim mowa w art. 9 § 2 k.w., co było podstawą do wymierzenia mu łącznie kary w granicach zagrożenia określonego w przepisie przewidującym najsurowszą karę, czyli na podstawie art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 87 § 1a k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. W tej sytuacji oczywiste jest, że orzeczona wobec obwinionego kara grzywny nie mogła być niższa niż 2 500 zł. Wprawdzie zgodnie z art. 24 § 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 zł, jednak zasada ta obowiązuje, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Ustawodawca w sposób wyraźny zastrzegł zatem, że na gruncie regulacji szczególnych istnieje ustawowa możliwość odstępstwa od przyjętych we wskazanym przepisie granic i taką właśnie modyfikację zawiera art. 87 § 1 k.w. (oraz art. 87 § 1a k.w.), przewidując grzywnę minimalną, wyższą wszakże niż określona we wskazanym wyżej przepisie ogólnym. Zauważyć także należy, że mocą cytowanej na wstępie ustawy, w odniesieniu do sprawców wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, ustawodawca podwyższył jednocześnie górną granicę kary grzywny, ustalając w § 1a art. 24 k.w., iż za wykroczenie określone m. in. w art. 87 § 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości do 30 000 zł.Sąd Rejonowy wymierzając B.

B. za przypisane wykroczenia karę grzywny w wysokości 600 zł, rażąco naruszył przywołane przez skarżącego przepisy, skoro orzekł grzywnę poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W tej sytuacji wyrok Sądu Rejonowego w Kędzierzynie - Koźlu w zaskarżonej części należało uchylić, a sprawę przekazać celem jej ponownego rozpoznania w zakresie orzeczonej wobec obwinionego kary, tak, aby została ona – zgodnie z przytoczonymi w niniejszym uzasadnieniu uwagami – określona w sposób czyniący zadość ustawowo określonym granicom.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku. l.n