Legislator Case Law & Legislation
I CZ 87/06 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on renewal claim due to expired two-year statutory limitation period.

Case Number I CZ 87/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a claim for renewal of proceedings. The appellant argued that the two-year limitation period for renewal claims in commercial cases had not expired because they ceased business operations in 1994, citing a tax certificate as proof. The court rejected this argument because the certificate only showed a suspension of activity, not a formal deregistration, and failed to prove the loss of business status required to change the procedural track. Consequently, the court held that the limitation period had expired in 2005, rendering the renewal claim inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 479 § 1 k.p.c.; Art. 479 § 2 k.p.c.; Art. 479 § 22 k.p.c.; Art. 408 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A claim for renewal of proceedings in commercial cases is subject to a two-year limitation period; if the case loses its commercial character due to the loss of business status, the commercial procedural rules no longer apply, and the limitation period continues to run.

Keywords

AI generated
renewal of proceedings commercial proceedings limitation period business status deregistration of business suspension of activity appellate court decision

Cited Legislation

AI generated
Art. 479 § 1 k.p.c.
reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c.
Art. 479 § 2 k.p.c.
reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c.
Art. 479 § 22 k.p.c.
reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c.
Art. 408 k.p.c.
z naruszeniem art. 408 w zw.
Art. 410 § 1 k.p.c.
z art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie
Art. 394 § 3 k.p.c.
Z przytoczonych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 3941 § 3
Art. 398 § 14 k.p.c.
w zw. z art. 39814 k.p.c.).
§ 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 47922 k.p.c
reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
z naruszeniem art. 408 w zw. z art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., II CZ 50/06 (niepubl.)
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., II CZ 50/06 (niepubl.),

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 87/06

POSTANOWIENIE

Dnia 7 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M. L.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie z powództwa M. L.

przeciwko Telewizji […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 listopada 2006 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 17 maja 2006 r.,

oddala zażalenie;

przyznaje radcy prawnemu M. N. od Skarbu Państwa - Sądu

Apelacyjnego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych z 22 %

podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

zażaleniowym.

Uzasadnienie

z

urzędu

w

postępowaniu

Postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną w

dniu 28 listopada 2005 r. skargę powoda M. L. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia

2002 r., wydanym w sprawie rozpoznanej w postępowaniu odrębnym –

postępowaniu w sprawach gospodarczych. Ponieważ postanowieniem z dnia 8

stycznia 2003 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji

wniesionej przez powoda od wymienionego wyroku, a podstawą skargi o

wznowienie

nie

jest

pozbawienie

możności

działania

ani brak

należytej

reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c. dwuletni

termin

do

wniesienia

skargi

o wznowienie

postępowania

w

sprawach

gospodarczych upłynął w dniu 8 stycznia 2005 r., a zatem skarga o wznowienie

została wniesiona przez powoda po terminie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód podniósł, że już od dnia

1 kwietnia 1994 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, dowodem na co jest

znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie Urzędu Skarbowego z dnia 20

kwietnia 1995 r. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydane zostało

z naruszeniem art. 408 w zw. z art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub

uznanie skargi o wznowienie postępowania za wniesioną w terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Jest bezsporne, że sprawa zakończona prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia 2002 r. była w chwili jej wszczęcia (dnia 25

stycznia 1993 r.) sprawą gospodarczą w rozumieniu art. 4791 § 1 k.p.c.

Jak trafnie zauważono w piśmiennictwie prawniczym i w judykaturze (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., II CZ 50/06 (niepubl.),

odpadnięcie

w

toku

rozpoznawania

sprawy

którejkolwiek

z

przesłanek

kwalifikujących ją jako sprawa gospodarcza, odbiera jej charakter takiej sprawy.

W praktyce brak następczy, pozbawiający sprawę jej gospodarczego charakteru,

może być spowodowany wyłącznie utratą przez jedną lub obie strony statusu

przedsiębiorcy. Konsekwencją tego jest odpadnięcie podstawy do rozpoznania

sprawy w postępowaniu odrębnym przewidzianym dla spraw gospodarczych,

co powinno spowodować przekazanie jej do dalszego rozpoznania w postępowaniu

„zwykłym”. Jednakże bez względu na to, czy wydane zostało postanowienie

lub zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu „zwykłym” i czy sprawa

rozpoznawana jest w dalszym ciągu stosownie do przepisów o postępowaniu

odrębnym w sprawach gospodarczych, ze swej istoty nie jest już ona sprawą

gospodarczą i do dalszego postępowania w tej sprawie nie mają zastosowania

przepisy o postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, w tym art. 479 22

k.p.c.

Zażalenie jest jednakże niezasadne. Wbrew twierdzeniu skarżącego

okoliczność, że zaprzestał on prowadzenia działalności gospodarczej z dniem

1 kwietnia 1994 r., a zatem z tym dniem utracił status przedsiębiorcy (art. 479 2 § 1

k.p.c.), nie została wykazana. Zaświadczenie Pierwszego Urzędu Skarbowego z

dnia 20 kwietnia 1995 r., na które skarżący powołuje się, stwierdza bowiem jedynie,

że „M. L. prowadzi usługi filmowe w zakresie… i w miesiącu kwietniu 1994 r.

podatnik złożył zawiadomienie, w którym informuje o zawieszeniu działalności z

dniem 1 kwietnia 1994 r.” (k. 371). Po pierwsze, z zaświadczenia tego wynika, że

powód złożył oświadczenie o zawieszeniu działalności gospodarczej, a nie o jej

zaprzestaniu. Po drugie, do stwierdzenia zaprzestania prowadzenia działalności

gospodarczej przez przedsiębiorcę nie jest powołany urząd skarbowy, lecz mógł to

jedynie stwierdzić organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej w

przypadku wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji wobec zawiadomienia o

zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej (obowiązujący wówczas art.

19 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, Dz. U. Nr

41, poz. 324 ze zm.). Odpowiedniej decyzji lub zaświadczenia stwierdzającego

wykreślenie go z ewidencji działalności gospodarczej powód jednakże nie

przedstawił.

Po

złożeniu

przez

niego

zaświadczenia

Pierwszego

Urzędu

Skarbowego z dnia 20 kwietnia 1995 r. Sąd nie miał więc podstawy do odstąpienia

od rozpoznawania sprawy w postępowaniu odrębnym przewidzianym dla spraw

gospodarczych i ze względu na treść tego zaświadczenia nie ma obecnie podstawy

do zaniechania oceny terminowości wniesionej przez powoda skargi o wznowienie

postępowania na podstawie art. 47922 k.p.c.

Zaskarżone

postanowienie

wydane

zostało

bez naruszenia art.

w zw. z art. 410 § 1 k.p.c.

Z przytoczonych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 3941 § 3

w zw. z art. 39814 k.p.c.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu

w postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 15

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

jc