Legislator Case Law & Legislation
I CZ 67/07 AI generated

Supreme Court quashes appeal dismissal due to court's failure to refund excess court fees paid by appellant.

Case Number I CZ 67/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the District Court's decision dismissing the appellants' appeal because the lower court failed to refund excess court fees previously paid. The appellants argued that applying the fees to unpaid costs violated procedural rules and the principle of economic efficiency. The Court ruled that while the fee application was invalid, the District Court erred by not actively notifying the parties of the refusal or refunding the surplus, which justified overturning the dismissal.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych: Court must notify parties of refusal to credit excess fees or refund surplus; failure to do so justifies quashing appeal dismissal.

Keywords

AI generated
court fees appeal dismissal refund of excess procedural obligation quashing decision

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych
art. 130 § 2 k.p.c.
przywołany jako art. 130 § 2 k.p.c.) w zw.
art. 130 2 § 3 k.p.c.
Za podstawę prawną odrzucenia ich apelacji przyjął art. 130 2 § 3 k.p.c. (omyłkowo
art. 370 k.p.c.
przywołany jako art. 130 § 2 k.p.c.) w zw. z art. 370 i art. 373 k.p.c.
art. 373 k.p.c.
przywołany jako art. 130 § 2 k.p.c.) w zw. z art. 370 i art. 373 k.p.c.
art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
niewykorzystanej części w trybie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach
art. 398 § 16 k.p.c.
uchylić na podstawie art. 39816 k.p.c.
art. 394 § 3 k.p.c.
uchylić na podstawie art. 39816 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie z dnia 3 października 2006 r.
postanowienie z dnia 21 lutego 2007 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 67/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku J. G., W. G. i K. G.

przy uczestnictwie A. J. i J. J.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 5 czerwca 2007 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w R.

z dnia 28 sierpnia 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Okręgowy

odrzucił

apelację

wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego, oddalającego ich wniosek o

stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie nieruchomości. Sąd ten wyjaśnił w

uzasadnieniu, że wnioskodawcy, reprezentowani przez adwokata, zawarli w

apelacji wniosek o przyznanie im częściowego (ponad kwotę 800 zł) zwolnienia od

opłaty stałej od apelacji, jednak nie uiścili jednocześnie tej części opłaty, która nie

została objęta wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd II instancji

ocenił obowiązki wnioskodawców w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005

r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Za podstawę prawną odrzucenia ich apelacji przyjął art. 130 2 § 3 k.p.c. (omyłkowo

przywołany jako art. 130 § 2 k.p.c.) w zw. z art. 370 i art. 373 k.p.c.

Wnioskodawcy w zażaleniu na powyższe postanowienie domagają się jego

uchylenia, zarzucając naruszenie art. 130 2 § 3 k.p.c. przez jego błędną wykładnię

i zastosowanie. Skarżący zwrócili uwagę, że w apelacji zawarli wniosek

o zaliczenie na poczet nieujętej we wniosku o zwolnienie od kosztów części opłaty,

wpłaconych przez siebie w toku postępowania i nierozliczonych w postanowieniu

kończącym postępowanie w I instancji zaliczek na poczet wydatków, w łącznej

wysokości 850 zł, których Sąd Rejonowy im nie zwrócił. Zdaniem skarżących takie

zadysponowanie środkami nie pozostawało w sprzeczności z § 2 ust. 1

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie

sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 27, poz. 199),

a ponadto czyniło zadość zasadzie ekonomiki procesowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Interpretacja przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

31 grudnia 2006 r. była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w niniejszej

sprawie, przy rozpatrywaniu zażalenia wnioskodawcy na postanowienie z dnia

3 października 2006 r. odrzucające jego zażalenie. W postanowieniu z dnia

21 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że ani ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych, ani wydane na jej podstawie

rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 grudnia 2006 r. nie przewidują

jako sposobu uiszczania opłat sądowych zaliczenia na poczet tych opłat wcześniej

nienależnie uiszczonych w tej samej sprawie innych opłat lub należności stron z

tytułu wydatków, stanowiących różnicę między kosztami pobranymi od strony a

kosztami należnymi. Zatem wskazana przez wnioskodawców w apelacji formuła

uiszczenia przez nich nieobjętej wnioskiem o zwolnienie części opłaty od apelacji

nie mogła znaleźć zastosowania.

Mimo to jednak złożenie powyższego wniosku nie pozostawało bez wpływu

na ocenę słuszności postanowienia Sądu II instancji o odrzuceniu apelacji.

Obowiązkiem

Sądu

Rejonowego

było

bowiem

załatwienie

wniosku

wnioskodawców o zaliczenie niezwróconych zaliczek na wydatki na poczet części

opłaty od apelacji w sposób, który wyjaśniłby im stanowisko sądu w tej sprawie –

przede wszystkim poprzez dokonanie niezwłocznego rozliczenia zaliczek i zwrotu

niewykorzystanej części w trybie art. 84 ustawy o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych

lub przynajmniej powiadomienie ich o odmowie wnioskowanego

zaliczenia - i wezwanie ich do uiszczenia kwoty, która miała być w ten sposób

uregulowana. W sytuacji bowiem, kiedy sąd rzeczywiście dysponował środkami

wpłaconymi przez stronę, wystarczającymi na uiszczenie przez nią ciążącej na niej

opłaty, środków tych nie rozliczył, ani nie zwrócił, pomimo obowiązku

przewidzianego w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

i pozostawiał stronę w przeświadczeniu, że należycie wywiązała się z powinności

uiszczenia opłaty, obwarowanego surową sankcją odrzucenia środka zaskarżenia

- konieczne było wezwanie tej strony do uiszczenia opłaty, analogicznie jak

w wypadku odmowy udzielenia jej zwolnienia od kosztów sądowych. Takie

wezwanie

skierował

do

wnioskodawców

Sąd

Rejonowy

po

pozytywnym

rozpatrzeniu ich wniosku o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, a

wnioskodawcy w wyznaczonym terminie uiścili żądaną kwotę 800 zł. Należycie

wykonali zatem obowiązek opłacenia apelacji.

W tych okolicznościach słuszny okazał się zarzut, że odrzucenie przez Sąd

Okręgowy

apelacji

wnioskodawców

nastąpiło

w

wyniku

nieprawidłowego

zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c. Zaskarżone postanowienie należało zatem

uchylić na podstawie art. 39816 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.