Supreme Court dismisses complaint for delay due to lack of mandatory lawyer representation under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's complaint regarding the delay in proceedings before the Supreme Court itself. The plaintiff failed to comply with the mandatory requirement for legal representation by an advocate or attorney, as stipulated in Article 871 of the Civil Procedure Code. Consequently, the court ruled that the procedural steps taken by non-qualified representatives were invalid and the complaint was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 2 k.p.c.: The mandatory requirement for legal representation by an advocate or attorney applies to proceedings before the Supreme Court and related procedural acts, rendering actions by unqualified representatives void.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSP 2/12
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lipca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie ze skargi B. W. na przewlekłość postępowania
Sądu Najwyższego Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
w sprawie z wniosku B. W. o uchylenie uchwał Sądu Najwyższego w sprawach III
SW 1102/95, III SW 87/00, III SW 195/05 i III SW 370/10, sygn. akt III CO 25/11
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lipca 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Zasady zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym określa
art. 871 k.p.c. Przepis art. 871 § 1 k.p.c. ustanawia regułę, że postępowanie przed
Sądem Najwyższym oraz czynności procesowe związane z tym postępowaniem
podejmowane przed sądem niższej instancji objęte są przymusem adwokackoradcowskim. Przymus ten nie obowiązuje jedynie w wypadkach określonych w art.
871 § 2 k.p.c. W praktyce przyjmuje się, chociaż jest to stanowisko budzące
wątpliwości, że przymus ten nie wchodzi w rachubę także w sprawach związanych
ochroną
praw
publicznych.
Chodziłoby
więc
w
szczególności
o
sprawy
rozpoznawane przez Sąd Najwyższy na podstawie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
– Kodeks wyborczy (Dz.U. Nr 21, poz. 112 ze zm.). Oznacza to, że obowiązkowe
zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego obowiązuje przed Sądem
Najwyższym również w postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania
sądowego.
Istota przymusu adwokacko-radcowskiego sprowadza się do wyłączenia w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym tzw. zdolności postulacyjnej strony, jej
organu, przedstawiciela ustawowego i pełnomocników nie będących adwokatami
lub radcami prawnymi. W konsekwencji, czynności podejmowane przez podmioty
nie zaliczające się do kręgu adwokatów lub radców prawnych są bezskuteczne.
Skarżący
B.
W. składając
skargę
z
dnia
czerwca
2012 r. na przewlekłość postepowania toczącego się przed Sądem Najwyższym
w sprawie wszczętej w wyniku jego protestu wyborczego (sygnatura akt III SO
25/11), wymagania przewidzianego w art. 871 k.p.c. nie zachował.
W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 130 § 5 in fine
w związku z art. 3941 § 3 i art. 3986 § 3 k.p.c. oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy
z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Dz.U. Nr 179,
poz. 1843).
Marginesowo
tylko
natomiast
należy
zauważyć,
że
postępowanie
w sprawie III SO 25/11 zostało prawomocnie zakończone postanowieniem Sądu
Najwyższego z dnia 2 lutego 2012 r., albowiem mocą tego postanowienia wniosek
skarżącego został odrzucony.
jw