Supreme Court dismisses appeal on cassation complaint due to non-payment and lack of statutory grounds for time extension.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court decision rejecting an unpaid cassation complaint. The appellant failed to pay the required fee and did not meet the statutory conditions for extending the filing deadline. The court upheld the lower court's finding that the appellant's lack of diligence in contacting her appointed counsel constituted a failure to justify the time extension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 168 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation complaint not paid for is rejected, and a time extension is denied absent statutory grounds such as force majeure or justified inability to act.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 75/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa A. W.przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu i Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiuo zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2015 r.,zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 29 grudnia 2014 r., sygn. akt I ACa 1805/13, 1) oddala zażalenie i nie obciąża powódki koszami postępowania zażaleniowego;
2) oddala wniosek pełnomocnika powódki z urzędu - radcy prawnego S. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powódce w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną powódki jako nieopłaconą, uprzednio oddalając tymże postanowieniem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej wobec uznania niewystąpienia przesłanek usprawiedliwiających przywrócenie terminu. Pełnomocnik powódki z urzędu zaskarżyła zażaleniem to postanowienie w części odrzucającej skargę kasacyjną, ponadto wnosząc o kontrolę przez Sąd Najwyższy w trybie art. 380 k.p.c. postanowienia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od tej skargi. W odpowiedzi na zażalenie Skarb Państwa wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z mocy art. 168 § 1 k.p.c. stronie przysługuje wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, a zatem poprawnie sformułowany wniosek w okolicznościach niniejszej sprawy powinien brzmieć: „wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej”. Ponieważ uiszczenie opłaty od skargi kasacyjnej nie jest czynnością procesową, przeto również Sąd Apelacyjny nieprecyzyjnie sformułował brzmienie punktu 1) sentencji zaskarżonego postanowienia, które w istocie jest oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia prawidłowo opłaconej skargi kasacyjnej.Powyższe uwagi o terminologicznym charakterze nie podważają trafnej oceny Sądu drugiej instancji, że nie zachodziła ustawowa przesłanka usprawiedliwiająca przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a określona w art. 168 § 1 k.p.c. Brak staranności powódki w podjęciu próby skontaktowania się z pełnomocnikiem procesowym ustanowionym dla niej z urzędu, po otrzymaniu postanowienia Sądu z dnia 2 lipca 2014 r. w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika (k. 149), jak również trudności w skontaktowaniu się tegoż pełnomocnika z powódką z powodu znajomości jedynie jej adresu, przy braku kontaktu telefonicznego, słusznie zostało ocenione przez Sąd Apelacyjny jako brak przesłanek do uwzględnienia na podstawie art. 168 k.p.c. wniosku o przywrócenie powódce terminu.
Ocena braku winy w niedochowaniu terminu dokonania czynności procesowej musi bowiem uwzględniać obiektywny miernik staranności wymaganej od strony dbającej należycie o swojej interesy i to ocenianej z uwzględnieniem charakteru czynności, która miała być wykonana, rodzaju przeszkód i stopnia utrudnienia wykonania obowiązku, jaki z nich wynikał (por. postanowienia SN: z dnia 10 lipca 2013 r., V CZ 31/13 niepubl.; z dnia 6 września 2013 r., V CZ 40/13, niepubl.; z dnia 12 lutego 2014 r., IV CZ 119/13, niepubl.). Obowiązkiem sądu oceniającego zasadność wniosku o przywrócenie terminu jest także konieczność uwzględnienia profesjonalnego charakteru działalności pełnomocnika strony, czego dokonał Sąd Apelacyjny, zasadnie sprzeciwiając się uznaniu trudności w skontaktowaniu się pełnomocnika z powódką za okoliczność pozwalającą na uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie SN z dnia 15 marca 2013 r., V Cz 90/12, niepubl.).
Konsekwencją wyniku dokonanej przez Sąd Najwyższy kontroli, na podstawie art. 380 k.p.c., postanowienia o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu jest zasadność postanowienia Sądu odwoławczego o odrzuceniu nieopłaconej skargi kasacyjnej na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., nie obciążając powódki kosztami postępowania zażaleniowego na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił również wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu zażaleniowym, ponieważ działanie tegoż pełnomocnika nie mogło zostać uznane za udzielenie żalącej profesjonalnej pomocy prawnej także w tym postępowaniu.
Pełnomocnik powódki nie wskazała w zażaleniu z dnia 15 lutego 2014 r. wartości przedmiotu zaskarżenia, a w pierwszym zdaniu uzasadnienia tego zażalenia napisała, że Sąd: „…wydał postanowienie odrzucające skargę kasacyjną z uwagi na fakt, że dokonano w terminie opłaty od skargi kasacyjnej.”, co oczywiście nie odpowiada faktom ustalonym w sprawie. W judykaturze przyjmuje się, że czynności adwokata z urzędu sprzeczne z zasadą profesjonalizmu nie uprawniają go do skutecznego domagania się przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie SN z dnia 17 lipca 2002 r., I CK 199/02, niepubl.).