Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to missed appeal deadline after court-appointed counsel was established.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject an appeal filed after the statutory deadline. The appellant argued that the appointment of court-appointed counsel by the appellate court should have cured the procedural defect and reset the timeline for filing the appeal. The court held that the appointment of counsel did not retroactively validate the appellant's own missed filing deadline, as the critical act of appealing was never performed by a properly authorized representative within the valid time limit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 118 k.p.c.; Art. 394 § 2, 394 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 2 k.p.c. establishes that the appointment of a court-appointed representative does not retroactively validate a missed procedural deadline for filing an appeal, thereby rendering the subsequent appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 137/07
POSTANOWIENIE
Dnia 24 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Iwona Koper
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa E. B.
przeciwko Burmistrzowi Miasta N.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2008 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 27 września 2007 r.,
sygn. akt VI ACa (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 17marca 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powoda od
wyroku Sądu Okręgowego z 22 listopada 2004 r. nadaną w urzędzie pocztowym w dniu
29 marca 2005 r. Sąd wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że powód zażądał
uzasadnienia wyroku w dniu 4 marca 2005 r., po upływie terminu tygodniowego
określonego w art. 369 § 2 k.p.c. W takiej sytuacji termin dwutygodniowy do wniesienia
apelacji biegł – zgodnie z tym przepisem - od dnia w którym upłynął termin do żądania
uzasadnienia wyroku, tj. od 29 listopada 2004 r.
Powód, po doręczeniu mu odpisu postanowienia z 24 marca 2006 r. wniósł
zażalenie do Sądu Najwyższego, w którym wnosił m.in. o ustanowienie pełnomocnika z
urzędu. Sąd Apelacyjny odrzucił to zażalenie postanowieniem z 12 kwietnia 2006 r., ze
względu na ustawowe ograniczenie powoda niebędącego radcą prawnym lub
adwokatem do czynności w postępowaniu przed Sadem Najwyższym (art. 87 1 k.p.c.).
Postanowienie to zostało doręczone powodowi osobiście w dniu 28 kwietnia 2006 r.
Ponowny wniosek o ustanowienie przez Sąd pełnomocnika z urzędu powód
złożył w urzędzie pocztowym w dniu 8 maja 2006 r. Postanowieniem z 10 maja 2006 r.
wniosek został rozpoznany i uwzględniony, a 16 maja 2006 r. roku Sąd Apelacyjny
został powiadomiony przez Okręgową Radę Adwokacka o wyznaczeniu pełnomocnika
adw. P. J. Zawiadomienie zawierało adres kancelarii adwokackiej. Następnie powód
reprezentowany już przez pełnomocnika złożył skargę o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym postanowieniem (o odrzuceniu apelacji) z 12 kwietnia
2006 r. Po rozpoznaniu tej skargi Sąd Apelacyjny postanowieniem z 14 czerwca 2007 r.
uchylił zaskarżone postanowienie. W dniu 29 sierpnia 2007 r. pełnomocnik z urzędu
złożył wniosek o wydanie odpisu tegoż postanowienia oraz kserokopii uzasadnienia i
pokwitował odbiór tych dokumentów.
Sąd Apelacyjny w dniu 27 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym postanowił
odrzucić zażalenie powoda na postanowienie z 17 marca 2006 r. w przedmiocie
odrzucenia apelacji ponownie wskazując na uchybienie ustawowego wymogu
reprezentacji strony przez adwokata lub radcę prawnego. W uzasadnieniu przytoczono
przepisy art. 370 w zw. z art. 397 § 2 i 398 21 k.p.c. Postanowienie to zostało doręczone i
zaskarżone zażaleniem, przedstawionym wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Skarżący
wywodzi,
że
z
ustanowieniem
pełnomocnika
i
uchyleniem
postanowienia z 12 kwietnia 2006 r. wiązał się obowiązek Sądu Apelacyjnego
doręczenia pełnomocnikowi odpisu postanowienia z 17 marca 2006 r. o odrzuceniu
apelacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Art. 118 k.p.c. rozstrzyga skutki ustanowienia pełnomocnika dla strony kosztów
sądowych, stanowiąc o jego równoznaczności z udzieleniem pełnomocnictwa
procesowego. Oznacza to zrównanie praw i obowiązków pełnomocników – bez względu
na podstawę ich uczestnictwa w sprawie i stanowi argument w rozstrzyganiu skutków
dotychczasowych czynności procesowych. W szczególności wydając na posiedzeniu
niejawnym postanowienie o odrzuceniu apelacji strony, jako spóźnionej, Sąd Apelacyjny
doręczył jego odpis m.in. powodowi, którego pouczył o dopuszczalności, terminie i
sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Doręczenie było skuteczne i zamknęło ten
etap postępowania, a jednocześnie otwierało bieg terminu tygodniowego do wniesienia
zażalenia (art. 394 § 2 oraz art. 3941 § 2 k.p.c.). Termin ten został uchybiony, ponieważ
czynność dokonana przez powoda ze względu na brak wspominanej już zdolności
postulacyjnej nie wywarła skutku. W wyniku działania pełnomocnika z urzędu,
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 14 czerwca 2006 r. uchylił swoje postanowienie
w przedmiocie odrzucenia apelacji, nie oznaczało to jednak konwalidacji wadliwej
czynności powoda, tzn. zaskarżenia, a jedynie przedłużało etap postępowania
rozpoczęty doręczeniem postanowieniem z 17 marca 2006 r. Ponieważ ważna czynność
zaskarżenia postanowienia wymienionego w poprzednim zdaniu, nie została dokonana
przez osobę uprawnioną (byłoby to możliwe tylko w wypadku przywrócenia uchybionego
terminu), a w aktach sprawy znajdowało się zażalenie niedopuszczalne, Sąd Apelacyjny
postanowieniem z 27 września odrzucił je z tą samą motywacją, jak w postanowieniu z
12 kwietnia 2006 r.
Zażalenie
argumentacji
sporządzone
pozwalającej
przez
dopatrzyć
pełnomocnika
się
nie
uchybienia
w
zawiera
merytorycznej
rozstrzygnięciu
Sądu
Apelacyjnego, dlatego na podstawie art. 3941 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.
podlega oddaleniu.