Legislator Case Law & Legislation
I CZ 63/06 AI generated

Supreme Court allows appeal by lawyer's client due to repealed statute making formal defect irrelevant.

Case Number I CZ 63/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court overturned the lower court's dismissal of an appeal filed by a client represented by a lawyer. The lower court rejected the appeal because the lawyer failed to include a specific declaration in their power of attorney, a requirement that had been repealed by a new law effective September 10, 2005. Consequently, the Supreme Court ruled that the missing declaration no longer constituted a formal defect, thereby validating the appeal and allowing the proceedings to continue.

Legislator headnote

AI generated

Art. 89 § 3 k.p.c.; Art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych; The repeal of the statutory requirement for lawyers to declare non-employment status renders the omission of such a declaration in a power of attorney a non-existent formal defect, thus validating the document and the associated procedural actions.

Keywords

AI generated
power of attorney formal defect lawyer employment status declaration statutory repeal effect procedural remedy necessity civil procedure formalities

Cited Legislation

AI generated
Art. 89 § 3 k.p.c.
Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c. obowiązek zamieszczenia w dokumencie
Art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych
Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c.
Art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej
(art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników
Ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw
art. 89 § 3 k.p.c
Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c.
art. 130 § 1 k.p.c
procesowego podlegający usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c.
art. 370 k.p.c
z art. 370 k.p.c. – ze względu na niezłożenie omawianego oświadczenia postępowania naprawczego w odniesieniu do zażalenia uczestników postępowania
art. 3941 § 3 k.p.c
Z podanych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 140

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 63/06

POSTANOWIENIE

Dnia 31 sierpnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jacek Gudowski

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przy uczestnictwie W. T. i

M. T.

o wpis hipoteki przymusowej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2006 r.,

zażalenia uczestników postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w P.

z dnia 12 maja 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił

zażalenie uczestników postępowania M. i W. T. na postanowienie Sądu

Okręgowego w P. z dnia 1 lutego 2006 r. odrzucające ich apelację. Sąd Okręgowy

uznał, że mimo wezwania nie został usunięty brak formalny zażalenia w postaci

niezamieszczenia w pełnomocnictwie oświadczenia pełnomocnika będącego radcą

prawnym o niepozostawaniu w stosunku pracy.

W zażaleniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wynikający z art. 89 § 3 k.p.c. obowiązek zamieszczenia w dokumencie

pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu przez osobę fizyczną oświadczenia

pełnomocnika o niepozostawaniu w stosunku pracy wiązał się z wyłączeniem w art.

8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U.

z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.) możliwości reprezentowania osób fizycznych

przez radców prawnych pozostających w stosunku pracy. Analogiczne ograniczenie

przewidziano w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej

wpisanych na listę prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych

(art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników

zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej, Dz.U. Nr 126, poz.

1069 ze zm.). Niezłożenie przez radcę prawnego reprezentującego osobę fizyczną

oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c. stanowiło brak formalny pisma

procesowego podlegający usunięciu w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 345/98, OSNC 2000, nr 7-8,

poz. 140).

Ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze

i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361) uchylony został przepis art. 8

ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten utracił moc w dniu wejścia w życie

powyższej nowelizacji, a zatem 10 września 2005 r. Od tego momentu radcowie

prawni niebędący prawnikami zagranicznymi z Unii Europejskiej mogą bez

ograniczeń reprezentować osoby fizyczne w postępowaniu cywilnym niezależnie od

formy wykonywania zawodu. W stosunku do nich wymaganie przewidziane w art.

89 § 3 k.p.c. stało się bezprzedmiotowe. Jest ono jednak nadal aktualne

w odniesieniu do prawników zagranicznych z Unii Europejskiej wpisanych na listę

prowadzoną przez radę okręgowej izby radców prawnych.

W konsekwencji przyjąć trzeba, że brak oświadczenia określonego w art. 89

§ 3 k.p.c. nie stanowi obecnie wadliwości pełnomocnictwa udzielonego radcy

prawnemu

niebędącemu

prawnikiem

zagranicznym

z

Unii

Europejskiej.

Tym samym nie było więc potrzeby uruchamiania na podstawie art. 397 § 2 w zw.

z art. 370 k.p.c. – ze względu na niezłożenie omawianego oświadczenia postępowania naprawczego w odniesieniu do zażalenia uczestników postępowania

na postanowienie o odrzuceniu apelacji. Dlatego też niedostosowanie się

uczestników postępowania do wezwania przewodniczącego w Sądzie drugiej

instancji do usunięcia braku formalnego tego zażalenia nie mogło prowadzić do

jego odrzucenia.

Z podanych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 3

k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

db