Supreme Court dismisses appeal for non-payment of cassation fees despite prior civil court fee waivers. The appeal was rejected because fee waivers do not extend to cassation proceedings. The court held that a separate waiver request is required for the higher instance. The decision clarifies that prior fee exemptions do not automatically cover cassation costs. The court ruled that the appellant failed to meet procedural requirements for fee exemption. The judgment emphasizes strict adherence to statutory fee payment rules in civil litigation. The ruling ensures that procedural obligations are met at every stage of civil proceedings. The court found no constitutional violation in rejecting the unsubmitted fee waiver request.

Sygn. akt I CZ 2/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Barbara Myszka‎SSA Jacek Grela w sprawie z powództwa A. J. i G. J.‎przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prokuratora Generalnego, Ministra Sprawiedliwości i Prezesa Sądu Najwyższego‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej ‎w dniu 18 lutego 2015 r.,‎zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 19 września 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 19 września 2014 r. odrzucił skargę kasacyjną powodów G. i A. J. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 lutego 2014 r., oddalającego wniesioną przez nich apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 marca 2013 r., oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuratorowi Generalnemu, Ministrowi Sprawiedliwości i Prezesowi Sądu Najwyższego o zapłatę odszkodowania. Sąd Apelacyjny wskazał, że powodowie nie mogą powołać się skutecznie na uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądami pierwszej i drugiej instancji, gdyż zwolnienie to nie rozciąga się na postępowanie kasacyjne.

Skoro zaś nie złożyli wniosku o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej i - mimo wezwania - nie wnieśli tej opłaty, skargę kasacyjną należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu na to rozstrzygnięcie powodowie zarzucili naruszenie art. 45 w zw. z art. 2, 3, 4, 7, 8, 10, 30, 31, 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podnosząc, że nieuwzględnienie ich wniosku z dnia 12 sierpnia 2014 r., w którym wykazali, że są biedni, stanowi naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.:

Dz. U. z 2014 r., poz. 1025; dalej: „u.k.s.c.”), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, która została od nich zwolniona przez sąd - w zakresie przyznanego jej zwolnienia. Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 czerwca 2008 r. III CZP 142/07, mającej moc zasady prawnej, (OSNC 2008, nr 11, poz. 122), wyjaśnił, że zwolnienie strony od kosztów sądowych w sprawie, przyznane w postępowaniu przed sądem powszechnym, nie obejmuje postępowania kasacyjnego. Strona, która nie jest w stanie - bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - ponieść kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym powinna złożyć odrębny wniosek o zwolnienie od tych kosztów.

Pełnomocnik powodów w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej w piśmie procesowym z dnia 12 sierpnia 2014 r. wniósł o odstąpienie od pobrania tej opłaty, powołując się na zwolnienie powodów od kosztów sądowych w postępowaniu przed Sądem Okręgowym i Sądem Apelacyjnym; nie zgłosił przy tym wniosku o zwolnienie od obowiązku poniesienia opłaty od skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny - odwołując się do wykładni art. 96 ust. 1 pkt 10 u.k.s.c. dokonanej w powołanej uchwale Sądu Najwyższego w sprawie III CZP 142/07 - prawidłowo uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako nieopłacona.Odmienne zapatrywanie pełnomocnika powodów wyrażone w zażaleniu, nie poparte żadnymi merytorycznymi argumentami, nie stanowi dostatecznej podstawy do skutecznego podważenia trafności zaskarżonego postanowienia.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.