Supreme Court dismisses appeal on renewal claim due to expired two-year statutory limitation period.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject a claim for renewal of proceedings. The appellant argued that the two-year limitation period for renewal claims in commercial cases had not expired because they ceased business operations in 1994, citing a tax certificate as proof. The court rejected this argument because the certificate only showed a suspension of activity, not a formal deregistration, and failed to prove the loss of business status required to change the procedural track. Consequently, the court held that the limitation period had expired in 2005, rendering the renewal claim inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 479 § 1 k.p.c.; Art. 479 § 2 k.p.c.; Art. 479 § 22 k.p.c.; Art. 408 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.: A claim for renewal of proceedings in commercial cases is subject to a two-year limitation period; if the case loses its commercial character due to the loss of business status, the commercial procedural rules no longer apply, and the limitation period continues to run.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 87/06
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi M. L.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia 2002 r. w sprawie z powództwa M. L.
przeciwko Telewizji […]
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 7 listopada 2006 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 17 maja 2006 r.,
oddala zażalenie;
przyznaje radcy prawnemu M. N. od Skarbu Państwa - Sądu
Apelacyjnego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych z 22 %
podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej
pomocy
prawnej
udzielonej
zażaleniowym.
Uzasadnienie
z
urzędu
w
postępowaniu
Postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną w
dniu 28 listopada 2005 r. skargę powoda M. L. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia
2002 r., wydanym w sprawie rozpoznanej w postępowaniu odrębnym –
postępowaniu w sprawach gospodarczych. Ponieważ postanowieniem z dnia 8
stycznia 2003 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji
wniesionej przez powoda od wymienionego wyroku, a podstawą skargi o
wznowienie
nie
jest
pozbawienie
możności
działania
ani brak
należytej
reprezentacji, Sąd Apelacyjny uznał, że przewidziany w art. 47922 k.p.c. dwuletni
termin
do
wniesienia
skargi
o wznowienie
postępowania
w
sprawach
gospodarczych upłynął w dniu 8 stycznia 2005 r., a zatem skarga o wznowienie
została wniesiona przez powoda po terminie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód podniósł, że już od dnia
1 kwietnia 1994 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, dowodem na co jest
znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie Urzędu Skarbowego z dnia 20
kwietnia 1995 r. Zarzucił, że zaskarżone postanowienie wydane zostało
z naruszeniem art. 408 w zw. z art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu lub
uznanie skargi o wznowienie postępowania za wniesioną w terminie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jest bezsporne, że sprawa zakończona prawomocnym
wyrokiem
Sądu
Apelacyjnego z dnia 10 kwietnia 2002 r. była w chwili jej wszczęcia (dnia 25
stycznia 1993 r.) sprawą gospodarczą w rozumieniu art. 4791 § 1 k.p.c.
Jak trafnie zauważono w piśmiennictwie prawniczym i w judykaturze (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2006 r., II CZ 50/06 (niepubl.),
odpadnięcie
w
toku
rozpoznawania
sprawy
którejkolwiek
z
przesłanek
kwalifikujących ją jako sprawa gospodarcza, odbiera jej charakter takiej sprawy.
W praktyce brak następczy, pozbawiający sprawę jej gospodarczego charakteru,
może być spowodowany wyłącznie utratą przez jedną lub obie strony statusu
przedsiębiorcy. Konsekwencją tego jest odpadnięcie podstawy do rozpoznania
sprawy w postępowaniu odrębnym przewidzianym dla spraw gospodarczych,
co powinno spowodować przekazanie jej do dalszego rozpoznania w postępowaniu
„zwykłym”. Jednakże bez względu na to, czy wydane zostało postanowienie
lub zarządzenie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu „zwykłym” i czy sprawa
rozpoznawana jest w dalszym ciągu stosownie do przepisów o postępowaniu
odrębnym w sprawach gospodarczych, ze swej istoty nie jest już ona sprawą
gospodarczą i do dalszego postępowania w tej sprawie nie mają zastosowania
przepisy o postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych, w tym art. 479 22
k.p.c.
Zażalenie jest jednakże niezasadne. Wbrew twierdzeniu skarżącego
okoliczność, że zaprzestał on prowadzenia działalności gospodarczej z dniem
1 kwietnia 1994 r., a zatem z tym dniem utracił status przedsiębiorcy (art. 479 2 § 1
k.p.c.), nie została wykazana. Zaświadczenie Pierwszego Urzędu Skarbowego z
dnia 20 kwietnia 1995 r., na które skarżący powołuje się, stwierdza bowiem jedynie,
że „M. L. prowadzi usługi filmowe w zakresie… i w miesiącu kwietniu 1994 r.
podatnik złożył zawiadomienie, w którym informuje o zawieszeniu działalności z
dniem 1 kwietnia 1994 r.” (k. 371). Po pierwsze, z zaświadczenia tego wynika, że
powód złożył oświadczenie o zawieszeniu działalności gospodarczej, a nie o jej
zaprzestaniu. Po drugie, do stwierdzenia zaprzestania prowadzenia działalności
gospodarczej przez przedsiębiorcę nie jest powołany urząd skarbowy, lecz mógł to
jedynie stwierdzić organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej w
przypadku wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji wobec zawiadomienia o
zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej (obowiązujący wówczas art.
19 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, Dz. U. Nr
41, poz. 324 ze zm.). Odpowiedniej decyzji lub zaświadczenia stwierdzającego
wykreślenie go z ewidencji działalności gospodarczej powód jednakże nie
przedstawił.
Po
złożeniu
przez
niego
zaświadczenia
Pierwszego
Urzędu
Skarbowego z dnia 20 kwietnia 1995 r. Sąd nie miał więc podstawy do odstąpienia
od rozpoznawania sprawy w postępowaniu odrębnym przewidzianym dla spraw
gospodarczych i ze względu na treść tego zaświadczenia nie ma obecnie podstawy
do zaniechania oceny terminowości wniesionej przez powoda skargi o wznowienie
postępowania na podstawie art. 47922 k.p.c.
Zaskarżone
postanowienie
wydane
zostało
bez naruszenia art.
w zw. z art. 410 § 1 k.p.c.
Z przytoczonych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 3941 § 3
w zw. z art. 39814 k.p.c.).
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu
w postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 15
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa
kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego
z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
jc