Legislator Case Law & Legislation
I KK 210/22 AI generated

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for attempting to re-evaluate first-instance factual findings.

Case Number I KK 210/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that the first-instance court erred in fact-finding by ignoring the defendant's consistent denial of guilt and relying on vague witness statements. The court rejected this, noting that the lower court had already conducted a comprehensive evaluation of evidence and legal arguments, making a re-examination of facts unnecessary and beyond the cassation court's authority.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The cassation court is not empowered to re-evaluate factual findings made by the first-instance court if those findings were based on a comprehensive and complex assessment of evidence and legal reasoning.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal factual findings review evidence evaluation standard obviously unfounded appeal first instance authority

Cited Legislation

AI generated
Art. 433 § 2 k.p.k.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 535 § 1 and 3 k.p.k.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k.
Art. 636 § 1 k.p.k.
byłoby zabiegiem bezprzedmiotowym.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
art. 200 § 1 k.k
B.skazanego z art. 200 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 12 § 1 k.k
art. 43 § 1 k.k
art. 63 § 1 k.k
na odległość mniejszą niż 200 metrów oraz zakaz kontaktowania się z nią bezpośrednio lub za pośrednictwem telefonu, Internetu, portali społecznościowych lub za pośrednictwem innych osób na okres 15 (piętnastu) lat;3.na podstawie art. 63 § 1 k.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KK 210/22 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie G. B.skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 czerwca 2022 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Z.z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt VII Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w N.z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II K […] p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążyć skazanego. UZASADNIENIEG. B. został oskarżony o to, że:- w bliżej nieustalonym okresie czasu, najprawdopodobniej w 2012 r. do maja 2013 r. w N. woj. […] działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry wziętego zamiaru wykonywał w celu pobudzenia i zaspokojenia własnego popędu płciowego czynności o charakterze seksualnym polegające m.in. na dotykaniu miejsc intymnych, w tym narządów płciowych, odbyciu surogatu stosunków płciowych, tj. stosunków oralnych z małoletnią K.

M., urodzoną [...].2000r.tj. o czyn z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd Rejonowy w N. wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r: 1.uznał oskarżonego G. B. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku przyjmując, iż czyn ten stanowi występek opisany w art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 200 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;2.na podstawie art. 41a § 1 i § 4 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej K.

M. na odległość mniejszą niż 200 metrów oraz zakaz kontaktowania się z nią bezpośrednio lub za pośrednictwem telefonu, Internetu, portali społecznościowych lub za pośrednictwem innych osób na okres 15 (piętnastu) lat;3.na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie tj. tymczasowego aresztowania oskarżonego od dnia 08 maja 2014 roku do dnia 16 grudnia 2014 roku, przyjmując, iż 1 (jeden) dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie jest równy 1 (jednemu) dniowi kary pozbawienia wolności;4.na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 6504,99 złotych w tym opłatę w kwocie 400 złotych wymierzoną na podstawie art. 2 ust 1 pkt. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia który miał wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, pomimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyjaśnienia oskarżonego konsekwentnie nie przyznającego się do winy, zeznania świadków, ogólnikowe i sprzeczne ze sobą zeznania pokrzywdzonej, wskazanie przez pokrzywdzoną, że „z G. było prędzej niż z G.” (G. został skazany za czyn z art. 200§ 1 kk popełniony od nieustalonego czasu do marca 2013), nasuwają przynajmniej nie dające się usunąć wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego, że oskarżony przyjeżdżał do rodziny M. czerwonym V. [...], podczas gdy oskarżony nie miał takiego samochodu, poruszał się F. [...], a wcześniej, przed okresem objętym zarzutem niebieskim V. [...], mało szczegółowe przesłuchanie pokrzywdzonej w zakresie dotyczącym „G.”, ustalenie, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn w bliżej nieustalonym okresie czasu, najprawdopodobniej w 2012 r. do maja 2013r., podczas gdy pokrzywdzona zeznała, że „z G. było prędzej niż z G.” oskarżony nie mógł więc być tym „G.”, skoro przed 2012r. w ogóle nie znał rodziny M., a G. popełnił zarzucany mu czyn „od nieustalonego czasu do marca 2013r.”, a więc w tym samym czasie, jak przyjęto w wyroku w stosunku do osk.

G. B., dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie przyjętych przez Sąd dowolnych hipotez (pkt 1.1 uzasadnienia wyroku), dotyczących celu przyjazdu oskarżonego, a nie na podstawie rzetelnej, zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania analizy przeprowadzonych dowodów;2.obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a w szczególności:1.art. 4 k.p.k. przez nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, wynikających zarówno z jego wyjaśnień, jak i zeznań świadków,2.art. 7 k.p.k. przez całkowicie dowolną, sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego i praktyką ocenę zebranych w sprawie dowodów, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, rozbieżnych i niekonsekwentnych zeznań pokrzywdzonej, na podstawie których nie można ustalić ani czasu, ani ilości, miejsca, sposobu przypisanego oskarżonemu działania, opinii biegłej psycholog, opinii biegłego seksuologa,3.art. 5 k.p.k. przez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości, które powinny zaistnieć po przeanalizowaniu materiału dowodowego, a w szczególności zeznań pokrzywdzonej, opinii biegłej psycholog, zeznań świadków na niekorzyść oskarżonego,4.art. 410 k.p.k. przez oparcie wyroku na wybranych okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy głównej, nie uwzględnienie całości materiału dowodowego, wybiórcze potraktowanie zeznań świadków (m.in.

M. K., I. S., B. K.), bezkrytyczne danie wiary pokrzywdzonej, pomimo istotnych rozbieżności w jej zeznaniach, małej szczegółowości zeznań dotyczących oskarżonego, wskazania w pierwszych zeznaniach, że z oskarżonym chodziła do lasu, w następnych że jeździli samochodem, że do czynności dochodziło w lesie, w kolejnych zeznaniach że w samochodzie, że nie chodziła do lasu z P. Z., podczas gdy bezstronni świadkowie zeznali, że widzieli pokrzywdzoną jak wychodzi z lasu z P. Z. i że się całowali, przyznanie opinii biegłej pełnych walorów dowodowych, pomimo że biegła nie przeprowadziła badań psychologicznych, opinia jest oparta na udziale biegłej przy przesłuchaniu, nie uwzględnienie opinii seksuologicznej w której nie stwierdzono żadnych odchyleń oskarżonego od normy.Opierając się na przytoczonych wyżej zarzutach skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Okręgowy w Z. wyrokiem z dnia 21 listopada 2021 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy oraz na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 420 złotych, w tym opłatę w kwocie 400 złotych.Od powyższego wyroku obrońca skazanego wywiódł kasację, w której zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:1.„rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:1.rażącą obrazę art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. przez nienależyte rozpoznanie zarzutów apelacji dotyczących błędu w ustaleniach faktycznych, a polegające na mało wnikliwej, niekompletnej analizie podniesionych zarzutów, fragmentarycznym odniesieniu się do zarzutów podniesionych w uzasadnieniu apelacji, a zawierających szczegółowe wykazanie uchybień Sądu I instancji,2.art. 433 § 1 i 2 w zw. z art. 410 k.p.k. i 7 k.p.k., polegające na uchybieniu prawidłowej kontroli odwoławczej poprzez nienależyte rozpoznanie zarzutów odwoławczych podnoszących dokonanie ustaleń faktycznych i ocenę dowodów przez Sąd I instancji z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego i logiką, oparcia wyroku na wybranych okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy głównej, nie uwzględnienia całości materiału dowodowego.”Podnosząc przytoczone wyżej zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz utrzymanego w mocy wyroku Sądu Rejonowego w N. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało oddaleniem jej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k.

Nawet pobieżna ocena podniesionych w kasacji zarzutów prowadzi do wniosku, że są one nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1.07.2021 r., II KK 184/21, Prok. i Pr.-wk 2021, nr 11, poz. 19; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16.11.2021 r., I KK 134/21, LEX nr 3333794; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23.06.2021 r., III KK 258/20, Prok. i Pr.-wk 2021, nr 12, poz. 39; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21.01.2021 r., V KK 476/20, LEX nr 3224325).Analiza wyroku sądu odwoławczego i obszernego jego uzasadnienia prowadzi do wniosku, iż sąd ad quem rozpoznał w sposób wnikliwy wszystkie zarzuty apelacyjne zachowując standardy rzetelnej kontroli instancyjnej.

Odnośnie do podniesionych w kasacji zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych sąd odwoławczy stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do skutecznego zakwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. W przekonaniu sądu odwoławczego, sąd orzekający dysponował bowiem materiałem dowodowym, który należycie oceniony, był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego w sprawie i przypisania oskarżonemu czynu w przypisanym kształcie. Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym we wniesionej apelacji, nie ma żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału, ustaleń faktycznych w sprawie.

Wprawdzie argumentacja sądu ad quem w zakresie zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych nie jest obszerna, jednakże uznać ją należy za wystarczającą w kontekście szczegółowej argumentacji podniesionej przez sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku. W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż jeżeli sąd I instancji w swoim uzasadnieniu dokona wszechstronnej i kompleksowej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w sposób pełny przedstawi argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie do odesłania do tej argumentacji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8.04.2021 r., III KK 77/21, LEX nr 3158982).Dla prawidłowego podniesienia zarzutu kasacyjnego nie wystarczy – jak uczynił to skarżący - samo stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał, naruszając art. 433 § 2 k.p.k. lub nie rozważył go należycie, czym dopuścił się obrazy art. 457 § 3 k.p.k., ale konieczne jest wykazanie, że przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie zaistniało w rzeczywistości, a nadto opisanie na czym ono polegało i dlaczego stanowi tak rażące naruszenie przepisów, że można je przyrównywać w swych skutkach do uchybienia w postaci bezwzględnej podstawy odwoławczej (zob.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3.11.2021 r., II KK 418/21, LEX nr 3266460).Wymogów powyższych nie spełnia kasacja obrońcy, która ma charakter wyłącznie polemiczny i nie wykazuje istnienia rażących uchybień mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Podsumowując, stwierdzić trzeba, że autor kasacji pod pozorem zarzutów obrazy procesowego - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. - dążył do prostego zakwestionowania dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, których prawidłowości – jak wskazano powyżej – sąd kasacyjny nie jest uprawniony badać.

Podniesione zarzuty należało zatem uznać za oczywiście bezzasadne, co przy braku wystąpienia okoliczności podlegających uwzględnieniu przez Sąd Najwyższy z urzędu, pozwoliło na oddalenie kasacji na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. W tym stanie rzeczy rozpoznanie wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania orzeczenia w trybie art. 532 § 1 k.p.k. byłoby zabiegiem bezprzedmiotowym.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [as]