Legislator Case Law & Legislation
I CZ 41/07 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to pay correct court fees for inheritance case.

Case Number I CZ 41/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the applicant's cassation appeal regarding a ruling to declare inheritance acquisition. The applicant argued that two 50 zł fee stamps were affixed but one fell off, and claimed constitutional violations regarding the right to a court. The court held that the applicant failed to prove the stamp fell off and that the duty to affix fees correctly overrides the fee amount. Consequently, the appeal was rejected as improperly paid under civil procedure law.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych art. 50 pkt 1; Kodeks postępowania cywilnego art. 1302 § 3: A cassation appeal is inadmissible if not properly paid with the correct fee, and a party cannot claim constitutional violations when improperly utilizing the right to appeal due to non-compliance with payment obligations.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal court fees inheritance improper fee payment constitutional right to court civil procedure law

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych art. 50 pkt 1
W myśl art. 50 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
Kodeks postępowania cywilnego art. 1302 § 3
3986 § 3 i art. 1302 § 3 k.p.c., domagając się uchylenia
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej art. 45 ust. 1
Zarzuciła ponadto naruszenie art. 45 ust.
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej art. 2
przed jego skasowaniem. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 2
Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności art. 6 ust. 1
przewidują także standardy międzynarodowe (art. 6 ust.
art. 2 Konstytucji RP
wywodzone z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP).
art. 1302 § 3 k.p.c
3986 § 3 i art. 1302 § 3 k.p.c., domagając się uchylenia
art. 176 ust. 1 Konstytucji
sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym (art. 176 ust. 1 Konstytucji
art. 45 ust. 1 Konstytucji
konstytucyjnym prawie do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji, por.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji RP lub do art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2002 r., V CZ 84/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2004 r., III CZ 74/04

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 41/07

POSTANOWIENIE

Dnia 19 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus

SSN Tadeusz Wiśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. M.

przy uczestnictwie W. M. i in. ,

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 kwietnia 2007 r.,

zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 2 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienia

Postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 30 marca 2005 r.

stwierdzającego nabycie spadku.

Od wskazanego postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawczyni,

reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną. Po jej wpłynięciu do

Sądu Okręgowego skasowano znak opłaty sądowej na kwotę 50 zł naklejony na

pierwszej stronie skargi.

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną ze względu na jej nienależyte opłacenie, przyjmując, że podlegała ona

opłacie sądowej w wysokości 100 zł.

W zażaleniu skarżąca podniosła, że na przedmiotowej skardze naklejono

dwa znaki opłaty sądowej wartości 50 zł każdy, lecz jeden z nich musiał odpaść

przed jego skasowaniem. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 2

Konstytucji RP w zw. z art. 3986 § 3 i art. 1302 § 3 k.p.c., domagając się uchylenia

zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl art. 50 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), od skargi kasacyjnej

w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku pobiera się opłatę stałą w kwocie 100 zł.

Skarga wnioskodawczyni opłacona została tymczasem znakiem opłaty sądowej

wartości 50 zł. Sąd Okręgowy przyjął zatem trafnie, że skarga ta podlegała, na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., odrzuceniu jako nienależycie opłacona. Oceny tej nie

może zmienić twierdzenie skarżącej, że drugi znak opłaty sądowej wartości 50 zł

odpadł przy otwieraniu przesyłki w Sądzie drugiej instancji. Po pierwsze bowiem,

twierdzenie to nie zostało w zażaleniu choćby uprawdopodobnione. Po wtóre,

uiszczającego opłatę znakami opłaty sądowej obciąża obowiązek prawidłowego ich

naklejenia.

Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 2

Konstytucji RP w zw. z art. 3986 § 3 i art. 1302 § 3 k.p.c. przez naruszenie

konstytucyjnego prawa do sądu i rzetelnego procesu. Przede wszystkim zauważyć

trzeba, że przepisy Konstytucji RP gwarantują jedynie prawo do rozpoznania

sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym (art. 176 ust. 1 Konstytucji

RP). Uprawnienie do wniesienia skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym

środkiem zaskarżenia orzeczenia sądu drugiej instancji, nie mieści się zatem w

konstytucyjnym prawie do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji, por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 lipca 2002 r., V CZ 84/02, niepubl.), ani też nie może być

wywodzone z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP).

Dodać trzeba, że prawa do żądania rozpoznania sprawy w instancji kasacyjnej nie

przewidują także standardy międzynarodowe (art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie

praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada

1950 r. – Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm., art. 7 Zalecenia Nr R/95/5

Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 7 lutego 1995 r.). Ponadto, jak wielokrotnie

podkreślał Sąd Najwyższy, strona, która nieprawidłowo korzysta z przysługującego

jej prawa do zaskarżenia orzeczenia sądowego i w związku z tym spotyka się

z zasadnym odrzuceniem wniesionego przez nią środka, nie może skutecznie

odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji RP lub do art. 6 ust. 1 powołanej

Konwencji dla wykazania, że została pozbawiona możliwości sprawiedliwego

rozpatrzenia jej sprawy przez wyższą instancję sądową (postanowienia z dnia

10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC 1999, nr 2, poz. 42, oraz z dnia

14 września 2004 r., III CZ 74/04, niepubl.).

Z podanych względów, na podstawie art. 39814 w zw. z 3941 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy oddalił zażalenie.