Legislator Case Law & Legislation
I CZ 74/07 AI generated

Supreme Court allowed appeal against lower court dismissal of legal challenge due to formal defects in power of attorney.

Case Number I CZ 74/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court allowed the defendants' appeal against the regional court's dismissal of their legal challenge. The lower court rejected the appeal because the plaintiffs failed to correct formal defects in their power of attorney despite a warning. The Supreme Court ruled that these defects were not present and that the lower court lacked authority to dismiss the appeal for such reasons.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4246 § 3 k.p.c.; Art. 4245 § 2 k.p.c.: The lower court's power to dismiss a legal challenge is limited to cases where the challenge was not paid or formal defects were not corrected; defects in the construction of the challenge or other inadmissibility grounds fall exclusively to the Supreme Court.

Keywords

AI generated
legal challenge dismissal formal defects power of attorney lower court jurisdiction limits inadmissibility grounds Supreme Court exclusive competence

Cited Legislation

AI generated
Art. 4246 § 3 k.p.c.
wskazanych w art. 4246 § 3 k.p.c. Odrzucenie skargi przez ten sąd może zatem
Art. 4245 § 2 k.p.c.
wymienione w art. 4245 § 2 k.p.c., gdyż niespełnienie przez skarżącego wymagań
Art. 4245 § 1 k.p.c.
ujętych w art. 4245 § 1 k.p.c. stanowi brak nieusuwalny, powodujący odrzucenie
Art. 4241 § 2 k.p.c.
w art. 4241 § 2 k.p.c.), należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3
Art. 398 § 1 k.p.c.
z art. 39815 § 1 k.p.c.).
art. 4246 § 3 k.p.c
wskazanych w art. 4246 § 3 k.p.c.
art. 4245 § 2 k.p.c
wymienione w art. 4245 § 2 k.p.c., gdyż niespełnienie przez skarżącego wymagań
art. 4245 § 1 k.p.c
ujętych w art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
w art. 4241 § 2 k.p.c.), należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 74/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Lech Walentynowicz

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi AB i DB

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

w T.

z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. akt[...],

wydanego w sprawie z powództwa SC

przeciwko AB, DB i DB

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2007 r.,

zażalenia pozwanych AB i DB

na postanowienie Sądu Rejonowego w T.

z dnia 4 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

W dniu 5 czerwca 2006 r. pozwani DB, AB i DB wnieśli skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w

T. z dnia 14 kwietnia 2004 r.

Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2006 r. przewodniczący w Sądzie Rejonowym

w T. wezwał skarżących do usunięcia braków formalnych skargi przez

„przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie, uprawdopodobnienie grożącej

pozwanym szkody, wykazanie, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi i dołączenie trzech odpisów tak uzupełnionej skargi".

Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił

skargę pozwanych. Sąd pierwszej instancji uznał, że uzupełniona skarga

w dalszym ciągu zawiera braki formalne, do których usunięcia skarżący zostali

wezwani.

Zażalenie pozwanych na wymienione postanowienie zostało odrzucone

postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 grudnia 2006 r. ze względu na nie

uzupełnienie - mimo wezwania - braków pełnomocnictw udzielonych przez

skarżących adw. TK. Postanowienie to pozwani zaskarżyli zażaleniem.

Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r. Sąd Rejonowy w T. odrzucił

zażalenie pozwanego DB na powołane postanowienie z dnia 4 grudnia 2006 r. ze

względu na nie uiszczenie od niego należnej opłaty. Postanowienie to nie zostało

zaskarżone.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w T. uznał się

niewłaściwym i zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 4

grudnia 2006 r. przekazał do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Pismem procesowym z dnia 14 maja 2007 r. pozwani cofnęli przedmiotową

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ze względu na nie zaskarżenie przez pozwanego DB postanowienia Sądu

Rejonowego w T. z dnia 5 marca 2007 r. postanowienie tego Sądu z dnia 4 grudnia

2006 r., zaskarżone rozpoznawanym zażaleniem, uprawomocniło się w stosunku

do tego skarżącego. W konsekwencji przedmiotem rozpoznania Sądu Najwyższego

może być wyłącznie zażalenie pozwanych AB i DB. Ponadto stwierdzić trzeba, że

bezskuteczne w stosunku do skarżącego DB pozostaje cofnięcie przedmiotowej

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem powołanego wyroku Sądu

Rejonowego w T., gdyż nastąpiło po prawomocnym zakończeniu postępowania

zainicjowanego tą skargą.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że kompetencja sądu pierwszej lub

drugiej instancji do odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia tego sądu ogranicza się wyłącznie do przypadków

wskazanych w art. 4246 § 3 k.p.c. Odrzucenie skargi przez ten sąd może zatem

nastąpić wyłącznie wówczas, gdy nie została ona opłacona lub gdy strona - mimo

wezwania przez przewodniczącego - nie uzupełniła braków skargi. Podkreślić

trzeba, że w rachubę wchodzą tylko braki formalne pisma procesowego

wymienione w art. 4245 § 2 k.p.c., gdyż niespełnienie przez skarżącego wymagań

ujętych w art. 4245 § 1 k.p.c. stanowi brak nieusuwalny, powodujący odrzucenie

skargi

a

limine.

Odrzucenie

skargi

z

powodu

niespełnienia

wymagań

konstrukcyjnych określonych w art. 4245 § 1 k.p.c., a także z powodu uchybienia

terminowi

do

wniesienia

skargi

oraz

innych

przyczyn

wyłączających

jej

dopuszczalność (np. niezachowania przymusu adwokacko - radcowskiego, nie

wystąpienia szkody wskutek wydania zaskarżonego orzeczenia, nie wyczerpania

dostępnych środków prawnych i braku wyjątkowego wypadku przewidzianego

w art. 4241 § 2 k.p.c.), należy do wyłącznej kompetencji Sądu Najwyższego.

Przechodząc do oceny zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu

pierwszej instancji z dnia 4 grudnia 2006 r., wskazać należy, że Sąd ten był co do

zasady uprawniony do dokonania oceny spełnienia wymagań formalnych zażalenia

na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. o odrzuceniu skargi.

Obejmowało to również ocenę prawidłowości pełnomocnictwa do wniesienia tego

zażalenia i - w razie potrzeby - wezwanie do usunięcia dostrzeżonych w nim

braków. Niemniej jednak skarżące trafnie podniosły, że braki udzielonych przez nie

adw. TK pełnomocnictw, do których usunięcia wezwał przewodniczący w Sądzie

Rejonowym, w istocie nie wystąpiły. Z treści pełnomocnictw dołączonych do skargi

wynika bowiem jednoznacznie, że obejmują one postępowanie wywołane skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 14

kwietnia 2004 r., w tym postępowanie zażaleniowe na postanowienie o odrzuceniu

tej

skargi.

Uznać

trzeba

zatem,

że

zażalenie

odrzucone

zaskarżonym

postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. nie było dotknięte brakami formalnymi. W

konsekwencji, Sąd Rejonowy nie miał podstaw do zastosowania sankcji odrzucenia

zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21 sierpnia 2006 r. Rozpoznawane

zażalenie okazało się więc zasadne, a zaskarżone postanowienie należało uchylić.

Z podanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.).