Supreme Court dismisses appeal for retrial of formal ruling rejecting appeal due to procedural defect.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a retrial request. The appellant argued that a court-appointed lawyer's failure to pay fees caused procedural invalidity, but the court found the retrial request inadmissible. The court ruled that retrial requests for formal rulings are only permissible if based on a constitutional or international treaty violation, not general procedural errors.
Legislator headnote
AI generatedArt. 399 § 1, 2 k.p.c.; Art. 401 ust. 2 k.p.c.: A request for retrial of a final formal ruling is inadmissible unless based on a provision annulled by the Constitutional Tribunal or international treaty.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 89/08
POSTANOWIENIE
Dnia 14 listopada 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący,
sprawozdawca)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
SSA Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi Z. L. o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa Z. L.
przeciwko L. O. i A. O.
o rozwiązanie umowy, zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 26 października 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r.,
zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 4 czerwca 2008 r.,
oddala zażalenie i nie obciąża skarżącej obowiązkiem zwrotu
pozwanym kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Powódka Z. L. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego
postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 października 2008 r. o odrzuceniu
jej apelacji. Zażalenie na to postanowienie oddalił Sąd Najwyższy postanowieniem
z dnia 21 marca 2007 r. Jako podstawę wznowienia powódka wskazała
nieważność postępowania (art. 401 ust. 2 k.p.c.) przed Sądem Apelacyjnym,
spowodowaną jej nieprawidłową reprezentacją przez pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny z powołaniem się
na art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił powyższą skargę, przyjmując, że jest ona
niedopuszczalna. Zaskarżone postanowienie nie jest bowiem orzeczeniem
merytorycznym kończącym postępowanie w sprawie, o jakim mowa w art. 399 § 1
k.p.c., ani też skarga nie została oparta na podstawie wznowienia przewidzianej
w art. 399 § 2 k.p.c., tj. na podstawie z art. 4011 k.p.c.
Powódka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się
jego uchylenia. Podniosła zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten nie
został skonkretyzowany, poza
wskazaniem, że
w postępowaniu, którego
wznowienia domaga się skarżąca, doszło do nieważności postępowania, gdyż
pełnomocnik z urzędu nieprawidłowo wykonywał swoje obowiązki (nie uiścił opłaty
od apelacji), co spowodowało odrzucenie apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zarzuty podniesione przez skarżącą nie dotyczą przyczyn odrzucenia
wniesionej przez nią skargi, jakie przyjął Sąd Apelacyjny, lecz skupiają się wokół
wskazanej przez skarżącą podstawy wznowienia – art. 401 ust. 2 k.p.c.
Tymczasem podstawowym zagadnieniem jest to, czy skarga o wznowienie
postępowania w ogóle jest w niniejszej sprawie dopuszczalna.
Art. 399 k.p.c. nie wprowadza powszechnej dopuszczalności skargi
o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania. Przeciwnie, nadaje jej
charakter środka wyjątkowego i szczegółowo limituje wypadki, kiedy taka skarga
może być złożona. Skarga przewidziana jest jedynie w sprawach zakończonych
prawomocnym orzeczeniem merytorycznym (art. 399 § 1 k.p.c.), a w wypadku
kiedy orzeczenie kończące ma charakter postanowienia formalnego - skargę
o wznowienie postępowania można wnieść tylko wtedy, kiedy postanowienie
wydane zostało na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją,
ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą orzekł Trybunał Konstytucyjny
(art. 399 § 2 k.p.c.).
W rozpatrywanej sprawie postępowanie zakończyło się prawomocnym
postanowieniem o odrzuceniu apelacji, a zatem postanowieniem formalnym.
Skarga o wznowienie postępowania byłaby więc dopuszczalna jedynie wówczas,
gdyby powódka zarzucała, iż odrzucenie apelacji nastąpiło na podstawie przepisu
zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny. Powódka nie opiera jednak
skargi na podstawie z art. 4011 k.p.c. lecz na podstawie z art. 401 ust. 2 k.p.c., a ta
podstawa nie uprawnia do żądania wznowienia postępowania zakończonego
postanowieniem formalnym.
Z tych przyczyn zażalenie powódki należało oddalić (art. 394 1 § 3 k.p.c.
w zw. z art. 39814 k.p.c.).
kg