Legislator Case Law & Legislation
I KK 207/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded due to adequate appellate review and correct application of the February Act.

Case Number I KK 207/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court erred in calculating compensation under the February Act and misinterpreted its provisions regarding prior awards. The court held that the appellate court adequately reviewed the first-instance judgment without needing to re-examine facts or repeat arguments already presented in the appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; The cassation appeal is obviously unfounded if the appellate court's reasoning adequately addresses the appeal's arguments without requiring a new fact-finding or re-evaluation of the first-instance judgment.

Keywords

AI generated
cassation appeal February Act appellate review compensation calculation obviously unfounded costs of proceedings state repression

Cited Legislation

AI generated
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k., art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 8 ust. 1 i 4 ustawy lutowej
z art. 8 ust. 1 i 4 ustawy lutowej w zw.
Art. 445 § 1 k.c.
z art. 445 § 1 k.c. polegające na nieuprawnionym rozpoznaniu przez Sąd Odwoławczy kontroli odwoławczej i niewłaściwym rozpoznaniu zarzutu 2.
art. 535 § 3 k.p.k
akt I KK 207/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 czerwca 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k
art. 433 § 2 k.p.k., art.
art. 457 § 3 k.p.k
433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k.
art. 445 § 1 k.c
art. 445 k.c
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I KK 207/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 czerwca 2022 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy z wniosku C. Z. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, z powodu kasacji wniesionej pełnomocniczkę wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lutego 2021 r, sygn. akt III Ko […], p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć C. Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 lutego 2021 r. (sygn. akt III Ko […]) zasądzono na rzecz C. Z. kwotę 23.100 zł tytułem zadośćuczynienia i 6.923,93 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Dalej idące żądanie wnioskodawczyni oddalono. Wyrok ten został utrzymany wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 listopada 2021 r. (sygn. akt II AKa […]).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasacje wniósł pełnomocnik wnioskodawczyni, zarzucając wyrokowi:„ 1.rażące naruszenie prawa tj. art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 1 i 4 ustawy lutowej w zw. z art. 445 § 1 k.c. polegające na nieuprawnionym rozpoznaniu przez Sąd Odwoławczy kontroli odwoławczej i niewłaściwym rozpoznaniu zarzutu 2. apelacji Skarżącej z dnia 17.03.2021 r., co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie pominięciu w swym rozstrzygnięciu sposobu wyliczenia przez Sąd I instancji uzupełniającego zadośćuczynienia poprzez przemnożenie liczby miesięcy izolacji (3 i pół miesiąca) przez 120% przeciętnego wynagrodzenia za pracę, tj. 120 % kwoty 5 500,00 zł, podczas gdy szacowanie odpowiedniego zadośćuczynienia nie powinno polegać na mechanicznym przeliczeniu powyższych wartości, ale na uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności rzeczywistego rozmiaru krzywdy doznanej przez Skarżącą, co w jej ocenie przełożyło się na zaniżenie przyznanego zadośćuczynienia;2.rażące naruszenie prawa tj. art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 1 i 4 ustawy lutowej poprzez błędne rozpoznanie zarzutów apelacji Skarżącej i przyjęcie, że norma art. 8 ust. 4 ustawy lutowej nie mogła być podstawą uznania nie tylko całości dalszego roszczenia, ale nie mogła być podstawą zasądzenia jakiejkolwiek jej części, co uczynił Sąd Okręgowy we Wrocławiu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej oceny prawnej Skarżącej przez Sąd II instancji, iż wywiedziona apelacja z tych względów okazała się oczywiście bezzasadna, a tym samym pozbawiła Skarżącą możliwości dochodzenia dalszych sum zadośćuczynienia za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.”Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w […] do ponownego rozpoznania.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy odniósł się w stopniu adekwatnym do zarzutów apelacyjnych. Orzeczenie Sądu odwoławczego zawiera zdecydowanie rozbudowane wywody rekapitulujące ustalenia faktyczne Sądu I instancji i niejako krok po kroku oceniające je w kontekście zarzutów apelacji. Sąd odwoławczy nie ma na gruncie polskiej procedury karnej za zadanie ponownego rozpoznania sprawy, a jedynie kontrolę poprawności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Z tego zadania wywiązał się, zdaniem Sądu Najwyższego zgodnie ze standardem wyrażonym w art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k.

Nie ma konieczności powtarzania z kolei uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego i zestawiania go z zarzutami apelacji by wykazać kompletność wywodu. Jest on na tyle obszerny i przekonywujący, a kasację uznać wypada za powtórzenie apelacji nieco tylko zmodyfikowanej na potrzeby postępowania kasacyjnego. Nie wnosi ona niczego ponad to co już zaprezentowano w apelacji i co istotne, nie wskazuje na rażące i mające wpływ na finalne rozstrzygnięcia błędy Sądu odwoławczego. Pozostaje na powtórzeniu ogólnych tez apelacyjnych.W odniesieniu do zarzutu pierwszego, sprowadza się ona do zakwestionowania sposobu wyliczenia kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania na rzecz wnioskodawczyni przez wskazanie (a raczej zaakcentowanie) okoliczności faktycznych jej pozbawienia wolność w trakcie stanu wojennego.

Sąd odwoławczy na s. 12 uzasadnienia odnosi się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 445 k.c. podkreślając, że apelacja kwestionowała nie tyle sposób wykładni tego przepisu, a sposób oceny okoliczności sprawy relewantnych na potrzeby wyliczenia adekwatnej rekompensaty. Ponadto zaznacza, że inne przepisy, niż te wskazane w apelacji są w przypadku ustawy lutowej podstawą zasądzenia zadośćuczynienia i odszkodowania. Wywód ten uznać należy za przekonywujący i adekwatnie odnoszący się do samej apelacji.Z kolei zarzut drugi jest chybiony, gdyż stanowi z kolei wyraz odmiennej interpretacji art. 8 ust. 4 ustawy lutowej przez skarżącego.

Sąd odwoławczy dokładnie na s. 8-11 uzasadnienia rekapituluje orzecznictwo związane z wyjątkiem zawartym w tym przepisie. W przypadku wnioskodawczyni postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 4 lutego 1997 r. (sygn. akt III Ko […]) uzyskała on kwotę 3.592 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania. Zasadą jest zatem, że nie można po raz kolejny na podstawie tych samych okoliczności domagać się odszkodowania na podstawi ustawy lutowej, chyba, że przemawiają za tym względy słuszności. W sprawie niniejszej Sąd Okręgowy skorzystał z tego wyjątku i zasądził świadczenie uzupełniające ponad to co wnioskodawczyni uzyskała i obszernie to uzasadnił.

Sąd Apelacyjny uznał, że art. 8 ust. 4 ustawy lutowej ma zastosowanie jedynie do przypadków, w których orzeczenie o odszkodowaniu lub zadośćuczynieniu zapadło przed wejściem w życie tej ustawy. Z uwagi na kierunek apelacji nie mógł zmienić orzeczenia, jednak wywód zawarty w uzasadnieniu nie został skutecznie zakwestionowany przez skarżącą. Wobec tego należało orzec jak w sentencji. [as]