Legislator Case Law & Legislation
I CZ 99/08 AI generated

Supreme Court allows appeal by ordering lawyer to pay fee before rejecting non-paid appeal.

Case Number I CZ 99/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court overturned the appellate court's dismissal of the plaintiff's cassation appeal. The appellate court rejected the appeal as unpaid because the lawyer failed to attach a specific financial declaration to the fee waiver request. The Supreme Court ruled that the appeal was not legally 'unpaid' at the time of filing because the fee waiver request itself excluded the payment obligation, and the lawyer must be ordered to pay the fee before the appeal can be rejected.

Legislator headnote

AI generated

Art. 102 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 1302 § 3 k.p.c.: A request for fee waiver excludes the obligation to pay court fees for the document covered by that request; therefore, an appeal is not considered 'unpaid' under Art. 1302 § 3 k.p.c. until the fee waiver request is returned, requiring the court to order the lawyer to pay the fee before rejecting the appeal.

Keywords

AI generated
fee waiver request unpaid appeal professional lawyer court costs fee waiver declaration cassation appeal payment order

Cited Legislation

AI generated
Art. 102 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
na podstawie art. 102 ust.
Art. 102 § 2 u.k.s.c.
Art. 102 § 2 u.k.s.c. nie ogranicza obowiązku
Art. 1302 § 3 k.p.c.
W., jako podstawę prawną wskazując art. 1302 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 380 k.p.c.
o treść art. 380 k.p.c. złożyła także wniosek o rozpoznanie zarządzenia z 11 września
Art. 394 § 1 pkt 3 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie należało uwzględnić na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.
Art. 39815 § 1 k.p.c.
w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.
art. 1302 § 3 k.p.c
W., jako podstawę prawną wskazując art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
art. 370 i art. 39821 k.p.c. Zdaniem tego Sądu skargę należało potraktować jako
art. 380 k.p.c
o treść art. 380 k.p.c.
art. 39815 § 1 k.p.c
w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 99/08

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSA Dariusz Dończyk

w sprawie z powództwa J. W.

przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście R.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 września 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 września 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki J. W., jako podstawę prawną wskazując art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z

art. 370 i art. 39821 k.p.c. Zdaniem tego Sądu skargę należało potraktować jako

nieopłaconą, ponieważ zawarty w niej wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej dotknięty

był brakiem formalnym (nie dołączono do niego oświadczenia o stanie rodzinnym,

majątku, dochodach i źródłach utrzymania powódki) i został zwrócony zarządzeniem

przewodniczącego z dnia 11 września 2008 r. na podstawie art. 102 ust. 4 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398

ze zm. – dalej „u.k.s.c.”). Ponieważ wniosek zwrócony pozbawiony zostaje skutków

prawnych, Sąd Apelacyjny przyjął, że w rezultacie skarga wniesiona przez powódkę nie

zawierała wniosku o zwolnienie od opłaty sądowej, a jednocześnie nie została opłacona,

co uzasadniało jej odrzucenie.

W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia. W oparciu

o treść art. 380 k.p.c. złożyła także wniosek o rozpoznanie zarządzenia z 11 września

2008 r. o zwrocie jej wniosku o zwolnienie od opłaty sądowej od skargi kasacyjnej,

podnosząc, że w uzasadnieniu skargi znajdowały się informacje pozwalające Sądowi na

dokonanie oceny możliwości poniesienia tej opłaty przez powódkę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powódka niesłusznie podważa prawidłowość zarządzenia o zwrocie wniosku o

zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej. Art. 102 § 2 u.k.s.c. nie ogranicza obowiązku

dołączenia do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oświadczenia zawierającego

szczegółowe dane o sytuacji rodzinnej i majątkowej strony do wypadku, kiedy

oświadczenie takie nie było jeszcze w sprawie złożone. Ten formalny wymóg musi być

spełniony zawsze, kiedy strona ubiega się o przyznanie jej choćby częściowego

zwolnienia od kosztów i nie może być zastąpiony ogólnym odwołaniem się

pełnomocnika strony do wcześniej dostarczonych przez stronę danych. Oświadczenie

musi pochodzić od strony i zawierać informacje wskazane w rozporządzeniu Ministra

Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie określenia wzoru oświadczenia o

stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania osoby fizycznej ubiegającej

się o zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 27, poz.

200). Nie dyskwalifikuje go pominięcie formy znormalizowanego druku, o ile treść

odpowiada powyższym wymaganiom. W rozpatrywanym wypadku nie budzi wątpliwości,

że tak rozumiane oświadczenie nie zostało przez pełnomocnika dołączone.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego podlega jednak uchyleniu z innych przyczyn.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2006 r. (I CZ 69/06, nie

publ.), który to pogląd podziela skład rozpatrujący niniejszą sprawę, niedopuszczalne

jest odrzucenie nieopłaconego środka zaskarżenia wniesionego przez profesjonalnego

pełnomocnika, jeżeli domagał się on jednocześnie w imieniu strony zwolnienia jej od

kosztów sądowych w zakresie obejmującym ten środek, także wówczas, jeżeli wniosek

ten należało zwrócić ze względu na niedołączenie do niego oświadczenia, o którym

mowa w art. 102 ust. 2 u.k.s.c. Hipoteza art. 130 2 § 3 k.p.c. obejmuje bowiem jedynie

wypadki wniesienia przez profesjonalnych pełnomocników środków zaskarżenia i

środków odwoławczych nienależycie opłaconych w momencie wniesienia, a więc takich

dla których obowiązek uiszczenia opłaty rzeczywiście istnieje w chwili wniesienia, a nie

jest jedynie potencjalny, uzależniony od podejmowanych później czynności. Zgodnie z

ugruntowanym poglądem złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wyłącza

obowiązek uiszczenia opłaty od pisma objętego wnioskiem. Tym samym skarga

kasacyjna powódki nie była w chwili wnoszenia pismem nieopłaconym w rozumieniu art.

1302 § 3 k.p.c. Stała się nim dopiero po zwrocie wniosku o zwolnienie powódki od

opłaty. Sytuacja ta jest podobna do występującej po oddaleniu wniosku strony o

zwolnienie od kosztów sądowych i analogiczny powinien być w tym wypadku tryb

dalszego

postępowania.

Oznacza

to,

że

przewodniczący

powinien

wezwać

pełnomocnika do opłacenia wniesionego środka w terminie tygodniowym (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2006 r., I CZ 81/06, niepubl.).

Sąd drugiej instancji odrzucił tymczasem skargę kasacyjną powódki bez uprzedniego

wezwania jej pełnomocnika do uiszczenia wymaganej opłaty.

Z tych przyczyn zażalenie należało uwzględnić na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c.

w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.