Supreme Court allows appeal by lawyer's client due to repealed statute making formal defect irrelevant.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the lower court's dismissal of an appeal filed by a client represented by a lawyer. The lower court rejected the appeal because the lawyer failed to include a specific declaration in their power of attorney, a requirement that had been repealed by a new law effective September 10, 2005. Consequently, the Supreme Court ruled that the missing declaration no longer constituted a formal defect, thereby validating the appeal and allowing the proceedings to continue.
Legislator headnote
AI generatedArt. 89 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych; The repeal of the statutory requirement for lawyers to declare non-employment status renders the omission of such a declaration in a power of attorney a non-existent formal defect, thus validating the document and the associated procedural actions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 63/06
POSTANOWIENIE
Dnia 31 sierpnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jacek Gudowski
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy uczestnictwie W. T. i
M. T.
o wpis hipoteki przymusowej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2006 r.,
zażalenia uczestników postępowania
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 12 maja 2006 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił
zażalenie uczestników postępowania M. i W. T. na postanowienie Sądu
Okręgowego w P. z dnia 1 lutego 2006 r. odrzucające ich apelację. Sąd Okręgowy
uznał, że mimo wezwania nie został usunięty brak formalny zażalenia w postaci
niezamieszczenia w pełnomocnictwie oświadczenia pełnomocnika będącego radcą
prawnym o niepozostawaniu w stosunku pracy.
W zażaleniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c. obowiązek zamieszczenia w dokumencie
pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu przez osobę fizyczną oświadczenia
pełnomocnika o niepozostawaniu w stosunku pracy wiązał się z wyłączeniem w art.
8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U.
z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) możliwości reprezentowania osób fizycznych
przez radców prawnych pozostających w stosunku pracy. Analogiczne ograniczenie
przewidziano w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej
wpisanych na listę prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych
(art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników
zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 126, poz.
1069 ze zm.). Niezłożenie przez radcę prawnego reprezentującego osobę fizyczną
oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c. stanowiło brak formalny pisma
procesowego podlegający usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000, nr 7-8,
poz. 140).
Ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze
i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361) uchylony został przepis art. 8
ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten utracił moc w dniu wejścia w życie
powyższej nowelizacji, a zatem 10 września 2005 r. Od tego momentu radcowie
prawni niebędący prawnikami zagranicznymi z Unii Europejskiej mogą bez
ograniczeń reprezentować osoby fizyczne w postępowaniu cywilnym niezależnie od
formy wykonywania zawodu. W stosunku do nich wymaganie przewidziane w art.
89 § 3 k.p.c. stało się bezprzedmiotowe. Jest ono jednak nadal aktualne
w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej wpisanych na listę
prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych.
W konsekwencji przyjąć trzeba, że brak oświadczenia określonego w art. 89
§ 3 k.p.c. nie stanowi obecnie wadliwości pełnomocnictwa udzielonego radcy
prawnemu
niebędącemu
prawnikiem
zagranicznym
z
Unii
Europejskiej.
Tym samym nie było więc potrzeby uruchamiania na podstawie art. 397 § 2 w zw.
z art. 370 k.p.c. – ze względu na niezłożenie omawianego oświadczenia postępowania naprawczego w odniesieniu do zażalenia uczestników postępowania
na postanowienie o odrzuceniu apelacji. Dlatego też niedostosowanie się
uczestników postępowania do wezwania przewodniczącego w Sądzie drugiej
instancji do usunięcia braku formalnego tego zażalenia nie mogło prowadzić do
jego odrzucenia.
Z podanych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
db