Supreme Court dismisses appeal on first-instance costs but allows partial appeal costs award to plaintiff.

Sygn. akt I CZ 159/11

POSTANOWIENIE

Dnia 3 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. L.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie w przedmiocie kosztów procesu

zawarte w punkcie I., 2, oraz III. wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 5 września 2011 r.,

1)

odrzuca zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego;

2)

zmienia zaskarżone postanowienie w pkt III w ten sposób,

że zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.700

(tysiąc

siedemset)

zł

tytułem

kosztów

postępowania

apelacyjnego;

3)

zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 300 (trzysta)

zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 5 września 2011 r. Sąd Okręgowy uwzględnił w przeważającej

części apelację powoda oraz w całości apelację pozwanego i zmienił zaskarżony

wyrok Sądu Rejonowego, postanowieniem zawartym w punkcie I. 2., zasądzając

2.917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, zaś

postanowieniem zawartym w punkcie III zniósł wzajemnie pomiędzy stronami

koszty postępowania apelacyjnego. Jako podstawę rozstrzygnięcia o koszach

postępowania w drugiej instancji wskazał on art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.,

uzasadniając jego zastosowanie częściowym uwzględnieniem żądań zgłoszonych

w postępowaniu apelacyjnym przez każdą ze stron.

W

zażaleniu

na

te

postanowienia

powód

zarzucił

nieprawidłowe

zastosowanie art. 100 zd. 2 k.p.c. pomimo okoliczności, że pozwany uległ co do

żądań powoda niemal w całości, ewentualnie zaś niezastosowanie art. 100 zd. 1

in fine

k.p.c.

przez

brak

dokonania

stosunkowego

rozdzielenia

kosztów

postępowania. Na tej podstawie skarżący wniósł o zmianę postanowienia

zawartego w punkcie I.2. przez zasądzenie na jego rzecz od pozwanego

dodatkowo kwoty 790 zł oraz postanowienia zawartego w punkcie III przez

zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 1.700 zł oraz o zasądzenie kosztów

postępowania apelacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W części dotyczącej postanowienia zawartego w punkcie I.2. wyroku

z 2 września 2011 r. zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na

postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były

przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania

w

pierwszej

instancji

wydane

w

konsekwencji

orzeczenia

reformatoryjnego w postępowaniu apelacyjnym nie zalicza się do orzeczeń

zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego, dotyczy ono bowiem kosztów,

które

stanowiły

przedmiot

rozstrzygnięcia

Sądu

pierwszej

instancji

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 stycznia 2011 r., IV CZ 103/10,

nie publ. oraz z 12 maja 2011 r., III CZ 22/11, nie publ.).

W odniesieniu natomiast do drugiego z zaskarżonych postanowień,

zażalenie

jest

zasadne.

Zgodnie

z

konsekwentnym

stanowiskiem

Sądu

Najwyższego, koszty postępowania ustalane są stosownie do zakresu, w jakim

uwzględnione zostało żądanie powoda zgłoszone w sprawie, nie zaś jedynie

w odniesieniu do treści rozstrzygnięcia wydanego w danej instancji (por. m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2010 r., I CZ 120/10, nie publ. oraz

z 16 lutego 2011 r., II CZ 203/10, nie publ.). Zgodnie z ostatecznym wynikiem

postępowania, ustalonym wyrokiem Sądu Okręgowego z 5 września 2011 r., powód

uzyskał całość dochodzonej należności głównej (20.000 zł) oraz odsetki naliczane

od 2 maja 2005 r. Pozwany, w wyniku uwzględnienia apelacji, wygrał natomiast

sprawę jedynie co do zmiany początkowej daty naliczania odsetek: z 9 kwietnia

2004 r. na 2 maja 2005 r.

W konsekwencji, sprawa w przeważającej mierze została wygrana przez

powoda, co wykluczało możliwość zastosowania art. 100 zd. 1 in principio k.p.c.

i wzajemne zniesienie na tej podstawie kosztów postępowania apelacyjnego

pomiędzy stronami. Stopień uwzględnienia roszczeń obu stron uzasadnia

natomiast obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda

kosztów postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 1.700 zł, na którą składa się:

500 zł tytułem opłaty od apelacji oraz 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.

oraz art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu,

o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 2

k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

oraz § 13 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).