Supreme Court dismisses delay complaint as main proceedings were already legally concluded before the complaint was filed.

Sygn. akt I CSP 1/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosława Wysocka

SSN Henryk Pietrzkowski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na przewlekłość postępowania Sądu

Najwyższego

w sprawie z powództwa J. K.

przeciwko R. G.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy

i składki na ubezpieczenie społeczne, sygn. akt II PK 15/09, II PK 18/11,

z udziałem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

odrzuca

skargę;

nie

obciąża

skarżącej

kosztami

postępowania przed Sądem Najwyższym na rzecz Skarbu

Państwa.

Uzasadnienie

Skarżąca J. K. w skardze z dnia 27 lutego 2012 r. skierowanej do Sądu

Apelacyjnego na naruszenie przez Sąd Okręgowy jej prawa do rozpoznania sprawy

w postępowaniu

sądowym

bez

nieuzasadnionej

zwłoki,

wniosła

także

o stwierdzenie przewlekłości w odniesieniu do postepowania przed Sądem

Najwyższym w sprawach o sygnaturach akt II PK 15/09 i II PK 18/11.

Skarga w zakresie

wskazanego

wniosku

została

przekazana

-

według

właściwości - do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.

Według skarżącej, w postępowaniu kasacyjnym nastąpiło naruszenie jej

prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, a to ze względu na

bezczynność Sądu Najwyższego (art. 2 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia

17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843).

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej

odrzucenie albo oddalenie, albowiem postępowania w obu wskazanych przez

skarżącą sprawach zostały zakończone na długo przed złożeniem skargi na

przewlekłość postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (zwaną również skargą na przewlekłość

postępowania) składa się do sądu, przed którym toczy się postępowanie (art. 5 ust.

2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki;

powoływanej dalej jako: ustawa). Skargę tę – co należy podkreślić - wnosi się

w toku postępowania w sprawie (art. 5 ust. 1 ustawy). Skarżąca tej przesłanki nie

zachowała. Jeżeli bowiem chodzi o sprawę opatrzoną sygnaturą akt II PK 15/09,

to w sprawie tej zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 4 maja 2009 r. skarga

kasacyjna powódki J. K. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 26 marca 2008 r.,

została zwrócona Sądowi Okręgowemu celem sprawdzenia wartości przedmiotu

zaskarżenia. Tym samym w wyniku tego zarządzenia w sprawie tej doszło do

zakończenia postępowania przed Sądem Najwyższym. Z kolei w sprawie o

sygnaturze akt II PK 18/11 – po ponownym przedstawieniu przez Sąd drugiej

instancji wymienionej wyżej skargi kasacyjnej powódki J. K. - postępowanie

kasacyjne zostało zakończone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2011

r. W konsekwencji, po przeprowadzeniu w sprawie dalszych niezbędnych czynności

sądowych, akta sprawy zostały w dniu 12 października 2011 r. zwrócone Sądowi

drugiej instancji. Oznacza to, że skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania

została - w obu wypadkach - złożona już po prawomocnym zakończeniu

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Zgodnie z ukształtowanym orzecznictwem, jeżeli postępowanie w sprawie,

którego dotyczyła skarga na przewlekłość postępowania, zostało prawomocnie

zakończone, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna ze względu na

wniesienie jej po terminie (zob. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 6 maja 2011 r., III SPP 5/11; nie publik. i wskazane w nim inne orzeczenia

Sądu Najwyższego).

W tej sytuacji należało orzec, jak w sentencji (art. 386 § 3, art. 3941 § 3 i art.

39821 w związku z art. 8 ust. 2 ustawy).

O

kosztach

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym

orzeczono

na podstawie art. 102 w związku z art. 3911 i art. 39821 w związku z art. 8 ust. 2

ustawy.