Supreme Court allowed appeal against lower court dismissal of legal challenge due to formal defects in power of attorney.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the defendants' appeal against the regional court's dismissal of their legal challenge. The lower court rejected the appeal because the plaintiffs failed to correct formal defects in their power of attorney despite a warning. The Supreme Court ruled that these defects were not present and that the lower court lacked authority to dismiss the appeal for such reasons.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4246 § 3 k.p.c.; Art. 4245 § 2 k.p.c.: The lower court's power to dismiss a legal challenge is limited to cases where the challenge was not paid or formal defects were not corrected; defects in the construction of the challenge or other inadmissibility grounds fall exclusively to the Supreme Court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 74/07
POSTANOWIENIE
Dnia 4 lipca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Lech Walentynowicz
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi AB i DB
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego
w T.
z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt[...],
wydanego w sprawie z powództwa SC
przeciwko AB, DB i DB
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2007 r.,
zażalenia pozwanych AB i DB
na postanowienie Sądu Rejonowego w T.
z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
W dniu 5 czerwca 2006 r. pozwani DB, AB i DB wnieśli skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w
T. z dnia 14 kwietnia 2004 r.
Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2006 r. przewodniczący w Sądzie Rejonowym
w T. wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez
„przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie, uprawdopodobnienie grożącej
pozwanym szkody, wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
wniesienie skargi i dołączenie trzech odpisów tak uzupełnionej skargi".
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił
skargę pozwanych. Sąd pierwszej instancji uznał, że uzupełniona skarga
w dalszym ciągu zawiera braki formalne, do których usunięcia skarżący zostali
wezwani.
Zażalenie pozwanych na wymienione postanowienie zostało odrzucone
postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 grudnia 2006 r. ze względu na nie
uzupełnienie - mimo wezwania - braków pełnomocnictw udzielonych przez
skarżących adw. TK. Postanowienie to pozwani zaskarżyli zażaleniem.
Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił
zażalenie pozwanego DB na powołane postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. ze
względu na nie uiszczenie od niego należnej opłaty. Postanowienie to nie zostało
zaskarżone.
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w T. uznał się
niewłaściwym i zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 4
grudnia 2006 r. przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Pismem procesowym z dnia 14 maja 2007 r. pozwani cofnęli przedmiotową
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ze względu na nie zaskarżenie przez pozwanego DB postanowienia Sądu
Rejonowego w T. z dnia 5 marca 2007 r. postanowienie tego Sądu z dnia 4 grudnia
2006 r., zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem, uprawomocniło się w stosunku
do tego skarżącego. W konsekwencji przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego
może być wyłącznie zażalenie pozwanych AB i DB. Ponadto stwierdzić trzeba, że
bezskuteczne w stosunku do skarżącego DB pozostaje cofnięcie przedmiotowej
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Sądu
Rejonowego w T., gdyż nastąpiło po prawomocnym zakończeniu postępowania
zainicjowanego tą skargą.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kompetencja sądu pierwszej lub
drugiej instancji do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia tego sądu ogranicza się wyłącznie do przypadków
wskazanych w art. 4246 § 3 k.p.c. Odrzucenie skargi przez ten sąd może zatem
nastąpić wyłącznie wówczas, gdy nie została ona opłacona lub gdy strona - mimo
wezwania przez przewodniczącego - nie uzupełniła braków skargi. Podkreślić
trzeba, że w rachubę wchodzą tylko braki formalne pisma procesowego
wymienione w art. 4245 § 2 k.p.c., gdyż niespełnienie przez skarżącego wymagań
ujętych w art. 4245 § 1 k.p.c. stanowi brak nieusuwalny, powodujący odrzucenie
skargi
a
limine.
Odrzucenie
skargi
z
powodu
niespełnienia
wymagań
konstrukcyjnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., a także z powodu uchybienia
terminowi
do
wniesienia
skargi
oraz
innych
przyczyn
wyłączających
jej
dopuszczalność (np. niezachowania przymusu adwokacko - radcowskiego, nie
wystąpienia szkody wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, nie wyczerpania
dostępnych środków prawnych i braku wyjątkowego wypadku przewidzianego
w art. 4241 § 2 k.p.c.), należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.
Przechodząc do oceny zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu
pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2006 r., wskazać należy, że Sąd ten był co do
zasady uprawniony do dokonania oceny spełnienia wymagań formalnych zażalenia
na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu skargi.
Obejmowało to również ocenę prawidłowości pełnomocnictwa do wniesienia tego
zażalenia i - w razie potrzeby - wezwanie do usunięcia dostrzeżonych w nim
braków. Niemniej jednak skarżące trafnie podniosły, że braki udzielonych przez nie
adw. TK pełnomocnictw, do których usunięcia wezwał przewodniczący w Sądzie
Rejonowym, w istocie nie wystąpiły. Z treści pełnomocnictw dołączonych do skargi
wynika bowiem jednoznacznie, że obejmują one postępowanie wywołane skargą o
stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 14
kwietnia 2004 r., w tym postępowanie zażaleniowe na postanowienie o odrzuceniu
tej
skargi.
Uznać
trzeba
zatem,
że
zażalenie
odrzucone
zaskarżonym
postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. nie było dotknięte brakami formalnymi. W
konsekwencji, Sąd Rejonowy nie miał podstaw do zastosowania sankcji odrzucenia
zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. Rozpoznawane
zażalenie okazało się więc zasadne, a zaskarżone postanowienie należało uchylić.
Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3
w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).