Legislator Case Law & Legislation
I KK 211/23 AI generated

Supreme Court quashes lower court decision for failing to order mandatory ban on working with minors due to sexual offense conviction.

Case Number I KK 211/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment regarding the sentencing measure for the defendant, R.B., who was convicted of sexual offenses against minors. The Prosecutor General argued that the law mandates a specific ban on working with children for such convictions, which the lower court omitted. The court agreed that this sentencing measure was obligatory under the Criminal Code and remanded the case for the lower court to issue the required order.

Legislator headnote

AI generated

Art. 41 § 1a k.k.; Art. 425 § 2 k.p.k.: When a person is convicted of a sexual offense against a minor, the court is obligated to order a ban on working with minors, and the omission of this mandatory measure constitutes a ground for cassation.

Keywords

AI generated
mandatory sentencing measure sexual offenses against minors ban on working with children omission of judgment cassation procedure Criminal Code provisions prosecutor general appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 41 § 1a k.k.
Biorąc pod uwagę kwalifikację przypisanych sprawcy przestępstw, orzeczenie wobec oskarżonego określonego w art. 41 § 1a k.k. środka karnego było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne.
Art. 425 § 2 k.p.k.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 425 § 2 zd.
Art. 518 k.p.k.
Ponieważ przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.), to również w tym postępowaniu dopuszczalne jest zaskarżenie braku określonego rozstrzygnięcia sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (zob.
Art. 521 § 1 k.p.k.
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na niekorzyść skazanego w trybie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art.
Art. 85 § 1 k.k.
Na podstawie art. 85 § 1 k.k. połączono kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego R.B.
art. 200 § 1 k.k
został uznany winnym popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k, w zw.
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę mu karę 3 lat pozbawienia wolności, a nadto czynu z art.
art. 200 § 3 k.k
został uznany winnym popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k, w zw.
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz czynu z art.
art. 208 k.k
11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz czynu z art. 208 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I KK 211/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (przewodniczący)‎SSN Eugeniusz Wildowicz‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Czartoryska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga ‎w sprawie R.B.‎skazanego z art. 200 § 1 k.k. i in. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 listopada 2023 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ‎od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu‎z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt III K 1902/22, uchyla zaskarżone orzeczenie w zakresie nierozstrzygnięcia o środku karnym z art. 41 § 1 a k.k. i w tej części przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu. WZ

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 20 grudnia 2022 r. (sygn. akt III K 1902/22) R.B. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k, w zw. z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę mu karę 3 lat pozbawienia wolności, a nadto czynu z art. 200a § 2 k.k. i art. 200 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz czynu z art. 208 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. połączono kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego R.B. i wymierzono oskarżonemu karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Nadto na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego R.B. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz zakaz kontaktowania się w jakikolwiek sposób z pokrzywdzoną na 4 lata. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego R.B. zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej […] w wysokości 15.000 zł.Wyrok uprawomocnił się bez zaskarżenia. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację na niekorzyść skazanego w trybie art. 521 § 1 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając wyrokowi „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 41 § 1a zdanie drugie k.k., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec oskarżonego R.B. jako sprawcy, któremu przypisano odpowiedzialność kamą za występki z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz z art. 200a § 2 k.k. i art. 200 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., środka karnego w postaci zakazu zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów lub działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub opieką nad nimi, w sytuacji gdy z treści art. 41 § 1a k.k. zdanie drugie wynika, że w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, orzeczenie tego środka karnego na czas określony albo dożywotnio jest obligatoryjne.”Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 425 § 2 zd. 2 k.p.k. przedmiotem zaskarżenia może być również brak w orzeczeniu określonego rozstrzygnięcia. Ponieważ przepis ten stosuje się odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.), to również w tym postępowaniu dopuszczalne jest zaskarżenie braku określonego rozstrzygnięcia sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (zob. uchwała Pełnego Składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I KZP 21/14).Zgodnie z brzmieniem art. 41 § 1a k.k. obowiązującym w dacie przypisanych sprawcy czynów przeciwko wolności seksualnej nieletnich, sąd orzeka zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi na czas określony albo dożywotnio.

Biorąc pod uwagę kwalifikację przypisanych sprawcy przestępstw, orzeczenie wobec oskarżonego określonego w art. 41 § 1a k.k. środka karnego było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. W ponownym postępowaniu Sąd zobowiązany będzie prawidłowo zastosować prawo materialne w odniesieniu do środków karnych, których orzeczenie jest obligatoryjne. WZ[ms]