Supreme Court dismisses appeal for late fee payment due to full prior exemption from court costs.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment, ruling that the appeal was filed late due to a failure to pay the basic court fee. Although the plaintiff claimed a full exemption from costs, the court found this exemption was for the first instance only, making the appeal subject to fees under the new Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible because the plaintiff did not pay the required fee within the statutory deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 149 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.: The conclusion of proceedings in the lower instance, defined as the moment a final judgment is issued, determines the applicability of the new court costs law, thereby establishing the obligation to pay fees for subsequent appeals filed by legal representatives.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 52/07
POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)
SSN Jan Górowski (sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
w sprawie z powództwa Instytutu […]
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w Warszawie
i Skarbowi Państwa - Ministrowi Finansów w Warszawie
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 maja 2007 r.,
zażalenia strony powodowej
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 24 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie i zasądza od powoda na rzecz pozwanego
Skarbu Państwa - Ministra Finansów zastępowanego przez
Prokuratorię Generalną kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset)
złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację
powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 lutego 2006 r. w
uzasadnieniu podniósł, że powód na mocy postanowienia z dnia 24 października
2003 r. w sprawie korzystał z całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych. Z tego
względu na podstawie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2, art. 14 ust. 3 i art. 10
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
Nr 167, poz. 1398 ze zm., dalej „u.k.s.c.”) powinien był najpóźniej w terminie
otwartym do wniesienia apelacji uiścić opłatę podstawową, a termin ten upłynął
bezskutecznie w dniu 14 kwietnia 2006 r. Wezwanie pełnomocnika powoda przez
Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego do uiszczenia opłaty podstawowej
nie było trafne, a niezależnie od tego uiszczenie po tym wezwaniu opłaty było
spóźnione, skoro nastąpiło dopiero w dniu 5 maja 2006 r.
W zażaleniu powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie postępowanie przed sądem drugiej instancji zostało prawomocnie
zakończone wskazanym wyrokiem w dniu 28 lutego 2006 r., natomiast apelacja
została wniesiona w dniu 10 kwietnia 2006 r., a więc już w czasie obowiązywania
ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Wprowadzony do systemu prawnego tą ustawą art. 130 2 § 3 k.p.c. daje podstawę
do odrzucenia skargi kasacyjnej, gdy jest wniesiona między innymi przez radcę
prawnego, bez wzywania o uiszczenie opłaty stałej, jaką jest także opłata
podstawowa lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości
zaskarżenia.
Regulacja zawarta w art. 149 u.k.s.c. jest wyjątkiem od zasady
bezpośredniego działania ustawy nowej. Za tezą, że chwila wydania orzeczenia
powinna być postrzegana jako zakończenie postępowania w instancji przemawia
to, że jest to jedyny termin, który pozwala w sposób nie budzący wątpliwości
rozgraniczyć czasowe zakresy
stosowania starej i nowej ustawy o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych. Środek odwoławczy może bowiem być wniesiony
przez strony w różnych terminach, gdyż otwarcie tego terminu dla każdej ze stron
następuje w sposób indywidualny. Poza tym tylko łączenie zakończenia
postępowania
w
instancji
z
chwilą
wydania
orzeczenia
może
stanowić
zadawalające rozwiązanie dla sytuacji, w której wydane zostało orzeczenie
kasatoryjne, a więc nie podlegające zaskarżeniu. Z tych względów należy przyjąć,
że zakończenie postępowania w danej instancji w rozumieniu art. 149 ust. 1 u.k.s.c.
następuje z chwilą wydania orzeczenia merytorycznego bądź formalnego
kończącego postępowanie w sprawie w instancji (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC 2007, nr 1, poz. 19).
Postępowanie w sprawie w pierwszej instancji w świetle powyższych uwag
zakończyło się przed Sądem Okręgowym w dniu w dniu 28 lutego 2006 r. a więc
w czasie obowiązywania ustawy starej.
W powołanej w zażaleniu uchwale z dnia 7 grudnia 2006 r. III CZP 110/06
rzeczywiście został wyrażony pogląd, że obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej
od apelacji, w której zawarto wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, powstaje
po uwzględnieniu tego wniosku. Z jej uzasadnienia wynika, że dotyczy on sytuacji
gdy strona nie została zwolniona w całości od kosztów sądowych i w związku z tym
w piśmie podlegającym opłacie – w tym wypadku apelacji – złożyła wniosek
o dalsze zwolnienie od opłat. W rozpoznawanej sprawie mamy jednak do czynienia
z odmiennym stanem faktycznym, gdyż postanowieniem z dnia 24 października
2003 r. powód został zwolniony w całości od kosztów sądowych. Zawarty zatem
wniosek o zwolnienie od kosztów w apelacji był bezprzedmiotowy i na powodzie
zastępowanym przez radcę prawnego ciążył obowiązek uiszczenia opłaty
podstawowej wraz z wnoszonym środkiem odwoławczym. Sąd Apelacyjny trafnie
więc zastosował art. 1302 § 3 k.p.c. Gdyby oczywiście powód uprawdopodobnił,
że bez swej winy apelacji nie opłacił opłatą podstawową mógłby domagać się
przywrócenia terminu do wniesienia apelacji.
Z tych względów zażalenie jako nieuzasadnione uległo oddaleniu (art. 398 14
k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c.). O kosztach orzeczono zgodnie
z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania (art. 98 k.p.c.).
jz