Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state a legal issue and prove conflicting case law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by J. S. against the lower court's decision on inheritance acquisition. The appellant failed to formulate a specific legal issue and did not demonstrate conflicting judicial interpretations of the relevant civil code provisions. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the necessary grounds for review under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to state a legal issue or fails to prove that the law is interpreted inconsistently in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 977/23 POSTANOWIENIE 7 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Łochowski na posiedzeniu niejawnym 7 czerwca 2023 r. w Warszawie,w sprawie z wniosku S. K.z udziałem J. S. i Prokuratora Rejonowego w S.o stwierdzenie nabycia spadku,na skutek skargi kasacyjnej J. S.od postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkachz 28 czerwca 2022 r., I Ca 151/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od J. S. na rzecz S. K. 360 złotych zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje radcy prawnemu Ł. H. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Suwałkach 540 złotych, w tym podatek VAT, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Uczestniczka J. S. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Suwałkach z 28 czerwca 2022 r., zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego w Augustowie z 8 lutego 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, związane z aktualną wykładnią art. 952 § 3 k.c., oraz powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 948 k.c.W odpowiedzi na skargę wnioskodawca wnosił o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno, przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02; z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).Skarżąca nie sformułowała zagadnienia prawnego, na którego istnienie wskazuje we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Innymi słowy, mimo formalnego powołania się na zagadnienie prawne, jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, w skardze takie zagadnienie nie zostało przytoczone. Co więcej, autor skargi przyznaje, że wykładnia art. 952 § 3 k.c. jest jednolita i ustabilizowana. Nie jest natomiast rolą Sądu Najwyższego zastępowanie autora skargi w formułowaniu lub precyzowaniu zagadnienia prawnego, które miałoby przekonywać o potrzebie rozpoznania skargi kasacyjnej. Taka konstrukcja wniosku wyklucza przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej podstawie.Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający.
Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego (zob. np. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14; z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18). Skarżąca nie wykazała, że istnieje potrzeba wykładni art. 948 k.c. w zakresie wskazanym w skardze. Przede wszystkim w skardze nie ma pogłębionego wywodu dotyczącego rozbieżności w wykładni tego przepisu.
Skarżąca ograniczyła się na tym polu jedynie do lakonicznego i arbitralnego stwierdzenia, że taka rozbieżność istnieje. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w tej części obejmuje cztery zdania, referujące istniejące – zdaniem skarżącej – rozbieżności w doktrynie (k. 3 skargi kasacyjnej). Tak skonstruowane uzasadnienie nie przekonuje o konieczności przyjęcia skargi do rozpoznania.Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, obciążając skarżącą kosztami postępowania kasacyjnego stosownie do art. 520 § 2 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.Ponadto Sąd Najwyższy na podstawie § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, a także § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – mając na uwadze wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19, z 20 grudnia 2022 r., SK 78/21, i z 20 kwietnia 2023 r., SK 53/22 – przyznał radcy prawnemu Ł.
H. 540 zł, w tym podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.