Legislator Case Law & Legislation
I KK 236/25 AI generated

Supreme Court quashes lower court's combined sentence exceeding statutory maximum limits under Art. 86 § 1 Penal Code.

Case Number I KK 236/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's decision regarding the combined sentence imposed on the defendant. The General Prosecutor argued that the trial court violated procedural rules by issuing a combined sentence of one year when the statutory maximum allowed by Article 86 § 1 of the Penal Code was ten months. The court agreed, ruling that the combined sentence exceeded the legal limit and must be recalculated within the permissible range.

Legislator headnote

AI generated

Art. 387 § 1, 2 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.: When a combined sentence exceeds the statutory maximum limit, the trial court must either validate the defendant's request for a new trial or remand the case for recalculation within legal bounds.

Keywords

AI generated
combined sentence limits statutory maximum penalty procedural violation remand for retrial intertemporal law application

Cited Legislation

AI generated
Art. 387 § 1, 2 k.p.k.
Jacek Błaszczyk Waldemar Płóciennik Kazimierz Klugiewicz UZASADNIENIESąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, na podstawie art. 387 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 86 § 1 k.k.
i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności;IV.na podstawie art.
Art. 190a § 1 k.k.
skazanego z art. 190a § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
Art. 202 § 1 k.k.
przestępstwa z art. 202 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
Art. 85 § 1 k.k.
wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;III.na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art.
art. 535 § 5 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 19 listopada 2025 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2024 r., sygn.
art. 190 k.k
za winnego czynu z art. 190 k.k.
art. 11 § 2 k.k
w związku z art. 11 § 2 k.k.
art. 12 § 1 k.k
w związku z art. 12 § 1 k.k.
art. 4 § 1 k.k
w związku z art. 4 § 1 k.k.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 236/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca) w sprawie P.Z. skazanego z art. 190a § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 19 listopada 2025 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II K 900/23, uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (pkt III sentencji tego wyroku) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu do ponownego rozpoznania.

Jacek Błaszczyk Waldemar Płóciennik Kazimierz Klugiewicz UZASADNIENIESąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu, na podstawie art. 387 § 1 i 2 k.p.k. uwzględnił wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyrokiem z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt II K 900/23, orzekł:I.uznał P.Z. za winnego tego, że w okresie od sierpnia 2017 r. do września 2018 r. we W., działając w krótkich odstępach czasu i z góry powziętym zamiarem uporczywie nękał J.U., wzbudzając w niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poprzez wysyłanie do niej wiadomości tekstowych za pośrednictwem SMS-ów, wiadomości na portalu F., I. oraz wiadomości mailowych, które stanowiły groźby i wzbudziły u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione oraz istotnie naruszyły jej prywatność, a nadto utrwalił wizerunek nagiej J.U. bez jej zgody, rozpowszechniając na portalu I., czego dopuścił się w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, tj. za winnego czynu z art. 190 k.k. i art. 190a § 1 k.k. i art. 191 a § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190a § 1 k.k. w związku z art. 4 § 1 k.k. i w związku z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;II.uznał P.Z. za winnego tego, że w dniu 24 stycznia 2018 r. we W. publicznie zaprezentował treści pornograficzne osobom, które sobie tego nie życzą na stronie internetowej Instytutu […] Uniwersytetu […] w postaci zdjęć z nagim wizerunkiem J.U.,tj. przestępstwa z art. 202 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 202 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności;III.na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności;IV.na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat próby;V.na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek kompensacyjny w postaci obowiązku zapłaty przez oskarżonego na rzecz J.U. kwoty 3000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;VI.na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do pisemnego przeproszenia J.U. za pośrednictwem Sądu.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron postępowania i uprawomocnił się z dniem 29 lutego 2024 r. (k. 267, tom II).Od tego orzeczenia, kasację na korzyść skazanego wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej (pkt III sentencji wyroku), podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 387 § 1, 2 i 3 k.p.k. poprzez niezasadne uwzględnienie wadliwego wniosku oskarżonego P.Z. o skazanie go bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydanie wyroku skazującego, pomimo że wniosek ten został sformułowany z rażącą obrazą art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r.), polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego kary łącznej roku pozbawienia wolności (z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat), w wyniku połączenia kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyn opisany w pkt I części dyspozytywnej oraz kary 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za czyn opisany w punkcie II części dyspozytywnej, tj. powyżej górnej granicy ustawowego wymiaru kary łącznej, gdyż zgodnie z treścią wskazanego przepisu prawa materialnego, sąd winien wymierzyć karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, a zatem w wymiarze nieprzekraczającym 10 miesięcy pozbawienia wolnościWniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Trafnie wskazano w kasacji, że Sąd orzekający, rozpoznając wniosek złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k., ma obowiązek sprawdzenia, czy zaproponowane przez oskarżonego kary oraz inne środki reakcji karnej za przestępstwo zgodne są z przepisami prawa, zaś w przypadku stwierdzenia takiej niezgodności niezbędne jest uzależnienie decyzji sądu od konwalidacji wniosku lub rozpoznanie sprawy na zasadach ogólnych. W kontekście wymiaru kary łącznej niewątpliwe jest, że niezależnie od dokonanych w ostatnich latach zmian przepisu art. 86 § 1 k.k. górną granicą kary łącznej co do zasady jest suma kar podlegających łączeniu.

Jeżeli w niniejszej sprawie za dwa zbiegające się przestępstwa wymierzono kary jednostkowe 8 miesięcy i 2 miesięcy pozbawienia wolności, to górna granica kary łącznej nie mogła przekraczać 10 miesięcy pozbawienia wolności. Oczywiste jest więc to, że orzeczenie przez Sąd meriti w takim układzie procesowym kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze roku stanowiło oczywiste i rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k., mające przy tym istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia. Konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi a quo do ponownego rozpoznania w celu ukształtowania wymiaru kary łącznej zgodnie z jej granicami wyznaczanymi przez art. 86 § 1 k.k., mając również na uwadze potrzebę rozważenia kwestii intertemporalnej związanej ze zmianą treści tego przepisu.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w Jacek Błaszczyk Waldemar Płóciennik Kazimierz Klugiewicz[WB][a.ł]